در اين مكان چلوكباب حرف اول را می‌زند

2010-08-05T06:50:00.002+10:00

سلسله احادیث آزموسیث

Uprising

2009-09-14T23:22:00.001+10:00

.
.
.
.
.

.
.

برای هر دردی، درمان نه، تسکینی هست. برای این درد، آهنگ قیام، از میوز، و رانندگی در جاده‌ی تاریک خارج از شهر، در یک شب دم کرده، و بادی که مثل شلاق به صورت آدم بخورد

.
.

.
...
.....
Interchanging mind control
Come let the revolution take its toll if you could
Flick the switch and open your third eye, you'd see that
We should never be afraid to die

Rise up and take the power back, it's time that
The fat cats had a heart attack, you know that
Their time is coming to an end
We have to unify and watch our flag ascend

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

.....
...
.

.
.

The 2Dimensional Whatsoever-ness of Being or: The Yelkh

2009-07-20T17:49:00.005+10:00

.
.
.
نيمكلاچ

در آغاز فقط دوربین یاشیکا بود، و همه‌ی‌ عکس‌ها در هفده دقیقه‌ ظهور می‌کردند، و همه‌ی منظره‌‌ها، ته‌مایه‌ای سپیا، كاهگلی، داشتند. در اولین عکس من، که با دست‌های معذب و عینک ری-بن ژست گرفته‌ام، یک گندمزار ديده می‌شود، با گل‌های پراكنده‌، که رنگ‌های معمولی دارند؛ همین زرد و سفيد، و دار و دسته‌ی کمرنگ‌ها. در نگاه اول، شاید گندمزاری پرت، با كمی گل، و کمی باد، خيلی ساده و رو باشد. از همان پوسترهای ارزان، که ته هر دکه‌ای، کنار مهناز افشار چسبانده‌اند. در نگاه دوم هم همین‌طور است. تصمیم این نبوده، که با دیدن آن عکس، کسی به جغرافیا علاقمند شود، و سر به دامان طبیعت نهد. قله‌های مـه‌گرفته‌ی برفی، غارهای استالاگمیت و تیت، یا چيزهای دهن‌پرکنی مثل اقیانوس، زیادی عشوه‌دار اند، و رنگ‌های‌شان گاهی زننده می‌شود. من در آن عکس اخم کرده‌ام. نه فقط چون به من گفته‌اند با اخم خوش‌تیپ‌ترم، نه اینکه به انکار چیز و هلو برخاسته باشم، من گشنه بودم، و بعد از پنیر و گوجه و خیار، دنبال نانوایی ‌سنگکی می‌گشتم، اما بطرزی سمبولیک -که در فیلم‌های شوروی سابق شایع است- از یک خیابان فرعی، به «آنجا» رسیدم: اوه چه گندمزاری، چقدر غلت-‌نخورده‌-بر، چقدر نا-دویده‌-بر، یکی مرا بگیرد. یکی که نه، چیزی مرا گرفت. هیچ پیامی از آسمان و متاآسمان نرسید. من قطعن در آن لحظه، روان نسبتن سالمی داشتم. من فقط حدس زدم، و بود و نبودم را ولو كردم. و از زانوان متروكم، و از كتف‌های خالی‌ام، و از حنجره‌ی حيرانم، پرچينی ساختم؛ پرچينی. من جای دیگری نداشتم، و کم‌کم از یاد بردم، از کجا آمده‌ام وامدنم بهر چه بود. من جای دیگری نرفتم، چون همه‌چیز، دایره بود. همانجا درو می‌كردم، و دور می‌زدم، و در همان دور زدن‌ها، کهنه می‌شدم، و کهنسال می‌شدم. آنقدر بديهی، كه انگار آبشاری هميشه آمده، و هنوز بيايد؛ و هنوز. من موز می‌خوردم، من بلال می‌خوردم. باور می‌کنید؟ در آسمان‌ها و زمین، نشانه‌های بسیاری هست برای شما، برای تو که دستت توی شورتت است، برای تو که پشت ستون نشسته‌ای، برای تو که فردا عصر، بیکار می‌شوی یا سرطان استخوان می‌گیری. همانا که زندگی بازی دخترانه‌ای‌ست، مثل استپ-رقص. و جرهای کوچکی می‌توان زد. ولی اینکه خرچنگ فقط از بغل راه می‌رود، و از جلو رفتن صرف‌نظر می‌کند،‌ حکمتی دارد. درست گفته‌اند. خدا گر ز رحمت ببندد دری،‌ ز حکمت ببندد در دیگری. فقط زمان است که بسته نمی‌شود. زمان تنوع‌طلب است. و طرز فكر ابلهانه‌ای دارد، كه می‌خواهد به زور، به هر آغاز، پايانی دهد و خودش راهش را بکشد برود؛ گاهی از سر بی‌حوصلگی، گاه بی‌هوا، و گاهی همین‌جوری الکی. شايد اگر آدم پارينه‌سنگ، هرزگردی روز و شب را نديد می‌گرفت، و موهای سپيدشونده بر بناگوش را، انكار می‌كرد، امروز در اين كلاف پُرگره، بسته نبوديم؛ اینقدر بسته در زمان، پا و دست. من تا همين امروز، تا همين كلمه، تا همين پلك، مقاومت كرده‌ام، كه كارم تمام نشود. كاری نكرده‌ام. من فقط نيمه‌كاره مانده‌ام، در همان ابتدا. نيمه‌كاره؛ مانده‌ام. من قهرمان آبشارهای آن حوالی‌ام. من ديوارم. و مثل هر ديوار ديگری، خطر گنديدن تهديد می‌كندم. من الوار ام، و فرود آمدن با صدایی بم، در جسمم پنهان است، حتی اگر از دوران زندیه بر این سقف دیده باشیدم.

امروز که دماغم را در این عکس خیره‌‌اید، آينده‌ها گذشته‌اند، و در پريروز گم شده‌اند، مچاله و چرب. اينجا زمانی گندمزار بود و زرد. و از لای همين قیرها، كه حالا مسخ در علف‌اند، و به روزهای سگی خو گرفته‌اند، سيم‌های طلا می‌روييد، و زيلوهای نان بافته می‌شد. و زن‌هایی که بوی نان از سینه‌ها و گیسو‌ی‌شان لهیب می‌کشید، سرخوشانه رد می‌شدند. و كلاغ هم راضی بود؛ حتی كلاغ.

بعدها که من نیستم، این حوالی قاعدتن خوش آب ‌و رنگ‌تر است. شاید اقیانوسی بسیار بسیار آبی با ساحلی بسیار بسیار برنزین و نخل‌هایی بسیار بسیار نارگیل هم ساخته باشند. بعدها که ما نیستیم، درست همان لحظه‌ای که هزار سال پیش، خوشه‌های کاغذ کاهی، در منحنی‌های لخت‌ رها شدند، و بوی خیالی گندم، همه‌جا را پر ‌کرد، بر چشمانی نمك‌سود و دور، دستی كشيده می‌شود، كه خاك و خوشه را ندیده است، و علف را ندانسته؛ حتی علف. او، ما را مرور خواهد كرد، از همان ابتدا. و به همين‌جا خواهد رسيد، كه ما نشسته‌ايم، و حرف مفت می‌زنيم. او به ما نگاه می‌کند، و نمی‌رود. ما و او فقط یک فرق داریم: ما کاهگل را زندگی کرده‌ایم، ما کاهگل را لقد کرده‌ایم. او ماده‌ی دیگری را زندگی می‌کند، و لقد. او هم به اندازه‌ی ما نمی‌فهد، به اندازه‌ی ما رنگ را به هیچ می‌گیرد. و با اشتیاق احمقانه‌ی یک نوجوان، شروع می‌کند به دور زدن، دور این میدان، که قوهای گچی دارد، و فواره‌ای، همچون شاش‌ بز، که با سرنوشتی نامعلوم، برمی‌گردد به سيمان، به راهاب، به جوب، و شاعرانه به خاك.
.
.

A Turbid Poem About Numbers

2009-06-29T20:49:00.006+10:00

.
.
.
The Game Is Always On

Dolores, oh, Dolores
why are you so anxious?
you've got no cataract!
this is just a white curtain
a lousy white curtain
we're playing hide-n-seek.

Dolores, Oh, Dolores
why are you so henn-o-henn?
you're sick of hide-n-seek?
Let's play "I Have A Hen"
you bloody lazy chick.

I have a Limbo
it lays one egg everyday
why one?
pas how many?
two
why two?
pas how many?
three
...

here we go
here are all my eggs
limbosis
limbosis1
limbosis2
limbosis3
limbosis4
...
to infinity and beyond

otherwise,
use Google Reader

Generalization Be-Masaabeye Lifestyle

2009-06-28T00:43:00.016+10:00

.
.
.
.
تفسیری کوتاه بر دیوان غربیشرقی گوته

انسان غربی بای دیفالت، نرمال، سفید، مسیحی و استریت است. یعنی وقتی از بسته‌بندی طلقی‌اش خارج می‌شود، ستینگ‌اش، که ستینگ پیچیده‌ای هم هست، بطور دیفالت آنجوری تنظیم شده، هرچند می‌شود همه‌جوره دستکاری‌اش کرد. ولی خب از گارانتی خارج می‌شود چون شرکت سازنده، دستکاری را یک‌جور نقص می‌داند. با این‌حال انسان غربی بنا به بعضی ملاحظات تاریخی و اجتماعی بعضی از ابنورمالیتی‌های کوچک مثل یهودی بودن و گگی بودن را قبول کرده است و برخی دیگر را نه. يعنی آنقدر ادب دارد که جوئوفوب یا هوموفوب بودن را، به روی خودش نیاورد، و اینکه قلبن چه فکر می‌کند، جزیی از حریم خصوصی‌اش محسوب می‌شود. به عبارت دیگر رنگ رخساره خبر نمی‌دهد از سرّ ضمیر.

از نگاه انسان غربی، زمین گرد است و این بزرگترین شباهت او با انسان شرقی محسوب می‌شود. به علاوه زمین به دو نیمکره‌ی غربی و شرقی تقسیم می‌شود که این دو نیمکره مطابق شکل زیر در فضا معلقند.

از نگاه انسان غربی، غرب به دو قسمت اصلی تقسیم می‌شود. اروپا، که مردمش باهوش‌تر و خوش هیکل‌‌تراند. و آمریکا، که مردمش کمی اضافه وزن دارند، اما در عوض بسیار بسیار کوول هستند. در اروپا سفید بودن مهم‌تر است، و در آمریکا مسیحی بودن.

از نگاه انسان غربی، کانادا هم جزیی از غرب است و خاصیتش این است که سرد است و با نوعی احساس «اسمارط عز» بودن، از بالا به آمریکا نگاه می‌‌کند. در نقطه‌ی مقابل، استرالیا است که در زیر و پایین نیمکره‌ی غربی آویزان است، وقتی اینجا زمستان است،‌ آنجا تابستان است و شغل مردمش موج‌سواری است و در خانه کانگورو نگه می‌دارند.

از نگاه انسان غربی، اسرائیل با اینکه از نظر جغرافیایی، اورینتال است، اما حومه‌ی غرب محسوب می‌شود (زبانه‌ی زردرنگ) و دلیل خاصی هم ندارد و حالا کاریه که شده و دیگه چه خبرا و کلن روش «مشاهده در سکوت» برای همه بهتر است. در مقابل، دنیای لاتین با اینکه در نیمکره‌ی غربی قرار گرفته، عملن نه از غرب است و نه در شرق، بلکه یک حالت شناور و کولی‌وار و سرگردان دارد و البته که زن‌های برزیلی‌ها خیلی صکثی هستند.

اما، از نگاه انسان غربی، مشرق زمین در نیمکره‌ی شرقی واقع شده و اگر ژاپن را ندیده بگیریم، تقریبن به دو دسته تقسیم می‌شود: روسیه و جهان سوم که خب چون انسان غربی ذاتن مهربان است و بخش قابل‌توجهی از درآمدش را به بنیادهای خیریه می‌دهد، می‌تواند در صورت لزوم تا مقام جهان دوم هم ارتقاء‌ش بدهد. در هر حال از دید او شرق جالب و راز‌آلود است و شایسته‌ی شفقت، ولی با حفظ فاصله‌ی ایمنی.

روسیه: زمانی بود که انسان غربی هروقت به نماز جمعه می‌رفت، خطیب جمعه خطرات حمله‌ی روسیه به غرب را به او اماله می‌کرد. بتدریج اما انسان غربی فهمید که جیمز باند و آرنولد، به تنهایی یا با هم، به خوبی از پس ژنرال‌های همیشه مست روس که توان رزمی‌شان از عراقی‌های سینمای دفاع مقدس هم کمتر بود، بر می‌آیند. پس انسان غربی دیگر نترسید و تمرکزش را به پر و پاچه‌ی زن‌های روس منتقل کرد. خود روسها هم از بازی کردن نقش کسل‌کننده‌ی دشمن خسته شدند و به شغل دلالی روی آوردند.

خاورمیانه: یک صحرای خیلی خیلی بزرگ است که تشکیل شده از چند استان عرب نشین، که همه‌ی این اعراب در چادر زندگی می‌کنند، همه‌ی مرد‌هایش چهار زن دارند که هر چهار تا را بطور روتین کتک می‌زنند، همه‌ی زن‌هایش برقع دارند و اگر نداشته باشند حتمن اشتباهی در کار است. همه مسلمان دوآتشه هستند و الله را می‌پرستند که این الله یک موجودی است که با گاد مسیحی کاملن متفاوت است. یک استان قشلاقی دارد برای غربی‌ها، به نام دبی. یک استان دیگر دارد به نام آی-رک که آمریکا ادبش کرد اما الان دیگر نباید ادب کند. آی-رن اسم دیگر آی-رک است. یعنی این دو تا، یک روح‌اند در دو کالبد. در دوران فیلم سیصد گویا منطقه‌ای وجود داشته به نام پرشیا که مردمش مخترع گربه و فرش بوده‌اند. هنوز هم بعضی از اعراب در مواجهه با غربی‌ها خود را از لحاظ کالچرال پرشین می‌دانند. به علاوه از سال دوهزارویک به بعد انسان غربی چیزهایی هم درباره‌ی جیهاد و عملیات انتحاری یاد گرفته و کسی که از خاورمیانه می‌آید، تروریست است مگر اینکه خلافش ثابت شود.

آسیا: آسیا با تقریب خوبی همان چین است و این آقای چین تشکیل شده از ویتنام و کامبوج و فیلیپین و اندونزی و تایلند و اینا. برای تعطیلات ارزان قیمت مقصد خوبی است، همه‌ی مردمش خسیس هستند و دزد، اما سخت‌کوش و باسواد. در سال‌های اخیر مرد غربی به پاک‌دامنی و سادگی و راحت‌الحلقوم بودن زن آسیایی پی برده و به کرّات با هم دیده می‌شوند، اما در مقابل غیرممکن است که یک زن غربی با یک مرد آسیایی روی هم بریزد.

آفریقا: سرزمین کاکاسیاها. قبلن همه‌ی سیاه‌های سرگرم‌کننده یعنی آنهایی که از لحاظ بوکس و بسکتبال، یا رقص و موسیقا، قوی هستند، به آمریکا صادر شده‌اند و اسمشان شده افریکن‌امریکن. یک مقداری از نامرغوب‌هایش را هم اروپا به زور وارد کرده. چیزی که الان باقی مانده کاکاسیا است، البته این کلمه‌ی زشتی است و به جای آن باید بگوییم سیاه خالی یا رنگین‌پوست. کاکاسیا گرسنه است و انسان غربی به او گندم و لپ‌تاپ ارزانقیمت می‌دهد و در کنسرت‌های راک خیریه برای او هلهله می‌کند و اگر خیلی کول باشد او را به فرزندی قبول می‌کند.

هند: از نگاه انسان غربی، هندی‌ها پست‌ترین رده‌ی هوموساپینس‌اند و هندوستان کثیف‌ترین جای جهان است جوری که اگر از روی هند پرواز هم کنید اسهال می‌گیرید. هندی‌ها یا گدا هستند یا دانشمند. تنها چیز جالبی که در هند تولید شده بودا است. و هندی بودن اینقدر بد است که بعد از اینکه کریستف کلمب اشتباهی به دنبال ادویه به قاره‌ی جدید رسید و بومیان آنجا را هندی/ایندین نامید، کسی هیچ‌وقت به خودش زحمت نداد که این اشتباه را درست کند.

در نگارش این نوشته از آرایه‌ی جنرالیزاسیون بطرز ول‌انگارانه‌ای استفاده شده.

The Overwhelming Inevitability Of

2009-05-13T00:44:00.005+10:00

.
.
.
.
.
.

.
+
.

whether it's a bottle of milk or a -logy, there will be an Expiry Date at the bottom

2009-03-13T19:14:00.004+11:00

.
.
نوشته‌ی زیر ترجمه‌ی نعل به نعل و بدون دخل و تصرفی‌است از یکی از بندهای «کتاب موجودات خیالی» بورخس*، و کتاب موجودات خیالی بورخس، بعد از مزامیر سلیمان بزرگترین کتابی‌ست که درباره‌ی جانوران نوشته‌ شده‌ست. این کتاب به بررسی جنبندگانی می‌پردازد که نه سوار کشتی نوح شده‌اند و نه گرفتار زنجیر تکامل. در نقطه‌ای از تاریخ ذهن بشر اینها را آفریده، تا مورد بهره‌برداری ایدئولوژیک یا لولوخرخریک قرارشان دهد.
.
.
کــووون ســه‌پــا
The Three-legged Assss
.
.
پلینی** آفرینش دو میلیون بیت-آیه را به زرتشت، بنیانگذار آیینی که هنوز هم پارسیان بمبئی به آن پابندند، نسبت می‌دهد. طبری، تاریخ‌نگار عرب، هم ادعا می‌کند کاتبان برای تحریر مجموعه‌ی کامل آثار زرتشت به دوازده هزار پوست گاو نیاز داشته‌اند. اعتقاد بر این است که اسکندر مقدونی در حمله‌اش به پرسپولیس این چرمنوشته‌ها را هم سوزاند. با این‌حال، به کمک حافظه‌ی ستایش‌برانگیز کاهنان، بخش اساسی آن متون بازنگاری، و از قرن نهم میلادی در دایره‌المعارفی به نام «بـنـدهـش» جمع‌اوری شد، که متن زیر برگرفته از آنست:

درباره‌ی کــووون ســه‌پــا گفته شده که در میانه‌ی اقیانوس می‌زید و شمار سـُم‌هایش سه است، و شمار چشمانش شش، و نُه دهان دارد و دو گوش و یک شاخ. پیکرش به سفیدی می‌زند، و از معنویات و روحانیات تغذیه می‌کند، و وجودی پاک و پالوده دارد. شش چشم‌ش، دوتا همانجاست که چشم باید باشد، دوتا بر فرق سر، و دوتا بر پیشانی. و اینها به او بصیرتی می‌دهد که بتواند هرجا پیروز باشد و هرچیز را منهدم کند. و نه دهان‌ش، سه تا همانجاست که دهان باید باشد، و سه تا درون کمرگاه، و سه تا بر پیشانی. و هر سـُـم‌ش آنقدر بزرگ است که اگر بر زمین نهد، پهنه‌ای که هزاران گوسفند در آن می‌چرند، یا هزاران سوار در آن قیقاج می‌روند را خواهد پوشاند. و گوش‌هایش، آنقدر بزرگ است که بر مازندران سایه می‌اندازد. و شاخ‌ش از طلاست انگار و توخالی. و از آن هزار شاخچه روییده‌ست و با این شاخ نیرنگ بدکاران را فرومی پاشد از هم. و کــووون ســه‌پــا کـهـربـا می‌ریـنـد، نه ان، و در میتولوژی مزدائیسم این غول، موجود بسیار مفیدی‌ست که همیشه به اهورامزدا، سرمنشاء زندگی و نور و راستی، یاری می‌رساند...
.
.
*The Book of Imaginary Beings, Jorge Luis Borges, 1967. به فارسی هم توسط نشر آرست و به ترجمه‌ی احمد اخوت یکبار چاپ شده.
**فیلسوف و نویسنده‌ی رومی قرن اول میلادی
.
.

Age Is Just A Number, A Tokhmy Number

2009-02-17T22:46:00.008+11:00

.
.
مخرج مشترک

زندگی سه حضیض ثابت دارد.

یکم، دوران دکلمه‌گری و شیرین‌زبانی کودکی. که برای دخترها از حدود سه‌سالگی و برای پسرها از چهارسالگی شروع می‌شود. و زمانی‌ست که اینها یاد می‌گیرند حرفهای گنده‌تر از دهنشان بزنند تا بزرگترها برای‌شان ضعف کنند. کفش پاشنه بلند مهمانها را می‌پوشند، روی شما آب می‌پاشند، و از شما می‌خواهند پایتخت کشورها را ازشان بپرسید. این دوران تا اول‌دوم دبستان ادامه دارد.

دوم، دوران بربریت و هالوگری نوجوانی. که برای دخترها بدون استثنا از دوم راهنمایی، و برای پسرها از فردای روزی که برای اولین بار «بزند بالا» آغاز می‌شود. و زمانی‌ست که یادآوری باحال‌بازی‌ها و کول‌منشی‌هایش در آینده باعث عرق شرم و فروپاشی شخصیتی می‌شود. این دوران تا سال دوم دانشگاه، و برای دیپلمه‌ها تا بعد از سربازی ادامه دارد.

سوم، دوران خرفتی و حرف‌مفت‌زنی پیری. که زن و مرد ندارد و از حوالی هفتاد سالگی،‌ یا حدودا ده سال بعد از بازنشستگی شروع می‌شود. و زمانی‌ست که آدم تبدیل به بزرگ فامیل (که یک فحش مودبانه است) می‌شود و احترامش را از چروک‌هایش کسب می‌کند و با بهره‌گیری از خاطرات مجعول نوجوانی و سربازی، همه را اندرز می‌دهد. این دوران تا مرگ ادامه دارد.

از این سه، بدترین، دومی است.
.
.

Do You Remember Dully Belle?

2008-11-12T17:41:00.005+11:00

.
.
عده‌ای به اشتباه فکر می‌کنند که داستان معروف از نفس‌افتاده را خود بورخس نوشته. اما اصل ماجرا این است که در سال ۱۹۷۲ بورخس از هزار جوان حدوداً سی ساله‌، از طبقه‌ی متوسط بوئنوس آیرس دعوت می‌کند که خاطره‌ای درباره‌ی ساندویچی رفتن، که سنتی در حال منسوخ شدن بود، تعریف کنند. بعد همه‌ی خاطره‌ها را می‌گیرد و از خطوط مشترک همه‌ی آنها از نفس‌افتاده را سر هم می‌کند. زحمت ترجمه‌ی مستقیم این داستان از اسپانیایی و تطبیقش با فضا و فرهنگ ایرانی را، دوست عزیز آرژانتینی‌ام، مارتین، کشیده که همین‌جا از او سپاسگزاری می‌‌کنم.
.
.
.
از نفس‌ افتاده
.
.
-دو تا همبرگر حاضره. سیاه یا زرد؟
-کوکا
تا من بپرم و برسم به سبد پلاستیکی سبز رنگ‌پریده که توش دو تا همبرگر کاغذپیچ گذاشته، با دوتا صدای دولوپ دوتا کوکا باز می‌کنه و می‌ذاره رو یخچال.
-نون گرد نداشتین؟
-نه
نوشابه‌ها رو که هنوز داره از سرشون یه دود رقیق سردی بلند می‌شه بین سه تا انگشت می‌گیرم و سبد رو هم با اون دست برمی‌دارم
-دستمال ندارین؟
-نه
توی دلم می‌گم گــُـه و می‌آم و می‌ذارمشون روی اون لبه‌ی... طاقچه، طاقچه که نمی‌گن، حتمن یه اسمی داره. الان یادم نیست اسمشو. می‌شینم روی یه دونه از این صندلی‌های بار که فقط یه دایره از کووون آدم رو می‌گیره.
-نون همبرگری نداشت؟
-نه، ولی خوشمزه‌س. ما همیشه میآیم با امیراینا.
اون نوشابه‌ای که یه کم کمتره رو می‌ذارم جلوش و هردومون همزمان ۳-۴ سانت از ساندویچ رو از لای کاغذ می‌کشیم بیرون و نگاه می‌کنیم. بعد اون کاغذش رو کلن باز می‌کنه و یه پر گوجه می‌گیره طرفم
-بیا
-خیارشور می‌خوای به جاش؟
-نه. دارم.
بقیه گوجه‌ها رو هم می‌گیرم و صف‌ می‌دم لای گوجه‌های خودم.
-فلفل می‌خوای؟
-نه. جوش می‌زنم
-من عاشق غذای تند ‌ام
-همینه اینقد جوش می‌زنی
-نه. جوشام ارثیه... سس بزنم؟
-زیاد نزن
ساندویچش رو می‌گیره جلوم. دور کلاه خرس قرمز رو کبره‌های قدیمی سس، مثل دلمه‌ی زخم، گرفته. سوراخش هم با همین کبره‌ها تنگ شده. می‌بینه ولی چندش‌اش نمی‌شه.
-اگه گفتی اولین بار کجا غذا خوردیم؟
-یادم نیست.
-دم بازار کویتی‌ها
-نه. اولین بار با بچه‌ها رفتیم فرحزاد. کباب.
-نه. منظورم اولین بار دوتایی بود. تنهایی.
-آهان.
رو به هم نشستیم و لابلای گاز زدن‌ها هردوتامون برمی‌گردیم بیرون رو نگاه می‌کنیم. بیشتر از همه، زنایی که کمپوت گلابی خریده‌ن و پیرمردایی که عکس رادیولوژی دستشونه رد می‌شن. همه می‌رن بیمارستان.
-گرمه‌ها
-نوشابه بخور
-کلن می‌گم. تا برسیم خیس عرق می‌شیم
-اوهوم. تو خیلی عرقی‌ای
-بدت میاد؟
-وا. واسه چی بدم بیاد. هوا گرمه دیگه
-آخه یه جوری گفتی
-نه. گفتم زیاد عرق می‌کنی. خیلی‌ها اینجوری‌ان
-من آخه چله‌ی زمستون هم عرق می‌کنم هی
-خب کمتر بپوش
موقع جوییدن یه ذره یه ذره روی صندلی تاب می‌خوره. یعنی هی یه‌کم می‌ره چپ و یه‌کم می‌ره راست. یه جوری که آدم احساس می‌کنه داره بهش خوش می‌گذره. خودم هم دارم طبق معمول با تکون پای چپم آهنگ می‌زنم. یعنی آکورد گرفتم. دی دیم دیم، دی دام دام.
-می‌دونی به این صندلیا چی می‌گن؟
-کیا؟
-توی انگلیسی
-نه
-استول
اینو می‌گه و می‌خنده
-استول که یعنی چیز فک کنم... یعنی اَن
-آره دیگه. نکته کنکوریش همینه
-هه... می‌شه به استولت دست بزنم؟
-اَه. لجن
دوتایی می‌خندیم. با هر گازی که می‌زنه، لبش برمی‌گرده و جلوی چونه‌ش ماتیکی می‌شه. هر دفعه، من نگاش می‌کنم و دستم رو می‌مالم به چونه‌م. اونم می‌فهمه و چونه‌ش رو می‌ماله که پاک شه
-‌می‌خوای یه بندری هم بگیرم؟
-من سیر می‌شم با همین
-حالا می‌خوای؟
-بگیر. صبونه نخوردی مگه؟
-نه، دیر پا شدم
-هوم... ته‌ریش هم بهت میاد
-می‌گم که. دیر پا شدم.
رومو می‌کنم سمت یخچال. پسره نشسته و از اون پشت اساسی زل زده به کووونش. پنج شیش ثانیه می‌کشه که بفهمه دارم نگاش می‌کنم و پا شه بره گوجه خورد کنه.
-این‌وری بشین.
-چرا؟
-اَه. می‌گم بشین رو به بیرون.
-چته حالا؟
نود درجه می‌چرخه و می‌بینم که مانتوش حسابی روی صندلی کشیده شده و قالب تن‌اش رو گرفته. خوشم میاد. مثه این شـــو‌ ها شده که یه دختر خیلی باحال تو بار هست و اینا. خوش‌هیکل شده اینجوری.
-حمال زل زده بود به پشتت
-خب بزنه، چشش هم در آد
-نه، منظورم اینه که عجب حمالیه
-حساس نباش
-نه، حساس نیستم، ولی می‌ره رو اعصاب
-استووول... اسکووول
می‌خنده که من حواسم پرت بشه. منم ول می‌کنم دیگه
-یه پیتزایی هم بالاتر هست. با امیراینا می‌ریم بعضی‌وقتا. غذاش خوبه
-کدوم؟ آفتاب؟ دوست ندارم پیتزاشو. رفته‌م قبلن
-خب می‌ریم یه جا دیگه. کجا پیتزاش خوبه؟
-ساندویچ بیشتر دوس دارم
-منم ساندویچ بیشتر دوس دارم. یه بار پنج‌تا سوسیس خوردم. بی‌شوخی.
-علی ما هم یه بار هفت هشت تا خورد فک کنم
-خب علی‌تون گنده‌تر از منه
-اوهوم
نوشابه‌هامون بیشترش رفته. شیشه‌ی من سفید سفیده. مال قبل از انقلابه. شیشه‌ی اون، نور که روش می‌افته یه ته‌رنگ سبز داره. مال بعد از انقلابه. دست کرده تو کیفش و دنبال یه چیزی می‌گرده.
-چی می‌خوای؟
-هیچی
-حالا نمی‌خواد جلوی این حمال آرایش کنی
-آرایش چیه بابا. دستمال داشتم
-ها. به منم بده.
-تو اون کیفمه فک کنم. کیف قهوه‌ایه
-اون کیفت رو خیلی دوس دارم
-مگه این زشته؟
-نه بابا جون. می‌گم اونو هم دوس دارم
-این کادوئه. چرم اصله.
-اوهوم. گرون هم باید باشه
دو تا پسر دبستانی کچل جلوی ما تو پیاده‌رو شروع می‌کنن به دعوا. یکی‌شون زورش بیشتره. هی لگد می‌زنه تو کووون اون یکی. اون یکی فقط کیفش رو تو هوا می‌چرخونه و فحش می‌ده.
-عجب تخم جنیه اون کپله
-آره. اون یکی گریه‌ش در اومده
-بی‌عرضه‌س. با اینکه قدش بلند‌تره
-خب برو سواشون کن.
-نمی‌خواد بابا. الان آشتی می‌کنن
-...
-دیدی این بچه‌ها نوشابه می‌خورن نصف ساندویچشون می‌ره تو شیشه؟
-هه. من خودم هم اینجوری‌ام اگه حواسم نباشه
-اِ. چه باحال. خب با نی بخور
-نی دوس ندارم. اون چیز نوشابه رو از بین می‌بره، همین که گلو رو می‌سوزونه... اشک میآد از چشما
-اوهوم. نی فقط مال عروسی‌هاس
-حالم به هم می‌خوره از این پسرا که گاز نوشابه رو می‌گیرن، ‌می‌پاشن تو هوا، یا روی همدیگه
با انگشت می‌زنه به شیشه. پسرا نمی‌فهمن. دوباره هی ‌می‌زنه. برمی‌گردن نگاه می‌کنن. دستش رو یه جوری تکون می‌ده که مثلن دعوا نکنین و اینا. اونا هم می‌رن دم مغازه بغلی شروع می‌کنن دوباره.
-مگه نمی‌خواستی بندری سفارش بدی؟
-بندری... نه خودمم سیر شدم. دیگه اینجا نمیایم اصن.
-خوشمزه بود ولی
-اوهوم... چمیدونم. اگه دوس داری میآیم.
-ولی این سس‌اش بدجوری چرکوله ها
می‌گه و بلند بلند می‌خنده. برمی‌گردم و می‌بینم یارو دوباره همونجور که پای گازه، زل زده به کووونش. باز چشم تو چشم می‌شیم. زیر لب یه تخمه‌سگ می‌گم و باقیمونده‌ی همبرگر رو می‌کنم یه لقمه و دور دهنم رو با پشت دست پاک می‌کنم و می‌رم حساب کنم.
-چقد شد؟
-هزار و شیشصد
یه نگاهی به لیست قیمتها که اون بالا زده می‌کنم و خودم جمع می‌زنم
-قیمتا همینه؟ هزار و پونصد می‌شه فک کنم.
-... آره... هزار و پونصد
-یه آدامس پی.‌کی هم بده
یه دفعه یه صدایی مثه اینکه یه نفر شیشه‌ی نوشابه‌ش رو عمدن از روی اون طاقچه‌هه انداخته باشه زمین و شکسته باشه و خورده شیشه و نوشابه‌ی چسبناک همه‌جا رو به گند کشیده باشه می‌آد. بلند می‌شه می‌ایسته
-ببخشید آقا. دستم خورد
-نه آبجی، عیب نداره
-بازم ببخشید
-خدا ببخشه. یه شیشه بود دیگه. قیمتی نداره.
-ممنون
می‌ریم بیرون. موقع بیرون رفتن دستم رو می‌ندازم دور کمرش. تا اونجا که می‌شه دستم رو پایین میارم که نزدیک کووونش باشه. می‌دونم حماله داره نگاه می‌کنه. تا حالا مستقیم به کووونش دست نزده‌‌م.
-چته؟
-هیچی
-می‌خوای جلو این یارو خودتو نشون بدی؟
-اَه. چرا ضدحال می‌زنی؟
دستمو بر می‌دارم
-شوخی کردم بابا. بذار دستتو
-نه. ول کن. یکی میاد گیر می‌ده
دوتا پسر کچلا نشستن کنار جوب و دارن لواشک می‌خورن. دارن با هم یه آهنگ شهرام صولتی رو با مسخره‌بازی می‌خونن
-خودت انداختی‌ش؟
-خب اونجوری می‌خواستی تا شب حرص بخوری. گفتم یه کاری کنم دلت خنک شه.
-خیلی باحال بود. حقش بود حمال، تا دیگه اینجوری زل نزنه به کووون مردم
-هوووی. کووون چیه؟ باصن. اولین بارته جلوی من می‌گی
-چمیدونم. جوگیر شدم. ولی خوب شد، نه؟
-اوهوم
-بستنی می‌خوری؟
-اوهوم
-برگشتنی می‌ریم منصور، یا یه جا دیگه.
-نه، الان بریم
-پس تند بیا. ایستگاه دوره.
-خیس عرق می‌شی خب
-بیخیال. اسپری زده‌م.
نمی‌دونم چرا خوشحالم. اون چند لحظه که دستم نزدیک کووونش بود، خیلی خوب بود. دستم انگار هنوز داغه. خودش هم فک کنم بدش نیومد.
-...
-...
-...
-یک نفر در آب دارد می‌دهد کان.
-اَه. لجن.
می‌خنده. منم می‌خندم (یا شاید هم نه. شروع می‌کنه به دوئیدن. منم شروع می‌کنم به دوئیدن)
.
.

A Pinkish Chronicle

2008-11-09T18:49:00.004+11:00

.
.
رفرنس جهانشمول برای نوشته‌های صورتی
.
.
این روزا خودم رو خیلی دوست دارم. این محدثه‌ای که الان هستم رو، دخترونگی‌م رو خیلی دوست دارم. دوباره پاییزه. من‌ام که دختر پاییزم. واسه خودم با دوتا برگ نارنجی چنار دوتا گوشواره درست می‌کنم و بی‌هدف راه می‌افتم به سمت دورترین چراغ قرمز شهر. آخرش می‌رسم به دریا، می‌دونم.
این روزا تنهایی‌م رو خیلی دوست دارم. نمی‌خوام کسی عاشق‌ام بشه و تنهایی‌م رو خراب کنه، من عاشق تنهایی خودم‌ام. وقتی خودم باشم و ماگ‌ام که عکس جان لنون (یا وال-ای؟ تمرکز ندارم این روزا) روشه، پر از قهوه‌ی تلخ باشه و خداحافظ گری کوپر و دی.وی.دی‌های لاست، دیگه هیچی نمی‌خوام.
این روزا آیپادم رو خیلی دوست دارم. یه کولکشن نرم و آروم درست کردم از آهنگ‌هایی که هر‌کدومشون قد یه کشور، قد یه اقیانوس، خاطره دارن برام. آهنگا رندوم میان و می‌رن. مثه این روزای من. و منی که اینقدر رها ام. اینقدر هفده‌ساله‌ام دوباره.
این روزا گریه‌هام رو خیلی دوست دارم. یه گوشه‌ی خصوصی دارم تو اتاقم بین تخت و کمد، که عصرا مثل یه پیشی کوچولو می‌خزم اون تو و نور راه راه از لای لوردراپه می‌افته رو تنم، مثل سایه‌ی میله‌های زندان، و در حضور حافظ اشک می‌ریزم.
این روزا تختم رو خیلی دوست دارم. لباس‌خواب صورتی‌م رو می‌پوشم و مسواک صورتی‌م رو می‌زنم و لحافم رو که روش عکس دو تا خرس صورتی داره می‌کشم روم. خودم رو مچاله می‌کنم و دلم همه‌ش یه بغل گنده می‌خواد که دیگه نلرزم.
این روزا آدما رو خیلی دوست دارم. یه پیرزن نحیفی هست که جلوی میلاد نور، کبریت می‌فروشه. هر دفعه یه بسته ازش می‌خرم و یه اسکناس دوهزارتومنی فرو می‌کنم تو زنبیلش. بعد خودم رو جا می‌دم تو آغوشش. بهش می‌گم تو مثه مامان‌بزرگی هستی که ده‌ساله دیگه ندارمش. چقدر دلم می‌خواد پیرزن باشم.
این روزا بدن‌ام رو خیلی دوست دارم. من بدن‌ام رو آزاد کردم. بهش اجازه دادم برگرده به طبیعت. من خودم رو دوباره کشف کردم و دیگه نمی‌خوام بخاطر خوشامد نرینه‌ها، حتی یه نخ مو از تن‌ام کم بشه. از این به بعد هر مویی که کنده بشه، یا بیرنگ بشه، فقط واسه دل خودمه.
این روزا آل‌استارم رو خیلی دوست دارم. سبزه، با بند فیروزه‌ای. ب می‌گه وقتی می‌پوشی‌ش مثه طوطی میشی. پ می‌گه مثه اون دختره تو زندگی دوگانه‌ی ورونیک می‌شی. ت می‌گه تو اصلاً خود ورونیک‌ای. تو هم مثل اون سرگشته و سرکش‌ای. ث هم همین رو می‌گه. خودم هم همین رو می‌گم.
این روزا نوشتن رو خیلی دوست دارم. تو فکر‌م که یه وبلاگ خصوصی درست کنم. اونجا خودم باشم. خدا می‌دونه چقدر حرف رو دلم مونده که به هیچ‌کس نمی‌تونم بگم. حتی به ث. یه حرفایی هست که واسه نگفتنه. باید با انگشتای جوهری یه چاله کند و سپردشون به خاک یا کاغذ.
این روزا محو شدن رو خیلی دوست دارم. دلم می‌خواد یکی بیاد منو بدزده. یه نفر با ته‌ریش و سیگار و زنجیرچرخ. دلم می‌خواد برم یه جایی که هیشکی نگران‌ام نشه، یه جایی که کسی هیچی ازم نپرسه. خدایا، من چقدر مینای کنعان‌ام.
این روزا غریبه‌ها رو خیلی دوست دارم. آشناها هم برام غریبه شده‌ن. بعد از ابولی همه برام غریبه‌ان. خنده‌هاشون رو نمی‌فهمم. شوخی‌هاشون رو نمی‌فهمم. دلم دیوونگی می‌خواد. دلم می‌خواد برم و همه‌ی غریبه‌های جهان رو ببوسم. من خیلی دیوونه‌ام. دوست‌جونام می‌دونن اینو.
این روزا شیطونی‌هام رو خیلی دوست دارم. توی شرکت، غول مهربون از ماموریت تایلند برگشته بود. برای همه سوغاتی آورده بود. گفتم: من عکس اون دختر روس‌ها رو می‌خوام که ته چمدونتونه. سرخ شد و یه جور خاصی نگام کرد و گفت تو درست بشو نیستی محدثه.
این روزا گل ارکیده‌ی بنفش‌ام رو خیلی دوست دارم. اسمش منوچهره. با هم حرف نمی‌زنیم، اما حرف همدیگه رو می‌فهمیم. در سکوت دوتایی با هم دایدو و بیورک گوش می‌کنیم، ساقه‌ی تردش رو نوازش می‌کنم و از خودم می‌پرسم: گل در بر و می در کف و، معشوقه کجاس پس؟
این روزا هوا رو خیلی دوست دارم. هوای دونفره‌ی پارک جمشیدیه رو که یادم می‌ندازه نبودنت دیگه یه قانونه، نه فاجعه. با ب قدم می‌زنیم و اون برام از بیماری لاعلاج پسری می‌گه که هفت‌ساله خاطرخواه هم هستن. دیشب بهش گفته می‌خوام بیام ایران ببینمت و بمیرم. ولی نمی‌تونه. پاسپورت ایرانی نداره هنوز. هلنده. سرزمین لاله‌های واژگون و سرطان‌های خون.
این روزا ... این روزا منم دلم می‌خواد بمیرم.
.
.

ملال به مثابه‌ی جهان‌بینی

2008-10-14T15:54:00.009+11:00

.
.
.

و من مسافرم ای بادهای همواره،
لطفاً مرا با خود به هیچ‌جا نبرید
می‌خوام پیاده برم

بعد از اینکه آدم طی یک سلسله عملیات محیرالعقول، توسط خدا یا ناخدا، تولید شد امکاناتی که در اختیارش قرار گرفت که برود آدم شود، عبارت بود از آب، باد، خاک، آتش. اگر فرض کنیم یک لاک‌پشت بیطرف، که دومادمون می‌گوید بیشترین طول عمر را در کائنات دارد، در تمام این سال‌ها سرگذشت آدم را با دور تند نگاه می‌کرده، همه‌ی آنچه که می‌دیده، یک فیلم مستند معمولی بوده که هیچ اتفاق عجیبی درش نمی‌افتد. آدم کم‌کم پیشرفت کرده و جلو آمده و همه‌چیز را از دل همان آب و باد و خاک و آتش ساخته. کاری به این نداریم که در پس‌زمینه چقدر کشتار و حماقت و طاعون و هر جور کوفت و زهرمار دیگر رخ داده. آدم یک مسیر ساده‌ای را جلو آمده که طی آن به جای اینکه گوشت ماموت خام بخورد، فیله‌ی بره را در پیاز و زعفران می‌خواباند و روی منقل کباب می‌کند و با تافتون داغ و کوکا می‌خورد. از دید همان لاک‌پشت بیطرف در طول این فیلم همه‌چیز عادی و منطقی پیش می‌رود و ذره ذره به آموخته‌ها و ساخته‌های آدم اضافه می‌شود و او حس نمی‌کند که از اعلی علیین یا اسفل السافلین دارند به آدم تقلب یا امداد غیبی می‌رسانند. البته در صحنه‌های نادری، چیزهایی رخ می‌دهد که از نظر لاک‌پشت، غیرعادی، و بیشتر از آن، غیر لازم است. مثلاً یک مرد پیر ریشو عصایش را می‌زند به زمین، که تبدیل به مار می‌شود، یا دستش را می‌برد توی یقه‌اش که مثل لامپ فلوئورسنت روشن می‌شود. یا مثلاً در جایی که میلیون‌ها نفر الکی الکی می‌میرند، یک آدمی می‌آید به یکی‌شان فوت می‌کند که زنده شود. خب لاک‌پشت میفهمد که این آکروباسی‌ها، این ویژوال افکت‌ها، تاثیر خاصی در دراماتیزاسیون و پایان‌بندی فیلم، در آن‌چیزی که عملاً اتفاق می‌افتد، ندارند. لاک‌پشت اینقدر می‌فهمد که آن خدا یا ناخدا یا هرکس دیگری که میلیون‌ها سال است رفته آن بالاها قایم شده، نهایت هنرش را به کار گرفته و یک مقدار زیادی مواد خام، و نهایتاً یک مقدار گوشت و علف تولید کرده، ولی اگر برویم آن بالا دستش را بگیریم و بیاوریم و همه‌ی امکانات‌مان را مفت و مجانی در اختیارش بگذاریم و بگوییم یک عدد گوشی نوکیا درست کن،‌ نخواهد توانست. دلیلش هم روشن است. يك مثال هندی می‌زنم. یک پدری، سپور است، جان می‌کند و شب تا صبح آشغال جمع‌ می‌کند و توی آشغال‌ها شمع پیدا می‌کند که پسرش هم زیر نور شمع جان بکند و درس بخواند و متخصص قلب شود. او پدر خوبی‌ست ولی نباید انتظار داشته باشد که بعدها به عنوان قدردانی، توی اتاق عمل راهش دهند، و باید قبول کند که از یک جایی به بعد، کسی به شمع‌های نیم‌سوخته‌‌اش نیازی نداشته. بنابراین فارغ از اینکه میلیون‌ها سال قبل واقعاً چه رخ داده، از یک زمانی به بعد راه آدم، از هر چیز دیگری که غیرآدم باشد، جدا شده. خوب یا بد، آدم از کنترل نظام‌های طبیعی و متاطبیعی خارج شد و خودش شروع کرد به کشف و کنترل آن چیزها. این، زمان حال است، وضعیت فعلی است. و اینکه در ادامه‌ی فیلم چه اتفاقی بیفتد، حتی برای لاک‌پشت هم که چنان زندگی ملالت ‌باری دارد، جالب نیست. چون تا همین جا هم چیزی ندیده که آنقدر بروس‌لی یا بيك ايمانوردی باشد که پای تلویزیون میخکوبش کند. او هم مثل هر لاک‌پشت نرمال دیگری، در یک بعدازظهر خمیازه‌بار جمعه، دلش می‌خواهد شهر زنان فلینی را ببیند، نه دزد دوچرخه‌ی دسیکا را، و نه يك فيلم معناگرای انار و ترمه‌دار. بنابراین برخلاف تصور آقای نیچه -سلام ابول- خدا یا ناخدا نمرده است. فقط تبدیل به پیش‌کسوتی شده که بدون اینکه کار خاصی انجام دهد، گاهی به مراسمی دعوتش می‌کنند و لوح سپاسی همراه با یک عدد ربع سکه‌ی بهار آزادی نثارش می‌کنند، و خداییش همین خیلی خوشحال‌ش می‌کند و شاید همین بهش انگیزه بدهد که یک بامبول تازه، يك شامورتی‌بازی جديد در بیاورد و مثل این فوتبالیست‌هایی که رباط صلیبی‌شان پاره می‌شود، یک بازگشت رویایی داشته باشد و در اولین بازی خود بعد از اسلام، ما را هت‌تریک بککند.

Ho

2008-10-09T14:37:00.009+11:00

این کتیبه‌ای‌ست که پارسال در یکی از جوب‌های ملایر پیدا شد. این کتیبه به زبان فینیقی است. فینیقیه در گذشته‌های دور خیلی مهم بود. الفبای فینیقی از یک حرف تشکیل شده بود. این حرف صدایی شبیه به هو داشت. هر کدام از آن چیزهایی که شبیه E هستند، بسته به سایز و جهت و لحنی که ادا شوند، یک معنی دارند. آن قدیم‌ها این چیز عجیبی نبود. مثلاً در تمدن کرخه، آدم‌ها فقط با سوت، حرف می‌زدند. زبان فینیقی، در واقع نوعی هو کردن ممتد بود. هو کردن‌های هردمبیل، هرهری‌مسلک، هرمنوتیک، هر جور که راهتی، یا هرچی. فینیقی‌ها می‌توانستند هوهای بیشماری تولید کنند. چون هوهای هر کس با هوهای دیگری متفاوت است. یک مکالمه‌ی فینیقی شبیه یک آهنگ دوئت طولانی است که لیریکس‌ش «هو-هو-هو...» باشد. مثل چهچه زدن شهرام ناظری. مثل آهنگ‌هایی که در حمام و توالت می‌خوانیم بدون اینکه شعرش را بلد باشیم. در زبان فینیقی وقتی می‌گوییم هو، این هو بسته به زمان و مکان، می‌تواند هر چیزی باشد. برعکس فارسی، که وقتی می‌گوییم حمّال، فارغ از معنی‌اش، این حمال همیشه حمال است. . غلط است که بگوییم زبان فینیقی فقط یک حرف و یک کلمه داشته. زبان فینیقی فاقد کلمه بود. وقتی شما همه چیز را هو کنید، نیازی به کلمه ندارید. همین کتیبه را با کمی دقت همه‌ی ما می‌توانیم بخوانیم. همین کتیبه را اگر هزار بار کپی پیست کنیم می‌شود یک کتاب جالب هزار صفحه‌ای. دانستن زبان فینیقی نیاز به هوش و آموزش ندارد. کافی‌ست بینایی آدم سالم باشد. این کتیبه مثل کتیبه‌های میخی نیازی به رمزگشایی ندارد. همان چیزی را می‌گوید که نشان می‌دهد. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید این کتیبه بی‌معنی است یا پیچیده. زبان فینیقی ساده است و همه‌چیز را ساده می‌کند. و هو کردن نوعی انعطاف، ایهام و موسیقا دارد که محدودیت‌ها را محو می‌کند. همه‌ی ما گاهی در حضور بچه‌ها با دهان بسته نوعی صداهای مبهم هممم-هممم مانند تولید می‌کنیم تا مثلاً‌ بگوییم «شیرینی‌ها توی کمده». بچه گولمالی می‌شود،‌ ولی طرفِ هممم ما، منظور ما را واضح می‌گیرد. العاقل یکفیه الاشاره. فینیقی‌ها این هممم‌کردن را، هو کردن را، تمام عمر انجام می‌دادند و مشکلی هم نداشتند. می‌نوشتند و می‌خواندند و هرجوری دلشان می‌خواست می‌فهمیدندش و آب هم از آب تکان نمی‌خورد. آنها در همان عهد بوق، مدرن بودند. مینیمال حرف می‌زدند و آبستره می‌نوشتند. برای‌شان یک کتیبه‌ی فینیقی ارزشی یکسان با یک تابلوی نقاشی خوان میرو داشت. عمر فینیقیه کفاف نداد و تمدن‌شان خیلی زود به کتاب تاریخ چهارم دبستان پیوست، وگرنه شاید تا امروز کلک همان یک حرف، همان یک هو، یک‌هو، یک‌هویی حرف زدن را هم کنده بودند،‌ که بشوند یک فیلم صامت خیلی خیلی طولانی که دارد مستقیم پخش می‌شود و كسی هم اهميت ندهد كه فیلم ناطق اختراع شده يا خواهد شد يا نه. هرچه باشد فینیقی‌ها دریانوردان ماهری بودند،‌ مثل رزمناو پوتمكين، مثل استيم‌بوت بيل جونيور، و نه مثل من كه نه شنا بلدم، نه هيچ‌كدام را ديده‌ام.

In Agony, We Are All The Same

2008-09-22T15:03:00.013+10:00

.
.
در ستايش زخم‌خوردگی
.
.
سال‌ها بعد، سرهنگ آئورلیانو بوئندیا، ایستاده در برابر جوخه‌ی آتش، بعد از ظهر دوردستی را به یاد آورد، که پدرش او را به کشف زخم‌هايی برده بود، كه مثل خوره روح را نمی‌خورند و نمی‌تراشند؛ خوب می‌شوند و اِسكار بجا می‌گذارند.*

اون موقع‌ها وسع‌مون در این حد بود که هفته‌ای یکبار، ظهر، از راه دانشگاه سه کورس تاکسی سوار شیم و یه کم هم پیاده بریم تا چلوکبابی ارمغان توی خیابون منوچهری و دوتا چلوکباب سلطانی بگیریم با یه پرس هم از غذای روزشون که می‌تونست قیمه، فسنجون، یا لوبیاپلو باشه و با هم نصفش می‌کردیم. خوش‌اشتها بود و از کبابش چیزی نمی‌ماسید، ولی طبق قرار دادی نانوشته، نصف گوجه‌ش رو می‌داد، که عالی بود.

این‌که از بین همه‌ی چلوکبابی‌های جهان، اونجا شده بود پاتوق ما، دلیل خاصی نداشت. چون همیشه قبلش تصمیم می‌گرفتیم که این دفعه دیگه بریم یه جای دیگه، ولی طبق این اصل فوتبالی که آدم نباید به ترکیب تیم برنده دست بزنه، دوباره سر از منوچهری در می‌آوردیم. البته قیمت‌هاش که اونقدرا گرون نبود هم، موثر بود ها،‌ ولی اگه صرفاً دنبال جای ارزون بودیم، اون چلوکبابی نزدیک تقاطع وصال-انقلاب، پنگوئن، دلفین یا یه حیوون دیگه تو همون مایه‌ها، ولی نه موبی دیک، که ارزون‌تر بود.

من همین‌جوریش هم همیشه گرممه و زود عرق می‌کنم. دیگه حسابش رو بکن توی گرمای چهل درجه، روی چرم قلابی گُر گرفته‌ی صندلی عقب تاکسی‌ای که همه‌چیش به یه چس بند بود و دستگیره‌ی شیشه‌بالابر رو هم کنده بود که نتونی شیشه رو از حد اون پونزده سانتی که خودش تعیین کرده پایین‌تر بیاری،‌ وقتی دستم رو می‌ذاشتم روی پای راستش، طبیعی بود که داغ شدن کف دستم مثل این دستای خونی زمان انقلاب که می‌مالیدن به دیوارا، یه سایه‌ی نمناک روی شلوارش درست کنه.

بطور معمول یکی از دلمشغولی‌های آدمی اینه که دستش رو کجا بذاره،‌ اگه به عکسای تکی خودمون، در گذر زمان نگاه کنیم، بخصوص جاهایی که جیب شلوار، گردن رفیق، یا نرده‌ای در پس‌زمینه وجود نداره، این مشکل خودش رو به خوبی نشون می‌ده. در محیط‌های عمومی، مناسب‌ترین جا برای دست، سطح فوقانی ران است، ران او، به نحوی که انگشت کوچک، تماس خفیفی با چین کشاله پیدا کنه. به این صورت، آدم ضمن برخورداری از لذتی نجیب، در نقطه‌ی تعلیق تشنه می‌مونه،‌ و در مقابل، اونقدر هم شديداللحن نيست كه به چشم ناظر لَخت، تجاوز بنظر برسه. دست باید ثابت بماند،‌ نه آنکه مالیده شود، یا فرو رود.

ساعت سه می‌رسیدیم خونه و قبل از هر کاری آب طالبی درست می‌کرديم. از لحاظ کلی، طالبی ۹۹٪ آبه و ۱٪‌ رنگ و بو. بهترین روش برای درست کردن آب طالبی اینه که طالبی رو همون موقعی که می‌خری پوست بگیری، تیکه کنی و بذاری توی فریزر که تبدیل به یخ سبزرنگی می‌شه. در عوض یخچال هم بوی آبمیوه‌فروشی و انقلاب نمی‌گیره و وقتی هم طالبی‌ها رو با شکر می‌ریزی توی میکسر، دیگه لازم نیست یخ اضافه کنی و غلظتش هم خیلی زیادتر از مال بازار می‌شه. بعد هر وقت لازم داری، سی ثانیه می‌ذاری توی مایکروویو که یخش یه ذره شل بشه و بعد مخلوط‌كن و... آماده‌س. جوری‌كه با یه کم بی‌احتیاطی، ممکنه سقف دهن قانقاریا بگیره و بترکه.

این‌که بعدش چیکار می‌کردیم و چی پیش می‌اومد، تابع قانون يـــلخ بود. اون روز هم نمی‌دونم چه‌ها کرده بودیم که رسیده بودیم به اون لحظه‌ای که خونه در حال کبود شدن بود و هنوز هم پا نشده بودیم چراغ روشن کنیم. تلویزیون روشن بود و نگاه می‌کردیم. واقعاً نگاه می‌كرديم. دستم روی شکمش بود و بی‌هدف می‌چــمیدم ‌و توی بیشه ول می‌گشتم، که دورتر از مهره‌ها و دنده‌ها، یکدفعه رسیدم بهش، و خيلی خونسرد و سنگين، شوكه شدم. انگار یه کرم ابریشم بود، یا هزارپا ، شایدم یه بچه‌مارماهی ، درست نمی‌دیدم که. ولی یادم نمیره که چطور وقتی دستم لغزید روی پهلوش، تمام تن‌ش سفت شد، بالشتك ساق پاش برجسته شد و ناخنش رفت توی بازوم. زیر سرانگشتام چیزی شروع کرده بود به زنده شدن، به تپیدن.

عمل کلیه در هفت سالگی، یه اِسکار جراحی به طول ۱۲/۵ سانت و عرض ۴ میل روی پهلوی چپ، یه کم برجسته و ناهموار، ولی نرم و فرّار، یه کم سفت تر از بافت‌های دور و بر، یه کم روشن‌تر از پوست تن‌ش که خیلی‌ تیره بود، با یه ته‌مایه‌ی مبهم قرمز و صدفی، در دوردست کمرگاه، توی پستوی دنجی از پهلو، جایی که تا چشم کار می‌کنه بايد انتظار شنزار و تپه‌ها‌ی شنی رو داشت. و من بارها سرخوش و سوت‌زنان از گذرگاه‌ها‌ی اون حوالی رد شده بودم بی‌اينكه چيزی كشف كنم، جز كُرك‌های طلايی نامريی. خب، هنوز تن‌ش رو ناشی بودم، هنوز تن‌ش رو تازه‌کار بودم.

هشدار: خطر رمانتیسیسم و اسپویل در پاراگراف بعدی

اسکار تبدیل شد به عضوی از بدن‌ش، برای من. استیگماتایی که بر هیچ بدن دیگری یافت نمی‌شد. شناسنامه شد. مُهر خورده بود، مهری که زمانی با سیم و سرب بخیه زده بودند. هویت پیدا کرد و به بدن‌ش، به پوست، به انگشتانی که پوست رو لمس می‌کردن، هویت داد. آرام و ناگهان، زیباتر شد. عروطیسمی امروزی، شهری پیدا کرد، با ردپایی از یک حادثه‌ی شهری. دست می‌زدی و می‌لرزوند، صورتت رو می‌چسبوندی و می‌سوزوند، نفس می‌کشیدی، و تو رو تا نفس‌نفس‌ می‌کشوند. خودش رو به تمام بازی‌ها و سفرهای دونفره می‌کشوند. از هر شاهراه، از هر کوره‌راه، که شروع می‌کردیم، خسته و ناخسته، به این پرچین پهلو میرسیدیم. رازی نداشت. رو بود. هیچ خاطره‌ی دراماتیک، هيچ خارش استعاريكی، زیرش، درون‌ش پنهان نبود. درون‌ای نداشت اصلاً. با شکل بی‌ادعا و ساده‌ای که داشت، با حضور بی‌طمطراق و دور از دسترسش، بالفطره جذاب بود. نشان‌ای، حک‌شده با تیغ، که هر بار از او باز می‌گشتم، به گردن می‌آویختم. خالکوبه‌ای، از جنس رگ و پی، که نمی‌شد بر تن‌های دیگر، پهلوهای دیگر، کـیـچ‌اش کرد، فِـيـك‌اش كرد. کتیبه‌ای، بیرون‌آمده از خاکی هزارساله. خاک دوران جنینی، مثل هر کتیبه‌ی دیگری از تن،‌ مثل سینه، مثل گردن.

مدتها بعد، ايستاده در برابر دو ليوان آب طالبی تگری، ما کرش کراننبرگ رو با هم دیدیم. شهوتی كه تصادف، له شدن، مثله شدن، به بار می‌آورد. ماشين‌هايی كه مثل شواليه‌ها سوی هم می‌تازند و مچاله می‌شوند، تيغه‌های استيل كه ران‌ها و كتف‌ها را می‌شكافند و تا دل استخوان فرو می‌روند. آدم‌هايی كه تخريب می‌شوند و درد می‌كشند، و بر خرابه‌ی خونين و مالين بدن‌های‌شان، لای آهن‌پاره‌ها به هم می‌پيچند و برهم فرو می‌روند و ارضا می‌شوند و لذتی نامعمول و شورمزّه را تجربه می‌كنند. لذتی كه در درد و رنجی تازه، كه همچنان دود می‌كند و بالا می‌رود، احاطه شده.

چوب زيباست، و آتش، و شعله، و خاكستر.
تن زيباست، و زخم، و درد، و اِسكار.
نه همه‌ی اينها، نه هميشه، نه بی مدارا و اغماض.

*جمله‌ی اول صد سال تنهايی
.

Once Upon A Time, There Was A Species

2008-09-18T17:20:00.003+10:00

.
.
فراسوی نیک و بد
.
.
همه‌روزه ایمیل‌های فراوانی دریافت می‌کنم که می‌خواهند بدانند دلیل مخالفت و مبارزه‌ی جهانی من با بادی بیلدینگ چیست. در این راه حتی گروهی هستند که با خطاب کردن من با عناوینی همچون نی‌قلیون، ریقو و گوزبالاق‌تپه، تلاش می‌کنند شور مبارزه را در من خاموش کنند. زهی خام‌اندیشی.

وقتی از حلقه‌ی گمشده‌ی داروین صحبت می‌کنیم، معمولاً اینطور تصور می‌شود که ما دنبال یک حلقه‌ی حلبی نیمه‌-حیوانی می‌گردیم که حدفاصل گوریل تا آدم را پیموده باشد. اغلب فوری یاد نئاندرتال می‌افتند و گمان می‌برند که با کشف فسیل‌ها و آت و آشغال‌های جدید، بالاخره معلوم می‌شود که کی و چگونه از حیوان به انسان تبدیل شدیم و از کجای کار دیگر میمون نبودیم. این‌جوری نیست کلاً. از این کارتون خمیری‌ها که نمی‌سازیم.

با سوادی در حد کتاب علوم سوم راهنمایی هم می‌شود فهمید که تکامل و انتخاب طبیعی، واقعاً وجود دارند و به خوبی بخش اصلی راهی که آمده‌ایم را نشان می‌دهند ولی سوال‌های زیادی را هم هنوز پاسخ نداده‌اند. در مقابل، با سوادی در حد کتاب دینی چهارم دبستان هم می‌شود باور کرد که کائنات و موجودات در شیش هفت روز خلق شدند و دیگر سوالی نپرسید.

بعد از هفت‌هزار سال ما فقط دو راه مجزا پیش پای خودمان گذاشته‌ایم که بفهمیم از پشت کدام بوته به عمل آمده‌ایم و این ساده‌انگارانه است. آفرینشیسم و تکاملیسم هر دو ناقص و ساده‌انگارانه‌اند، چون ته ندارند و مینیمالیسم آنها برای توضیح چطوشدکه‌ایطوشد جوری کودکانه است که به درد فیلمنامه‌ی معقولی برای فیلمی از کانون پرورش فکری در دهه‌ی شصت می‌خورد. هیچ روایت راز‌آلود و فرض‌آلودی، چه کاسمولوژیک باشد، چه لاهوتوناسوتیک، کافی نیست برای‌مان چون حوصله‌ی دزد و پلیس‌بازی نداریم. و تا وقتی که معلوم نشده آن بالا دقیقا چه خبر بوده و خواهد بود، به نشانه‌ی اعتراض، فرض را بر این می‌گذاریم که راه سومی هم وجود دارد که هنوز اصلاً کسی نه دنبالش رفته، نه بهش فکر کرده. اگر قرار است رازی این وسط باشد، بیا تا گل برافشانیم و رازی نو در اندازیم.

فارغ از نوع نگاه، آفرینشیست و تکاملیست، خداباور و ناخداباور، بی‌دین و دیندار،‌ به یک اندازه آدم می‌کشند، به یک اندازه دزدی می‌کنند، به یک اندازه کباب می‌خورند، به یک اندازه کثافت‌کاری می‌کنند و به یک اندازه به اخلاق پایبندند و اگر جزئیات این آمار را می‌خواهید با دومادمون تماس بگیرید. مسئله این است که اینها صرفاً نوعی لایف استایل هستند و عملاً تاثیری بر اینکه یک آدم چقدر می‌تواند پست‌فطرت باشد،‌ ندارند. اگر پا بدهد، به نام هر چیزی می‌توان آدم‌کشی، نسل‌کشی، عصب‌کُشی، عصب‌کِشی، جاا‌کشی کرد و بعد، آسوده خوابید.

من هیچ‌وقت از حقوق حموصکشوعال‌‌ها دفاع نخواهم کردم. این یک‌جور لایف‌استایل است که به خودشان مربوط است. کسانی که دوستشان دارم، نه حمواند و نه حمو‌فوب، و همین برای من کافی‌ست که کاری به آنها نداشته باشم و نگاه‌شان کنم که برای حقوق‌شان مبارزه می‌کنند. به همین‌صورت من هیچ‌وقت از حقوق حیوانات دفاع نخواهم کرد. این مشکلی‌ست که به حیوانات و شکارچی‌ها مربوط است. من نه تازگی‌ها سگ بوده‌ام و نه قصد دارم سگ داشته باشم. من یک موجود بیولوژیکاً گوشتخوار معمولی‌ام و کاری هم به کسی ندارم.

من سخت به آزادی لایف استایل پابندم. من سخت به آزادی بیان پابندم. من سخت به مسخره کردن آن چیز‌هایی که خوشم نمی‌آید و توهین کردن به طرز فکرها و رفتارهایی که در نظرم ابلهانه‌اند و روی اعصابم می‌رود پابندم. من مشکل شخصی با همه‌ی خدا/ناخداباورها، حموفیل/فوب‌ها، سگدوست‌ها و گربه‌گریز‌ها ندارم. اما با همه‌ی بادی‌ بیلدینگی‌ها مشکل شخصی دارم و به خودم اجازه می‌دهم که صمیمانه مسخره‌شان کنم.

تنها خط قرمزی که برای مسخره کردن و توهین وجود دارد، غیرقابل تغییر بودن است. هر چیزی که از نظر ما نادرست و اصلاح‌پذیر باشد، نه تنها مجوز به گند کشیدن را به ما می‌دهد، بلکه نص صریح مغز است که در صورت برخورد، باید مسخره کنیم، و باید توهین کنیم، آنگونه که دل‌مان خنک شود. مگر ما جز برای اینکه دل‌مان خنک شود زندگی می‌کنیم؟ نه. و هرچیزی که از لحاظ ریاضی و فیزیک، نادرست و اصلاح‌ناپذیر باشد، نباید مسخره شود. همین است که هیچ‌وقت قیافه‌ی زشت و کج و کوله‌ی آدم‌های بیگناه را مسخره نمی‌کنیم. هیچ‌کدام‌مان. و به افکار و رفتارشان بسنده می‌کنیم.

اما رئیس‌جمهور زشت است و ابله. ما به او، به همه‌چیز او، به زشتی و بلاهتش، توهین می‌کنیم و دل‌مان خنک می‌شود و کار پسندیده‌ای هم هست و دلیلش هم این است که در فیلم‌های درجه دو همه‌ی آدم‌های خوب، زیبا، و همه‌ی آدم‌های بد زشت‌اند. به علاوه وقتی حماقت از یک حد خاصی فراتر رود، یک مجوز کلی برای توهین صادر می‌شود که خانواده و اجداد آن فرد را هم پوشش می‌دهد. وقتی کسی خیابان یک‌طرفه را خلاف می‌آید و سپر به سپر جلوی ما می‌ایستد و با پررویی ماشین را خاموش می‌کند تا روی ما کم شود، اگر زیر لب به او نگوییم مرتیکه‌ی حمال، این دانای کل است که باید به ما بگوید مرتیکه‌ی حمال که همین فرصت اندک را هم برای خنک‌شدن دل‌مان، مفت از دست می‌دهیم.

کلمات معنی خود را از دست می‌دهند و معانی جدید پیدا می‌کنند. وقتی می‌گوییم حمال، کاری با قشر زحمتکشی که گونی برنج پنجاه کیلویی را روی دوش می‌گذارد و حمل می‌کند نداریم. آن حمال که می‌گوییم یک فحش است. این یکی شیری‌ست کآدم می‌خورد. در واقع اینجا صحبت از باربری نیست اصلاً. دقیقا به همین صورت است که وقتی در بازی حکم تیم مقابل را کوت کرده‌ایم و طرف می‌خواهد دست بدهد،‌ با وجود اینکه ورق‌ها وزن چندانی ندارند، با لحن خاصی می‌گوییم حمالی کن. اینجا هم فقط هدف این است که توهین دوستانه‌ای کرده باشیم.

برگردیم به صحنه‌ی مواجهه در خیابان یک‌طرفه. اکیداً حذر کنیم از درگیری فیزیکی. حتی اگر طرف چهل کیلو باشد و ما قدمان یک و هشتاد و شیش. این همان صحنه‌ای‌ست که راه انسان و حیوان جدا می‌شود. این همان صحنه‌ای‌ست که باید درش دنبال حلقه‌ی گم‌شده‌ی داروین گشت. به کار بردن زور، اصل اول حیوانیت است. نشانه‌ای‌ست از قرار داشتن در رده‌های تحتانی چرخه‌ی تنازع بقا. برای آدم هیچ چیزی نکوهیده‌تر از زور بازو وجود ندارد. قوی بودن یک ضدارزش است.

البته همه‌ی ما می‌دانیم که بادی بیلدینگ‌ها زور ندارند. ولی بهر حال ویترینی از زورمندی را به نمایش می‌گذارند که بدوی و ماقبل‌تاریخی است. یا واضح‌ترش اینکه، تاریخ‌گذشته است. ما مشکلی با ورزیده بودن نداریم. ما با کاظم‌پلنگ و قاسم‌فیگور مشکل داریم که از القاب حیوانی نمی‌رنجند و اگر بگوییم یارو مثل اسب می‌مونه، خوش‌شان هم می‌آید. ما با بدن به مثابه‌ی زور و دعوا مخالف‌ایم، نه با بدن به مثابه‌ی ناز و زیبا. و من بالشخصه هیچ دختر سالم‌العقلی را ندیده‌ام که کسی را بخاطر بادی بیلدینگگی دوست داشته باشد.

رینوپلاستی بد نیست، چون می‌تواند دماغی را که عقابی است به بینی نرمال آدمیزاد تبدیل کند. ورزش و فعالیت جسمانی، بد نیست چون از زمان فردوسی فوایدش معلوم بوده. رینوپلاستی وقتی بد است که دماغ عقابی را به دماغ خوکی تبدیل کند. ورزش وقتی بد است که شخص بتواند یک گاری هشتصد کیلویی را با رنج و مشقت، پانزده متر جلو ببرد. کاری که یک اسب به سادگی انجام می‌دهد و توقعی هم ندارد.

اینجا واجب می‌شود که این جوک بی‌نظیر را دوباره تعریف کنم که اسبه زنگ می‌زنه سیرک و تقاضای استخدام می‌کنه. صاحاب سیرک می‌گه خب مثلاً چیکار بلدی؟ رقص پا؟ پریدن از حلقه‌ی آتیش؟ توپ بازی. اسبه می‌گه تو مثکه حالیت نیست‌ها. من دارم حرف می‌زنم باهات. ها ها ها.

وقتی از میانه‌روی حرف می‌زنیم منظور این نیست که این‌وریا درست می‌گن ولی اونوریا هم حق دارن. منظور میانه‌حالی و مدیاکریتی نیست که به افکار بخور و نمیر اکتفا کرد و آب باریکه‌ای از هرچیز رو قبول داشت. منظور اینه که اگر هم قصد هیکل داریم، به داوود میکل آنجلو بسنده کنیم و با تیشه‌ی ناشیانه، آن خط‌های نرم را بیش از حد عمیق و اکشن نکنیم. میانه‌روی این است که بتوان در قوطی خیارشور را باز کرد ولی نتوان زنجیر پاره کرد. تنها کسی که نیاز به پاره کردن زنجیر دارد دیوانه‌ای‌ست که به تخت بسته شده،‌ و دیو و ددی که به تخته‌سنگ.

اصلاً هیچ چیزی در این جهان تصادفی نیست. ما همه‌‌جای تن‌مان ماهیچه دارد جز سر. پوست را که کنار بزنی،‌ مستقیماً به استخوان می‌رسی. همین غیر‌عادی‌ترین چیزی‌ست که در بدن‌های بیلدینگ شده دیده می‌شود. هیکلی گنده و سری کوچک. مثل یخچال ساید بای ساید که رویش یک جعبه‌ی دستمال کاغذی باشد. بودن دستمال روی یخچال به خودی خود به کسی آسیب نمی‌رساند، ولی امکان استفاده را محدود می‌کند. دسترسی به مغز هم به همین آسانی محدود می‌شود.

در بدترین حالات‌شان، یکی می‌گوید که سیاهچاله وجود دارد که همه‌چیز را می‌بلعد، و دیگری می‌گوید چاهی‌سیاه وجود دارد که مارهای غاشیه‌اش تو را می‌بلعند. ما اگر هم قرار است درگیر چنین فیلم‌هندی‌بازی‌هایی شویم، وقتش رسیده که ابتکار عمل و نوآوری بیشتری به خرج دهیم. این همان راه سوم است. منظور این نیست که بشینیم و از خودمان یک تئوری علمی در کنیم که کائنات را حل کند. منظور این است که با طناب کسی توی چاه و سیاه‌چاله نرویم.

هیچ‌کس هنوز نتوانسته عین بچه‌ی آدم و بدون داستانسرایی و نظریه‌پردازی، ته را به ما نشان دهد. ته مهم است. می‌شود دیر به سینما رسید و فیلمی را از وسطش نگاه کرد. ولی اینکه توی سالن بشینی و ده دقیقه مانده به ته فیلم به نشانه‌ی اعتراض به طخمی بودن فیلم، با ژستی هولدن‌وار بروی بیرون، فقط نشان می‌دهد که خودت چه آدم طخمی‌ای هستی. حتی من ضرری هم در دنبال کردن مسابقه‌ی قویترین مردان دنیا نمی‌بینم. گاهی، که همیشه پیش می‌آید، به تفریحات سبک نیاز داریم. خیلی سبک. هشتصد کیلو و بیشتر.

هر آدم سالمی نیاز دارد گاهی که به تفریحات سبک مشغول نیست، به خودش یادآوری کند که پهنای این جهان، صد میلیون سال نوری و بیشتر است. این یعنی اگر کتاب کمدی‌های کیهانی را خوانده باشیم و کسی صد میلیون سال قبل در دوردست‌ترین جای جهان روی مقوایی نوشته باشد «دیدمت» و به سوی ما گرفته باشد، او تنها صد میلیون سال بعد مقوای ما که رویش نوشته‌ایم «چشمت روشن» را، خواهد دید. این خیلی عجیب است و خیلی بزرگ. و این بزرگی نباید فراموش شود. چند بار می‌شود در این فاصله از تهران تا شیراز رفت؟ پوووووف.

بعد، هر آدم سالمی نیاز داره گاهی به خودش یادآوری کنه که عمر این دنیا سیزده میلیارد ساله و درازتر. و بشینه این سیزده میلیارد رو از لحاظ ریاضی با خودش حلاجی کنه و با این تاریخ هفت هزار ساله‌ی آدم روی زمین مقایسه کنه و کف کنه و از خودش بپرسه آخه چرا؟ نامرد، چرا؟ تو قول داده بودی، پس چرا آخه؟ و حالش گرفته بشه که خدا می‌دونه قبل از این هفت‌هزار سال چه بزن و بکوب و فسق و فجور و دامبول و دیمبولی به پا بوده. حالا مهم هم نیست‌ها. چون ما که در هر حال کار خاصی نمی‌کردیم. اگه وقت داشتیم، نهایتاً یه بار دیگه می‌روندیم تا شیراز و چارتا سیخ کوبیده بیشتر می‌خوردیم. این وسط مهم فقط همونه که آدم نره بادی بیلدینگ.
.
.

PANGH

2008-09-09T11:53:00.004+10:00

.
.
ظهور و سقوط چارلز فاستر پنق
.
.
پنق رو ساعت دو صبح آوردن. خيلی زود اسمش همه‌جا پيچيد. نیم ساعت بعد همه داشتیم سرخوشانه راجع بهش حرف می‌زدیم. هنوز هیچ کدوم ندیده بودیمش. مريض ما نبود. ولی وقتی ساعت پنج صبح گاماس گاماس توی راهروی تاریک می‌رفتم، یه آن به خودم اومدم و دیدم دارم زیرلب می‌گم پنق پنق پنق، و داره حس خوبی بهم دست می‌ده. بعد از مدتها اینقدر یه‌هویی همچین کلمه‌ی کامل و بی‌نقصی با پای خودش... که نه، لای پتو اومده بود. پنق چهار سالش بود و ترکمن بود و استاتوس اپی‌لپتیکوس داشت. هفت صبح که کارم تموم شد و رفتم ببینمش، تازه برده بودنش سردخونه. رفتم خونه خوابیدم و دو بعد از ظهر که بیدار شدم و داشتم بستنی می‌خوردم، دوباره به پنق فکر کردم و فهمیدم که با اغراق، بعد از کهربا، این بهترین کلمه‌ایه که تا حالا شنیده‌م. بعد از این همه سال، هنوز هم گاه و بیگاه یادش می‌افتم و زیر لب می‌گم پنق پنق پنق. شاید من تنها کسی باشم تو دنیا که هنوز پنق می‌کنم. حتی خونواده‌ش هم ممکنه دیگه به یادش نیفتن. ولی انکار نمی‌شه کرد که هر کس دیگه‌ای هم باشه،‌ اگه توی موقعیت مناسبی قرار بگیره و چندبار با لحن‌های متفاوت،‌ پشت سر هم، زیرلب بگه پنق، حس خوبی پیدا می‌کنه. پنق مهمه. نه که مهم باشه،‌ ولی چیزی نیست که پاک بشه. چیزی نیست که اتفاقی توی کوچه و خیابون و فیلما شنیده بشه. پنق از توی قوطی در نیومده. یه آدم بوده با یه سرگذشت واقعی که سعدی، خیام، و مرد نکونام رو به هیچ گرفت، و بر اثر یک سلسله حوادث تقریبا معمولی و غیرکافکایی، تبدیل به یه کلمه‌ی سه حرفی زیبای بی‌معنی شد.
.
.

The Truth About The Beings Who Are None Of My Concern, Or Whatever

2008-09-02T14:35:00.008+10:00

.
.
لاث خشکه مبحث مهمی‌ست که با اینکه همه‌مان می‌زنیم، غالباً کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. وقتی که ما سلطان بودیم، معمولاً‌ دوستی‌ها در مرحله‌ی لاث متوقف می‌ماند و به رختخواب نمی‌کشید. ثکص یک‌جور آوانتاژ بود که می‌توانست فرد را از کسی که همیشه توی حضیض دروازه می‌ایستد، به قهرمان کوچه تبدیل کند و اگر بر حسب تصادف کسی می‌توانست از مرز لاث خشکه عبور کند و دستش را روی رون طرف بگذارد،‌ کفایتش ثابت می‌شد. درست است، ما عقب‌مانده بودیم ولی از همان لحاظی که آدم‌های دویست سال پیش که برق نداشتند، نسبت به ما عقب‌مانده‌اند. و اینکه ما هنوز هم بعد از دویست سال برق نداریم و صدایمان در نمی‌آید و ظرف دوهفته عادت می‌کنیم، با تقریب خوبی ثابت می‌کند لاث خشکه چقدر باکریتیکال است و در مواقعی که پای ثکص در میان نیست،‌ می‌تواند چراغ قوه‌ای باشد در بی‌برقی. اما نه به این معنی که هروقت دست‌تان به بدن کسی نرسید، شمع روشن کنید و زائر امامزاده شوید. لاث خشکه ناشی از نوعی مضیقه‌ی معنوی‌ست، نه خارش جسمانی. مگر همین باباهای من و شما زیر نور شمع مهندش نشدند و به مدارج نرسیدند؟ مگر شیخ بهاییی یک گرمابه را با نور یک شمع گرم نمی‌کرد؟ پس ثکصیست نباشیم و همه‌چیز را از این دریچه، از این سوراخ نبینیم. تا به کسی رسیدیم که سبیلش از سبیل ما دکلره‌تر است، چشمانمان را شان پن و صدایمان را خسرو شکیبایی نکنیم. نه. یک وقتی هست که سر ظهر در وقت استراحت ناهارتان به ساندویچی رفته‌اید و دارید بندری می‌زنید که یک دوشیزه‌ی شکوفا می‌آید و سر میز شما می‌نشیند و حرف می‌زنید و کلی هم خوش می‌گذرد و جوک‌های بیمزه‌ی قدیمی‌تان را از خورجین در می‌آورید و او هم کلی با ناز و نوز دخترانه‌اش می‌خندد و بعد هر دو فقط می‌گویید «می‌بینمت» و می‌روید به سوی ادامه‌ی زندگی‌تان. این لاث خشکه نیست، مگر اینکه قصد ما از ادامه‌ی مکالمه، دفع‌الوقت باشد برای تفحص در خط سینه‌ی طرف. درست است که اگر یک مرد گنده با یقه‌ی باز و پشم و پیلی و شلوار هیجده پیلی می‌آمد، شما میزتان را عوض می‌کردید. ولی نترسید، شما نه ثکصیست هستید نه هموفووب. این یک موقعیت معمولی روزمره است. و تازه، کسی نگفته که لاث بد است. ما با چلوکباب هم لاث می‌زنیم وقتی نسبت برنج به کباب کوچکتر از یک باشد، که نکند در شرایط بحرانی لقمه‌های آخر، کباب اضافه بیاید و مجبور شویم گوشت خالی بخوریم. کفتار که نیستیم. به علاوه آدم طبیعتا دلش می‌خواهد وقتی پرده‌ی هتل را کنار می‌زند با ساحل روبرو شود،‌ نه سیمان. همه‌ی ما بهر حال روزی از یک پسربچه‌ی دماغو که بخاطر بستنی، کثیف‌ترین دروغ‌ها را می‌گوید به موجود کت‌شلوارپوش بورینگی تبدیل خواهیم شد که هنوز هم دروغ می‌گوید. ولی مهم این است که طی این عملیات اکروباتیک چه منظره‌ای در پس‌زمینه باشد و در کنار کدام ساحل‌ها عکس یادگاری گرفته باشیم.ما آب نمی‌بینیم وگرنه شناگرهای خوبی هم نیستیم و گاهی همین که تیپ بزنیم و دم ساحل از طلوع و غروب خورشید تمجید کنیم، کارمان را راه می‌اندازد بدون اینکه غرق شویم. من هم که شما را خوب می‌شناسم و می‌دانم که اگر پای مسافرت بیاید وسط، بدون برو برگرد ترجیح می‌دهید با سه تا پسر بروید شمال، نه با سه تا دختر، نه با دوست‌دخترتان و دوتا از دوست‌های او، نه با دوست‌دخترتان و دوست صمیمی‌اش و دوست‌پسر او، نه با خواهرتان و دوتا دخترخاله، نه با خواهرتان و دوست زیبا و مجردش و مادرتان، درست مثل خود من، اگر حق انتخاب داشته باشید با سه تا پسر می‌روید شمال چون فارغ از اینکه چقدر گه باشند یا نه، بیشتر خوش می‌گذرد -و این حقیقت شیرینی‌ست- و هدف همین است که خوش بگذرد. از آنطرف، لاث خشکه محتوای جنسگونه‌ی چندانی ندارد و حتی پتانسیلش برای اینکه در فانتری‌های زیر پتو مورد استفاده قرار بگیرد اندک است. لاث خشکه در واقع یک مرحله بالاتر از مکالمه‌ی آخروقت شما با کارمند بدعنق بانک است، و یک مرحله پایین‌تر است از وربالیزه‌ کردن علنی شما، تمایلتان به جفت‌گیری را (رجوع شود به پست جیگر)، که می‌شود همان لاث معمولی غیر خشکه. می‌تواند چانه زدن شما باشد با دختر بوتیکی که منجر به خنده‌های نخودی او شود، یا گیر دادن به هم‌کلاسی‌تان که دارید با هم بزرگراه گمشده را می‌بینید، که هیکل تو مثل پاتریشیا ارکت است، یا ایستادن شما با دست‌های آویزان در برابر دختری در مهمانی، که تعریف شما را از خیلی‌ها شنیده است، و ما چون همه آدم‌های معمولی‌ای هستیم و بعید است که خیلی‌ها از ما تعریف کرده باشند، بعید است که این حرف بوی لاث خشکه ندهد. و خب، اصلا منظور چه بود؟ اینکه لاثیدن خوب است، و با مخ زدن فرق دارد چون از اول دنبال این نیستیم که چیزی به ما بماسد. ولی می‌تواند چنان مبتذل و کریه شود که شایسته‌ی بوی‌کالباس‌مارتادلای‌گندیده‌دهنده‌ترین استفراغ‌ها باشد. و اینکه یک گفتگوی خوشایند با دختری که نامش را نمی‌دانیم و دارد بی‌خیال کمدی‌های کیهانی را می‌خواند و قطارش، به مقصدی دیگر، بیست دقیقه‌ی دیگر از راه می‌رسد و جلویش می‌ایستیم و می‌‌پرسیم چند بار خوندیش و می‌گوید، هفت هشت بار، و هر دو اعتراف می‌کنیم که اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری را دوست نداشته‌ایم چون «توو-ماچ» بوده، تا وقتی که به ورطه‌ی لاث خشکه نیفتاده،‌ می‌تواند روز ما را، و بلکمم بیشتر،‌ بسازد.
.
.

Mona Lisa is a Pipe

2008-08-31T01:15:00.007+10:00

.
.

فراتر از آنچه در ذهن انسان بگنجد، چيزی وجود ندارد

امام چاملی

The Geometry of Lassitude

2008-08-20T14:17:00.004+10:00

.
.
توی قفسه‌های هر کتابفروشی‌ای یه گوشه‌ی دنج هست با یه کتاب جلد صورتی به اسم «پاسخ به مسائل جنثی و ظناشویی»، که روی جلدش دو تا شاخه گل سرخ به پوزیشن نیمه‌داگی روی هم افتاده‌ن، و به سبک متافورومخملبافیک به شما می‌گه که در من مطالبی هست در باب لاث و گشنی. به قول دومادمون اگر به دیدار زیدی می‌روی، این کتاب را بردار.مگر اینکه تو کار فطییش و میسترس‌بازی باشی که همون تازیانه رو وردار با یه کاپشن چرم لاستیکی. و شکمش را می‌گیرد و قاه قاه می‌خندد.

من این کتاب را نخوانده‌ام و جمعاً سه تا نکته‌ی جنثی هم بیشتر بلد نیستم ولی بالاخره چار بار با دخترای دانشگاه‌مون جزوه رد و بدل کرده‌م و توی تاکسی بغل چار تا دختر خشکل نشسته‌م و دختر‌خاله‌ای هم داشته‌ا‌م که یواشکی رفته باشم سراغ کشو‌هاش و خواب دخترهایی که در ویدیوکلیپ‌های اسنوپ داگ خارجی می‌رقصند را هم به نحو صمیمانه‌ای دیده‌ام، که حالا از لحاظ غیر شرعی بتوانم بگویم ما برای ستیسفکشن زندگی نمی‌کنیم.

قبلا در همین مکان به شکلی جالب و ای‌ول‌‌پسند ثابت کردیم که ما برای مفاهیم و فرا-مفاهیم زندگی نمی‌کنیم. حالا با یک تئوری جدید در خدمت کائنات هستم، به این صورت که ما برای ستیسفکشن هم زندگی نمی‌کنیم. ما برای یک‌قدم‌مونده‌به‌ستیسفکشن زندگی می‌کنیم. تکراری‌ترین مثال در این زمینه که در تمام کتب مقدس هم بهش اشاره شده اینه که جاذبه‌ی نیمه‌لُختگی خیلی بیشتر از لُخط‌کاملگی هست. اون تیکه‌ی آخر لباس، نقش پله‌ی آخر دم تراس ستیسفکشن رو داره و جایی هست که فانتزی به پایان می‌رسه و مجبوریم با حقیقت مواجه بشیم.

بر خلاف چیزی که در کتاب‌های دینی به ما یاد داده‌ن، فطرت انسان حقیقت‌جو نیست. همونطور که حیوان هم ستیسفکجو نیست. فطرت انسان یک‌قدم‌مونده‌به حقیقت‌جو ئه. یعنی خود حقیقت و خود ستیسفکشن اصلاً چیزهای خوبی نیستن یا بهتر بگم، خوب و بد بودن‌شون مهم نیست. نرسیدن و هنوز نرسیدن به اون‌هاس که خوبه. اعتقاد به اصالت فکت و ستیسفکت مثل نگاه کردن فیلم ثوپر است به امید اینکه آخرش همه با هم عروسی کنند. آیا شارع مقدس چنین چیزی را قبول می‌کند؟ نه. پس آخرش مهم نیست. اون اواخرش مهمه.

فکت و ستیسفکت صرفاً خارش‌هایی هستند که باید خاریده شوند. وقتی شروع به خاریدن می‌کنیم کم‌کم حرکات انگشتان تبدیل به سماع می‌شه جوری که نمی‌شه جلوش رو گرفت. هو هو هو. تا یه آن به خودمون میایم و می‌بینیم که زخمی‌ش کردیم و ریده می‌شه به همه‌چی. اگر حالات پساعورگاصمیک خویشتن را به در نظر بگیرید، حتما لحظاتی را به یاد خواهید آورد که دلتان خواسته طرف را که چهل ثانیه قبل از لحاظ خار مغیلان و صاحبدلان خدا را، می‌پرستیدید، لای همان ملافه بپیچید و از پنجره پرت کنید به فضای لایتناهی. آیا این غیراخلاقیست؟ خیر. شما که دلتان می‌خواسته ثانیه‌ی اول آن هفت‌ثانیه تا ابد طول بکشد. بروند یقه‌ی گروه ۵+۱ را بگیرند. منظورم اولوالعزم‌ها به اضافه‌ی داروین است. قاه قاه قاه.

شاید اصلا بشه گفت که ما نه برای ستیس-فکشن، بلکه برای ستیس-فييکشن زندگی می‌کنیم. یعنی برای اون داستانی که خودمون از لذت و حقیقت می‌سازیم. برای روایت شخصی خودمون از وقایع که پیاز و فلفلش دست خودمون باشه. همه‌ی ما شنیده‌ایم که ذبیح‌الله منصوری یه نوشته‌ی بیست صفحه‌ای بی‌خاصیت رو می‌گرفت و با «اقتباس آزاد» تبدیلش می‌کرد به سینوهه و تاجه‌ی خاجدار. همه‌ی ما در مقطعی این کتاب‌ها را خوانده‌ایم و در مقطع دیگری انکار کرده‌ایم و نشان داده‌ایم که واقعا برای‌مان مهم است که در چالدران چه اتفاقی افتاد. نه. واقعا مهم نیست که در چالدران چه اتفاقی افتاد. هر روایتی، ۳۰۰‌ی است از یک ۳۰۰ دیگر. و ابول نباید خودش را سرزنش کند که با ۳۰۰‌ی که من از فتوحات جنثی‌ام برایش بافتم، خودعرزایی کرده است.

فانتزی چیست؟ ریدن همزمان است به گذشته و آینده. زندگی چیست؟ موجود لاغری‌ست که پس از ختنه‌کردن گذشته و آینده،‌ از زیر پتو به ما نگاه می‌کند. حال چیست؟ حال وجود ندارد. اگر انگشت بکنیم توی چرخ گوشت، تبدیل شدنش به گوشت چرخ‌کرده، فارغ از زمان، محتوم است. آن انگشت به تاریخ و به برنامه‌ی «بچه‌ها مواظب باشید» می‌پیوندد و هیچ حالی هم این وسط وجود ندارد. هرچیزی یا اتفاق افتاده یا اتفاق خواهد افتاد یا ما سرخوشانه درباره‌اش در حال رویاپردازی هستیم. زندگی رویا نیست. فانتزی است. رویا مهم نیست. پردازیدن مهم است. باید رید.

یک زمانی،‌ خیلی دور، در عصر سلاجقه یا مفرغ یا هرچی، یک موتاسیون اشتباهی رخ داده و باعث شده که نگاه ما به دنیا، نگاه لوچ ما به دنیا، یک‌قدم عمیق‌تر از اون چیزی بشه که اول بازی، موقع یارکشی، قرار بوده. عمیق بودن همیشه هم خوب نیست و بدی‌ش اینه که همه‌چیز در حدفاصل همون یک‌قدم اتفاق می‌افته. وقتی به سمت چیزی می‌ریم، هدف غایی ما در اصل اینه که از شر اون چیز خلاص بشیم. دوست داری پیچیده‌ترش کنم؟ هدف غایی ما اینه که فقط سعی کنیم از شر اون چیز خلاص بشیم،‌ نه اینکه واقعاً‌ بخوایم خلاص بشیم. هدف، داشتن نیست، بریم که داشته باشیمه. بریم‌یه‌چرخی‌اون‌حوالی‌بزنیمه. و خب اگه ابول یا شریعتی‌ الان متذکر بشن که بعله، خوشبختی در مقصد نیست، در طی مسیر هست، من می‌فهمم که خیلی بد اینا رو نوشتم. نه مقصدی وجود داره، نه مسیری. همه‌چیز همیشه ساعت یازده شب توی همین اتاق اتفاق می‌افته، وقتی که روی تخت، به سقف زل زده‌ایم و فکر‌ی رندوم از مغزمان عبور می‌کند، و دختری رندوم از قلبانمان، و آهنگی رندوم که لطفا داریوش نباشد از گوشمان. ما جایی نمی‌رویم. چیزها به ما نزدیک می‌شوند، و بعد دور می‌شوند و به جایی عمیق می‌روند.

there is a Night at the end of the tunnel

2008-05-24T18:43:00.002+10:00

.
.
باید انصاف داشته باشیم و قبول کنیم که از لهاز کلی، یک تفاوت‌هایی هم بین وو-دوو و اولوالعزمیسم وجود دارد که ناشی از اختلاف در شیوه‌ای‌است که برای دراماتیزاسیون خرافه‌ها و حماقه‌ها بکار گرفته می‌شود، وگرنه که هر دو خالصانه تلاش می‌کنند برای نجات آدم‌ها.
.
.

Individual Rituals

2008-04-23T21:08:00.002+10:00

تاپ منجوق‌دوزی‌شده‌ی مجلسی موجود است
یا چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و فیزیک و متافیزیک را کم‌محل کنم

پیراهن چهارخانه چیز سهل و ممتنعی است و در واقع پوشیدنش به منزله‌ی قرار دادن خویشتن در برابر کار انجام شده است. در جایی از این دنیا حتماً چند نفری هستند که هنوز آن عکس من در یک مهمانی بسیار ممنوع که منجر به دستگیری سه روزه‌ی ما شد و در لحظه‌‌ی ورود آنها، مشغول امر شنیع شاه‌دزد‌وزير و بطری‌بازی بودیم و کت چهارخانه‌ی آبی و پیراهن چهارخانه‌ی قرمز پوشیده‌ بودم را، توی آلبوم‌شان داشته باشند. چند هفته بعد یک نفر به من گفت می‌شه دیگه پیرن چارخونه نپوشی؟ و من آنقدر تیزهوش بودم که بفهمم منظور اصلی، زنندگی پیراهن چهارخانه در همراهی با کت چهارخانه است، ولی چون در آن سنین روح آدمی بسیار حساس است، و در آن زمان فقط همان يك كت را داشتم، از همان روز پيراهن چهارخانه پوشیدن را بالکل فراموش کردم.

بعدها، از خیابان چرچیل یک پیراهن جین مشکی ایتالیایی که محصول کوچه برلن بود خریدم. آن موقع پوشیدن پوتین سربازی و شلوار ارتشی کار خوبی محسوب می‌شد و من اکثر روزهایی که دانشگاه می‌رفتم با این سه قلم جنس دیده می‌شدم. من متوجه نبودم که حتماً عده‌ای هستند در دانشگاه که مرا به نام «پسره که همیشه پیرن جیم مشکی تنشه» می‌شناسند، یا اهمیت نمی‌دادم، چون یک نفر به من گفته بود من عاشق این پیرنتم. من پیراهن‌های دیگری می‌خریدم و همان یکی را می‌پوشیدم و خب زمانه عوض شد و من آن یک نفر را دیگر ندیدم و فراموش کردم که فکر کنم آیا هنوز هم باید اینقدر شدید به پوشیدن این پیراهن ادامه بدهم یا نه. تا اینکه مدت‌ها بعد، یک روز طی یک مراسم اسلپ استیک، بچه‌ها که دنگی برایم یک پیراهن نارنجی خریده بودند، با تیغ تکه تکه‌اش کردند.

بعدها، از خارج برایم دو تا پیراهن پولو واقعاً‌ اصل کادو آوردند. از همین‌ها که راه راه سفید با یک رنگ کمرنگ دیگر دارند. عیب این پیراهن‌ها این بود که جیب نداشتند، مزیت‌شان این بود که راه راه بودند، و عیب دیگرشان این بود که آن‌موقع پیراهن راه راه مد نبود و سخت گیر می‌آمد البته اگر از آن مدل‌های کارمند‌میان‌مایه‌اش را نمی‌خواستید. بنابراین پیدا کردن یک پیراهن راه راه خوب، برای خودش کاری محسوب می‌شد و آدم قدر پیراهن‌هایش را می‌دانست و آنها را توی ماشین لباس‌شویی نمی‌انداخت که زود لبه‌ی یقه و آستین‌شان برود و این وسط هم، نه یک نفر حرف خیلی خاصی زد و نه من چیزی را فراموش کردم. من، فقط زمان می‌گذشت با چیزهای دیگری، و خداوند که روزی‌رسان است، مرا بدون راه راه نمی‌گذاشت.

بعدها، نه، بعدها هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. این بعدها چه همین الان باشد چه پنج سال دیگر، من دارم به پوشیدن پیراهن راه راه ادامه می‌دهم. من سالیان متمادی زاهد‌مسلکانه لباس پوشیده‌ام و در این فاصله پیراهن راه راه چندبار مد شده و چند بار از مد رفته و من، نه اینکه فراموش کرده‌ باشم، کلاً‌ در جریان نبوده‌ام. من تحقیق میدانی دقیق انجام نداده‌ام ولی بعید است که در عصر حاضر، گزینه‌ی جایگزینی برای پیراهن راه راه بوجود آمده باشد. من هنوز هم توسط آدم‌های ناشناس در حال ورق زدن پیراهن‌های راه راه مغازه‌ها و بی‌توجهی به چهارخانه‌ها و ساده‌های رنگی دیده می‌شوم. شاید احساس کنید که...، نمی‌دانم، شاید فکرهای خاصی الان به ذهن‌تان رسیده باشد، ولی نه، هیچ چیز خاصی وجود ندارد پشت این پیراهن‌های راه راه.

هیچ سنتی، معلوم نیست که واقعاً از کی شروع می‌شود و چرا شروع می‌شود و چه حکمت پیدا و پنهانی در پس‌اش وجود دارد. مثل سنت عبور چندنفر با هم از یک در باریک. من دقیقاً نمی‌دانم از کی واقعاً شروع به خریدن و بازهم خریدن پیراهن راه راه کردم. حتی تا همین الان هیچ‌وقت چنین سوالی از خودم نپرسیده بودم. و خب، الان هم قصد ندارم به پرسش‌هایی که برای خودم مطرح می‌کنم پاسخ بدهم. من و پیراهن راه راه همزیستی مسالمت‌آمیزی داریم و حتی اگر ارتباط‌مان آن شور و حال اولیه را هم نداشته باشد، داریم ادامه می‌دهیم و خوبیم. البته دلیلی ندارد که شما کمد من را باز کنید، ولی اگر کمد من را باز کنید می‌بینید که من خیلی پیراهن راه راه دارم. و اگر بپرسید که همه‌ی اینا رو می‌پوشی؟ می‌گویم نه. و اینها چه چیزی را ثابت می‌کند؟ هیچی، فارغ از تفرعن و تواضع، هیچی.

من می‌دانم که خوش‌تیپ‌تر نمی‌شوم. من می‌دانم که قبلاً هم خوش‌تیپ‌تر نبوده‌ام. من نمی‌دانم که هر پیراهن راه راه جدید چه چیزی را به کمد، و به من اضافه می‌کند. من انتظار خاصی از او ندارم. من این کار را انجام می‌دهم. من از پیراهن راه راه را خوشم می‌آید، آنچنان که از رانندگی، از سالاد الویه، از در آغوش گرفتن. من تیپ نمی‌زنم، من نمی‌پوشم، من پیراهن راه راه می‌پوشم. فعل این جمله «پیراهن راه راه پوشیدن» است، نه «پوشیدن». این یک کار قائم به ذات است و به مقوله‌های پارچه و خیاطی و طراحی لباس و دلبری و جذابیت و اقتصاد و پز و انسانیت مربوط نمی‌شود. رابطه من و پیراهن راه راه، حیوانی نیست، چون به هم احتیاج نداریم، انسانی نیست، چون جلوی آینه حس خاصی در هم برنمی‌انگیزیم، اخلاقی نیست، چون من تعدد روابط دارم، مهم نیست، چون اصلاً رابطه‌ای وجود ندارد، انگار من و او صرفاً در یک زمان و مکان واحد، که پوست من باشد، به هم رسیده‌ایم.

نه تی‌شرت دارم، نه ژاکت، نه پولیور، نه هر فرم دیگری از لباس که در بالاتنه پوشیده شود. من فقط پیراهن راه راه دارم. آستین‌کوتاه هم نه، فقط آستین‌بلند. و تابستان‌ها آستینش را شاید بالا بزنم و زمستان‌ها کت یا کاپشنی شاید رویش بپوشم. یعنی اگر بیرون از خانه باشم به نحوی این پیراهن راه راه همراهم است. ولی توی خانه، نه، چون ممکن است لخت باشم. و اگر لخت نباشم، یکی از همان پیراهن‌های راه راه که از فعالیت‌های اجتماعی بازنشسته شده‌است و کنج عزلت گزیده ‌است تن‌ام است. من حق انتخابم را از دست داده‌ام، چون دیگران می‌توانند چیزهای دیگری انتخاب کنند و بپوشند. من حق انتخابم را از دست نداده‌ام، چون رنگ‌های مختلف را می‌توان به صورت ستون‌های عمودی و با فاکتوریل‌های بی‌شماری کنار هم چید و هر بار چیز تازه‌ای ساخت.

یادم نمی‌آید کجا، یک بار خوانده بودم که «وقتایی که حرفی واسه گفتن ندارم می‌رم واسه خودم یه پیرن راه راه می‌خرم». جالب است که اینقدر شباهت بین آدم‌ها هست. چون این برای من هم زیاد پیش آمده، بماند که در مورد من می‌توان تعمیم داد به: وقتایی که یک نفر مرا به زور برده که برای خودش دامن بخرد، وقتایی که توی خیابون هستم و زنگ می‌زنن و یه خبر خیلی بد بهم می‌دن، وقتایی که فقط بیست هزار تومن تو جیبمه و کفش لازم دارم و سایز پام رو تموم کرده‌ن، وقتایی که تنها هستم و سه روز است که نه کسی را دیده‌ام و نه کسی به من زنگ زده، وقتایی که حالم خوبه و جای پارک راحت گیر بیاد، وقتایی که بیست و هفتم ماه باشه و من چون خیلی گرفتار بوده‌ام هیچ‌جا نرفته‌ام و بی‌هوا صرفه‌جویی شده، وقتایی که قراره از شنبه‌ی بعدش یه کاری رو که هزار تا شنبه‌س که عقب انداختم، بالاخره شروع کنم، وقتایی که دیگه واقعاً شورش در اومده باشه، آره، همین، شور زندگی در اومده باشه، شور زندگی.

بازچاپ‌شده از آیین‌های فردی هزارتو

Laze Lola Laze

2008-04-02T16:52:00.006+11:00

.
.
بندبازان از طناب لذت برند و من از اطناب
.
.

بعضی چیزها هستن که فقط توی خیال امکانپذیرن. اینکه کنار پنجره‌ی خونه‌ت بشینی و به عبور لحافدوزهای دوچرخه‌ای و وانتی‌های نمکی و زنای چادری بدعنق و بچه‌های تخس نگاه کنی و بدون شیله پیله ازش لذت ببری، فقط تو قصه‌ها اتفاق می‌افته. مگر اینکه خیلی تنها و داغون باشی که دیگه یتشبّث بکل حشیش.

من چوبِ بستنی یخی‌م رو حسابی مکیده بودم و دیگه کاری پای پنجره نداشتم. باقسام زنگ زد و طبق معمول فقط از ماشینایی که بعدها خواهیم خرید حرف زدیم و من هم عقاید ارتودوکس همیشگی‌ام رو در ستایش شورولت کاپریس و تقبیح 4WD بیان کردم. بعد تو زنگ زدی و پرسیدی که کباب ترکی می‌خورم یا همبرگر و اینکه یه روسری ارغوانی دیدی که عاشقش شدی و نظر من چیه.

یاد پاترول‌های سفید گشت ثارالله توی دهه‌ی شصت می‌افتم که بچه‌‌باحالای اون زمان از هم می‌پرسیدن می‌دونی 4WD که پشتش نوشته یعنی چی و خودشون جواب می‌دادن که یعنی چهار ولگرد دیوث و همه می‌خندیدن. ولی واقعاً خیلی دلم می‌خواد بدونم آدمایی که پاترول دورنگ صورتی-نقره‌ای می‌‌خریدن، چه جهان‌بینی‌ای دارن. یعنی راستش، نمی‌خوام بدونم، قصدم فقط اینه که مسخره‌شون کنم.

جهان‌بینی مجموعه‌ایست از هست‌ها و نیست‌ها. ایدئولوژی مجموعه‌ایست از بایدها و نباید‌ها. کباب کوبیده مجموعه‌ایست از گوسفندها و پیازها، و من به تو غر می‌زنم که چرا کم است این گوجه‌ها. دوستت دارم چون راحت به اینجور حرفا می‌خندی. و چون انتظار نداری موقع غذا خوردن نگام به تو باشه. تو دوستم داری چون پسر خوبی‌ام در کل.

همه‌‌ی ما واهمه داریم از اینکه زندگی‌مون روزمره بشه. ولی وقتی یه داستان کوتاه می‌خونیم که نویسنده به سادگی هرچه تمام‌تر برش بدون آرایشی از زندگی روزانه‌ی یه آدمی که شباهت‌های دوری با ما داره رو ارائه می‌کنه، کف می‌کنیم. نه اینکه وانمود کنیم ها، واقعاً خوشمون میاد. علتش هم کاملاً واضحه.

روزمرّگی کلمه‌ی مرگ رو در بطن خودش مستتر و هویدا داره. اوه، چه ترسناک. مرگ علت‌های گوناگونی داره. می‌گن الویس پریسلی -یا یکی دیگه، یادم نیست- اینقدر خورد، که مُرد. آدم بسیار شوخ‌طبع الان می‌تونه بگه پس یا صدقه نداده بوده یا پرخوری توی لیست اون هفتادتا مرگ بدی که توی صدقه پیش‌بینی شده، نیست،‌ و همه می‌خندن. من الان تا صفحه‌ی ۲۷ راهنمای همشهری رو خونده‌م و هنوز نمرده‌م. بارها شده تا لِوِل ۶۴ هم رفته‌م و گیم اُور شده، با اینکه هنوز جون داشتم.

به مبل سه نفره‌ی زرد رنگ گوشه‌ی اتاق برگردیم که تو داری مسابقه‌ی آشپزی به زبون ایتالیایی نگاه می‌کنی و من دارم این مهره‌های تخته رو روی هم می‌چینم که هر بار به ۲۷ می‌رسه و می‌ریزن پایین. همین‌جا راستش رو بگم تا الان فقط یه بار به ۲۷ رسیده، و تازه همون یه بار هم فقط واسه این بوده که با عدد ۲۷ توی پاراگراف بالایی یه جور قشنگی بشن.

کسی باورش نمی‌شه که من روزگاری چقدر خجالتی بودم. یه بار توی جشنواره، فیلم آوریل نانی مورتی رو به زبون اصلی دیدیم. یه گلّه بودیم واسه خودمون و من بعدش که داشتیم توی چشمک سرپایی سوسیس می‌خوردیم گفتم قشنگ بود. دوستان قدیمی، حالا می‌تونم توی چشماتون زل بزنم و بگم نه، قشنگ نبود، و شما نمی‌تونین من رو توی اون جمع بیست نفره شناسایی کنین، حتی اگه راهنمایی کنم که نه باقسام ام،‌ نه ازموسیس، نه ابوذر.

هدف من این بوده که برای خواننده‌ی بسیار نکته‌سنج این سوال مطرح بشه که من الان نویسنده‌ام یا قهرمان داستان یا آدمی که قهرمان داستان شباهت‌های دوری به اون داره یا دانای کل. من فکر می‌کنم کار خیلی قشنگیه که آدم بتونه این سوال رو توی ذهن‌ها متبادر -یا همچو چیزی- کنه. خیلی لوس‌ث می‌شه اگه الان بگم به نظر من روزی پیامبری ظهور می‌کنه که توجه‌دیگران‌را‌شرافتمندانه‌جلب‌کنیدگی رو تقدیس خواهد کرد؟ آره فک کنم.

خوابت برده. و توی خواب نه قشنگ‌تر شدی، نه زشت‌تر. امروز اصلاً نبوسیده‌مت و اگه الان هم خیلی آروم ببوسمت فایده‌ای نداره، چون خوابت سنگین شده و لای چشمات رو باز نمی‌کنی که یه جور خوبی نگام کنی. کنترل تلویزیون زیرته و غلت هم نمی‌زنی و این هم چیزی نیست که عصبی‌م کنه. اینکه یادم می‌ره ببوسمت مال این نیست که دیگه خیلی به هم نزدیک شدیم و از اون لِوِل رد شدیم؟ نه نیست. مال آب و هوائه. همه می‌خندن.

تو تلاش نمی‌کنی که عزیزتر بشی، و این خوبه. چطور می‌تونی اینقدر خودت باشی؟ من نمی‌تونم. یعنی اصلاً‌بنظرم فضیلتی نیست که آدم، همیشه خودش باشه. با وجود اینکه به شدت پایبند اخلاقم، ولی دلم مالامال از اندوهی جانکاه می‌شه وقتی یادم میآد که بهت گفته‌ان سال دیگه، پرستوها که کوچ کنن، ما دیگه با هم نخواهیم بود. چه کسی به تو گفته؟ فال‌قهوه‌گیر یا دانای کل؟ این سوالی‌ست که تاریخ به آن پاسخ خواهد داد. راه بدین تاریخ بیاد جلو. همه می‌خندن.

باز می‌آید پرستو نغمه‌خوان، باز می‌سازد در اینجا آشیان. بیتی قشنگ و بسیار پوچگرا. هیچ کدوم از ما تا حالا هیچ پرستویی رو با چشم مسلح یا خلع سلاح شده -همه می‌خندن- ندیدیم. پرستو وجود خارجی نداره. و اون پرنده‌ی کبودی که دمش مثل ذوالفقار دوشاخه‌س برای آدمای رهااندیش فرقی با آرکئوپتریکس نداره. خیلی چیزا هستن که وجود ندارن، جلگه، حس ششم، جامه‌ی زربفت، ضمیر ناخودآگاه... اصلاً چرا راه دور بریم، توی تهران، شیرینی تر عالی وجود داره؟

در زندگی چوب‌های دو سرگهی بسیاری وجود دارد. من خودم هنوز تصمیم نگرفته‌م که معمولی باشم یا متفاوت. با اینحال معتقدم کسانی رو که وقتی ازشون می‌پرسی از خودت بگو، با خضوع و شکسته نفسی می‌گن من یه آدم معمولی‌ام، یا وقتی می‌گی نقاشی قشنگی کشیدی، می‌گن نه نه اینجورا هم نیست، باید بدون محاکمه اعدام کرد. گاهی اخلاق نه تنها نسبی نیست، بلکه به ضد خودش بدل می‌شه.

زوج‌های جوان و کم‌تجربه همیشه دغدغه دارن که در یک رابطه‌ی پایدار چگونه باید مسائلی مثل گوزیدن جلوی همدیگه رو مدیریت کرد. در پاسخ به اونها من این شعر رو سرودم: بودنت، نبودنت، یکی‌ست، هر دو را تب می‌کنم، هر دو را می‌میرم. وقتی همه‌چیز مثه آدم پیش می‌ره خیلی زود حضور طرف -و نه وجودش- عادی می‌شه. و فشاری نخواهد بود برای هر روز بوسیدن، دائم حرف زدن، نگوزیدن.

یک جایی خوندم که زندگی درباره‌ی حرف زدن است. خوب این هم از همون کلی‌گویی‌های صدتا یه غازه. بسیار معتقدم که فقط پنجاه درصد زندگی درباره‌ی حرف زدنه. مابقی درباره‌ی حرف نزدنه. آخرین جمله‌ای که ما گفتیم این بود که لیموها رو بذار تو یخچال و الان سه ساعت گذشته و هنوز حرفی نزدیم و هنوز دوستی‌مون به همون قشنگیه. این یه مثال خیلی ابتدایی بود و اگه لازم باشه بیشتر می‌شکافمش. خشتک. همه می‌خندن.

دارم می‌رسونمت. دارم برای چندمین باره که می‌رسونمت؟ دارم برای چندمین باره که ازت خوشم میاد چون وایمیستی دم پارکینگ و به من فرمون می‌دی و بعد در رو نمی‌تونی ببندی و خودم میام می‌بندمش؟ دارم برای چندمین باره که سی‌دی هایده‌ت رو می‌ذاری و من حالم به هم می‌خوره؟ دارم برای اولین باره که رانندگی می‌کنم و تو یادت رفته دستت رو بذاری رو ترمز دستی روی دست من، و من احساس می‌کنم لُختم. بهتره یادت بیاد، وگرنه خودم می‌گم.

شروع به بالا رفتن می‌کنیم و از یه جایی به بعد روزمره شدن زندگی غیرقابل اجتنابه. از یه جایی به بعد این پلکان سیمانی تبدیل می‌شه به پله برقی پایین‌رو، به نردبانی افقی، که ما گام می‌زنیم و بالا نمی‌ریم. از تمام حضار عذر می‌خوام اگه لحنم شبیه فیلمای درپیت با هنرپیشه‌های زیرپوستی که نور شمع تو چشماشون دو دو می‌زنه شده، ولی مهم اینه که در چه ارتفاعی از سطح دریا روزمره بشیم، و به شما قول می‌دم ریز دیدن و ندیدن آدمها و اشیاء، در اون ارتفاع، قشنگه.

پ.ن: با اینکه بارها بهش گفته بودم ارغوانی رو خیلی دوست دارم، ولی این روسریش رسماً افتضاح بود، افتضاح..
.
.

you've got a naaz web. bang your head to my loneliness cottage. don't forget to nazar, my flower.

2008-03-26T16:35:00.001+11:00

.
.
با کلمات خوش بگذرانیم
.
زندگی مجموعه‌ای‌ست از دِدلاین‌ها که در فواصل‌شان می‌خندیم و گریه می‌کنیم یا دیگران بر ما می‌خندند و گریه می‌کنند. کاری که ما می‌کنیم این است که دار و ندارمان را از ددلاینی به ددلاین دیگر می‌کشیم و به همین دلیل هم هست که در نهایت می‌میریم. آری، مرگ، مادربزرگ همه‌ی ددلاین‌هاست (اوه، دوشس عزیز). نوشته‌ی قبلی صدمین نوشته‌ی اینجا بود. من سعی می‌کنم قیافه‌ای پشت‌پابه‌جیفه‌ی‌دنیازنانه به خودم بگیرم و از کنار این مایـْلـستون، صوفیانه رد بشم. ولی چه کنم که زندگی ما بر سیستم دَهدهی بنا شده. خود داروین معتقده که ما اگه تو هر دستمون هفت تا انگشت داشتیم، شاید بسته‌های اسکناس بانکی‌مون هفتاد تایی می‌شد. در واقع مشکل از اونجا شروع می‌شه که ما زمان رو می‌شماریم ولی زمان، درکی از عدد نداره. مثل اینکه واسه احترام، به الاغ می‌گیم چهارپا، در حالی‌که اگه بگیم هشت‌پا هم، همونقدر دم تکون می‌ده. اصلاً چرا راه دور بریم، مثل اینه که بریم خارج و با لحن فرهیخته به یارو بگیم «بدبخت حمال». خب این که نشد فحش. فحش باید فهمیده بشه و بچزونه طرف رو. با این‌حال انکار نمی‌کنم که صــد مهمه. صد دانه یاقوت، چشمی و صد نم، صد نعره همی‌آیدم از هر بن مویی، یا اگه بخوام گریزی به فرهنگ فولکلور بزنم، سه جفت جوراب پاریزین صد تومن. انکار نمی‌کنم قدیما که صد بزرگ بود و دور، و از سعادت آباد به بالا همه‌ش تپه‌ی لخط بود، نه آپارتمانی و نه کلمه‌ای، می‌خواستم بعد از صد از اینجا برم، ولی فقط بنا به اصرار دومادمون‌اینا موندم که می‌دونستن من دست‌به‌نازم خوبه و توی یه محفل خصوصی من رو که مثل اسب مقاومت می‌کردم و مثل اسب به صندلی چسبیده بودم و حاضر به رقصیدن نبودم، به وسط مجلس پرتاب کردند که جاتون خالی عجب بندری‌ای و عجب خارجی‌ای رقصیدم که فقط با ضربات مهلک کلنگ تونستن آخر مجلس خاموشم کنن و خدا رو شکر که فیلم اون محفل به بولوتوس راه پیدا نکرد. البته ممکنه تعداد نوشته‌ها بتدریج کمتر از صد بشه. چون می‌خوام سر فرصت بشینم و دوباره بخونمشون و هر جایی رو که ببینم بیست سال بعد باعث سرافکندگی بچه‌م جلوی همکلاسی‌های دبستانش می‌شه، تغییر بدم، یا پاک کنم. در زمان ما آدم‌ها رو با خانوم مارپل و دِرک و پوآرو شستشوی مغزی می‌دادن، و یه قاتل دُرست‌درمون، فقط در حدی از خودش ردپا بجا می‌ذاره که به میمنت و مبارکی توی فیلم دستگیر بشه، نه بیشتر.
.

No Matter How Hard You Try

2008-03-17T15:57:00.005+11:00

.
.
هیوده سال‌م بود و کنکور داشتم و عاشق شده بودم و خیلی فقیر بودم. عاشق شدنم اینجوری بود که با دوستم معلم خصوصی فیزیک داشتیم، که می‌اومد خونه‌ی اونا، که طبقه‌ی پایین‌شون یه دختری بود که یه دوستی داشت که یه بار من رو وقتی از پله‌ها می‌رفتم بالا دیده بود و پس از یک سلسله عملیات بالیوودی و آواز خواندن دور درخت، «زیـــد» همدیگه شدیم (تهوغ). اون موقع‌ها من فقط یه شلوار جین آبرومند داشتم و فقط دو تا کفش حسابی، که یکی‌ش رو که یه سگک براق داشت، الان اگه هزار تومن هم بدن ممکنه نکنم پام. اون سال‌ها کافی‌شاپ هنوز اختراع نشده بود و اگه کسی مثلاً‌ جشن تولد می‌گرفت اکثر کادوها اسپری بود و حتی عروسک هم نه. زندگی در آن روزگاران ساده بود و وقت‌هایی که من می‌رفتم خونه‌شون خورش بادمجون می‌خوردیم و با مامانش‌اینا ‌Baby's Day Out می‌دیدیم و اگه اون می‌اومد خونه‌ی ما، ماکارونی می‌خوردیم و بابام براش فریدون مشیری می‌خوند که دوست داشت، و دلیل فرعی من هم، از اینکه اولین شعرم رو بتراوم همین بود که اونجور وقتا احساس بازیکن ذخیره بهم دست می‌داد، بخصوص اینکه بابام خیلی خوش‌تیپ‌تر از خودمه. اما انگیزه‌ی اصلی شعر‌ها که من تازه امروز بعد از این‌همه سال اونقدر با خودم ندار شدم که بتونم اینو قبول کنم، همون فقر بود. کنفوسیوس به من گفته بود که هیچ‌وقت دست‌خالی به دیدن دختر نرم و برای من که از پیش، تحت فشار کتاب‌های نخریده و کباب‌های نخورده و جاهای نرفته بودم، چه موهبتی والاتر بود، از توانایی کنار هم چیدن مجانی کلمات، مثل لگو، اسم شعر بر اونها نهادن و تقدیم اونها به عنوان هدیه‌ای از دل بر آمده و از احساس خاسته. فیزیک کنکور رو صد زده بودم و دنیا خیلی ناز بود و اولین شعرم، برای صدمین روز دوستی‌مون بود. اینجوری که مثلاً صد گلّه گاو وحشی، به صد جنگل متروک گریخته ‌است، و صد سیلاب بی‌امان بر صد بیشه‌ی دور شلاق زده‌ست. مثلنی‌ها. البته اون شعرها سال‌هاست دیگه وجود ندارن. این‌ور اون‌ور بردنشون توی اسباب‌کشی‌های سالانه معنی نداشت. دو و میدانی مادر ورزش‌هاس و احتیاج، مادر اختراعه و فقر، مادر شعره. تا چند سال بعد من هنوز فقیر بودم و هنوز شعر می‌گفتم. دخترانی بوده‌اند که دوستشان داشته‌ام و شعرهایی بوده‌اند که این دوست داشتن را تصریح می‌کرده‌اند و احثاثات گریم ‌شده‌ای در اونها موج می‌زده که احساسات جوش‌جوشی و اتونومیک من رو، قرتی و بالاشهری جلوه می‌دادن. بعدها من یاد گرفتم که بدون شعر، دوستم داشته باشند. شعرها انگار اسناد مکتوبی هستند که مچ آدم رو بطور تاخیری، وقتی کیسه‌خوابش رو در روابط دیگری پهن می‌کنه می‌گیرن و با لهجه‌ای ادبی و فاخر می‌گن دیگر گوزیدی. که معنی عامیانه‌ش می‌شه پسر، چقد عوض شدی، نشناختمت اصن. آدم که گزک به دست «دلتا-ط» خودش نمی‌ده. البته شومینه و سطل زباله، همیشه هم راه حل قطعی نیستن. چون بعضی از اون شعرای مونتاژی رو دوست داشتم و حیف بود اگه خودم رو محروم کنم از اینکه کسان دیگری که دوستم داشتند اونها رو بشنون و بگن اوه. من اون شعر‌ها رو اخته کردم و کلمات و سطرهایی رو تغییر دادم تا دست و دماغ و لپ و لبخند کسی نتونه در اونها تولیدمثل کنه و فقط بتونن اهلی و بی‌آزار «پشت پرچین دلم» واسه خودشون بچمن. من اون شعرها رو در دنیاهای دونفره‌ی خودم جهانشمول کردم. با این‌حال، بعدتر از اون، فهمیدم که فوتبال فقط پخش مستقیمش حال می‌ده. حتی اگه بازی شموشک و فجر سپاسی باشه. شعر، زنده نیست. نوعی تقلب زمانی در اون نهفته‌س. گوینده فرصت داشته که کلمات رو سبزی‌آرایی و مرصع‌پلو کنه. این می‌تونه هنر باشه، ولی احساس آدمیزاد یه فرایند دینامیک و ژله‌ایه که تاریخ مصرف داره. مثل شیر پاستوریزه، با این تفاوت که احساس اگه پاستوریزه باشه هوغ‌برانگیز می‌شه. اما حرف زدن، اصیل و دخل و تصرف ناپذیره. من زیبایی حرف زدن رو دیده‌ام و زیبا حرف زدن رو به عنوان یک هنر Real Time و چند رسانه‌ای که با بادی لنگوئج و لحن و طنین و تانی و تاکید و هزار کلمه‌ی عربی پرمفهوم دیگر آمیخته است، ستایش می‌کنم و گناه‌دارنده‌ترین انسان‌ها رو کسانی می‌دونم که نمی‌تونن خوب حرف بزنن. ما له ‌له و بال بال و گاز گاز می‌زنیم برای سوشالایز کردن و به اشتراک گذاشتن دل و قلوه‌ی خودمون با مغز و پاچه‌ی دیگران، ولی در مقایسه با حرف زدن، رو در رو حرف زدن، فناوری‌های نو مثل بلاگسپات و اسمس، به اندازه‌ی اشعار ناصر خسرو، الدفشن و الکن و تئاتریک هستند. من خودم تا ته اینترنت رفتم و دیدم که نود و اندی درصد از اشعار عاشقانه‌ی جهان را کسانی گفته‌اند که در لحظه‌ی الهام، سینگل بوده‌اند، و این جای دلسوزی دارد. می‌دانیم که نقاشی مرده است، چون همه‌ی نقاشی‌های زیبا را کشیده‌اند و بعد تبدیلش کرده‌اند به یک چیز انتزاعی و همه می‌دانیم که نزع به معنی جان کندن است. شعر نمرده، ولی امروز فقط شعرهایی خوبند که تصویر زیبایی به ما بدهند، نه اینکه ادبیاتاً و استیلاً زیبا باشند. یعنی تبدیلش کرده‌اند به نقاشی و خر تو خر شده کلاً. بعله عزیزان، من خودم اولین باری که عاشق شدم شونزده سال‌م بود و خیلی فقیر بودم. می‌رفتم توی‌ خرپشته‌ی خونمون و با یه تلسکوپ پلاستیکی که تو مدرسه به خواهرم کادو داده بودن کشیک می‌دادم که دختر، کِی از خونه‌شون که تو کوچه‌ی روبرویی ما بود، می‌آد بیرون که بره کلاس و بُدو بُدو خودم رو می‌رسوندم بهش و فقط تیپ و تیریپم رو در معرض دیدش قرار می‌دادم و اونم می‌رفت. اون موقع‌ها نه بلد بودم حرف بزنم، نه بلد بودم شعر بگم. ولی اونقدر وارسته بودم که برام مهم نباشه که هر روز همون تی‌شرت همیشگی تنمه. من فقیر بودم و سرخوش. اون وارستگی رو امروز ندارم و وقتایی که حرفی واسه گفتن ندارم می‌رم واسه خودم یه پیرن راه راه می‌خرم، هر رنگی. ولی نقاشی نمی‌کشم، به هیچ رنگ مِن الوجوه. بلدم با کلمات دریبل بزنم و در زمين‌های خاكی ملاير مثل اسب تيكوپ تيكوپ كنم، ولی وقتی به دروازه‌ی قلب کسی برسم (اوه)، خیلی بدوی دندونام رو به هم فشار می‌دم و می‌گم دلم می‌خواد بـچـلـونـمـت. یه کم خشن بنظر میاد، ولی این چگال‌ترین شعر منه. در پایان از خانوم فرخزاد درخواست می‌کنم که بیان روی سن و برامون توضیح بدن که علت خودکشی‌شون چی بود.
.

A Loose-Lose Situation

2008-03-14T16:56:00.006+11:00

.
.
جــون بککّکن
.
.
یه دوستی دارم که می‌خواد اینجا یه باشگاه چوگان/پولو راه بندازه. اومده بود و داشت واسه من توضیح می‌داد که مراحل و موانع کار چیا هستن و اینا، که ناگهان روح آریایی من به تکاپو در اومد و نتونستم جلوی خودم رو بگیرم که نگم هیچ می‌دونستی مخترع چوگان ایرانی‌ها هستن. با قیافه‌ای خونسرد، فقط پرسید الان هم تیم‌های قوی‌ای دارین، که مثلا ما بتونیم اونا رو دعوت کنیم برای مسابقات دوستانه، یا از تجربیات‌شون استفاده کنیم و اینا. من به گفتن «ها؟ نمی‌دونم» بسنده کردم که به منزله‌ی برداشتن بیل، و کمر به تخریب و ضایع نمودن خویش بستن، بود. آخرش هم گفت جالبه، یه بار با یکی دیگه از دوستام داشتیم راجع به راه انداختن یه وبسایت لوکال شبیه ebay حرف می‌زدیم که اونم برگشت و گفت هیچ می‌دونستی مخترع ebay ایرانیه... و البته طبیعیه که من خودم رو زدم به سرطان و رفتم که بستری بشم تا بحث رو ادامه ندم. الان هم ای صیاد، برو این دام بر مرغ دگر نـِه، من نه می‌خوام بگم یکی از بزرگترین عیوب ما اینه که خودمون رو ملزم می‌دونیم در قبال کورش کبیر و تخت جمشید موضع‌گیری بکنیم و واکنش نشون بدیم، نه می‌خوام بگم مخترع شطرنج بزرگمهر بوده که فرد مهمی بوده و نه می‌خوام این سوال رو که اگه بزرگمهر با کاسپاروف بازی می‌کرد چی می‌شد، جواب بدم. همه‌‌‌ی اینا یه مقدمه‌چینی عدیبانه‌‌ی به‌نعل‌ومیخ‌زنانه بود که بگم وقتی صفحه‌ی شطرنج رو برگردونیم، آدمها به دو دسته تقسیم می‌شن، دسته‌ی اول اونایی هستن که بلدن تخته نرد بازی کنن و تخته بازی کردن رو دوست دارن و ازش لذت می‌برن. باز هم برو این دام بر مرغ دگر نه که قصد ندارم مثل آنچه در گذشته در مورد دوچرخه‌سواری و جاده چالوس و شیراز و شلم و امثالهم کردم، اینجا مدیحه‌ای در ستایش تخته نرد بسرایم که آره، ببین چه چیزای باحالی تو زندگی هست. نه. فقط الان به ذهنم متبادر (چی هست؟) شد که راز جذابیت پایان‌ناپذیر و سرگرم‌کنندگی ابدی تخته، اینه که تنها جاییه که می‌تونی -و باید- ادعا کنی که در کائنات بهترین هستی و کسی نمی‌تونه -ولی باید- ادعای تو رو رد کنه. برای برنده بودن توی تخته باید بدون قید و شرط، عقل کلّ باشی و به هیچ خفت‌ای تن ندی. صفحه‌ی تخته جاییه که منطقِ چموش و نااهل طبیعت، به فاززی ترین شکل خودش، بر قوانین احتمالات و تجارب پیرپاتالانه غلبه می‌کنه. اینجا شانس و تقدیر و دعا و مهارت و حماقت و متافیزیک و توکل به خدا و حمایت والدین و پشتکار خودم، دست به دست هم می‌دن تا تو رو برنده/بازنده کنن. ممکنه تو حالا بخوای بحث رو سیاسی کنی و بگی آره، تو دنیای واقعی هم معمولا احمق‌ها بر آدم‌ها حکومت می‌کنن که من همون چشمک ناز یواشکی رو هم ازت دریغ می‌کنم و ادامه می‌دم که توی تخته، تو هرچقدر هم که ببازی و اگه حتی به احمق‌ترین‌ها هم ببازی، باز بهترین تخته‌باز جهان خواهی بود و کسی نمی‌تونه از این مقام خلعت کنه، باز دورترین مرغ جهانی و باز دست بعد می‌تونی طرف رو سگ‌مارس کنی. تخته به غایت عادلانه‌س و انسانیه تا سرحد مرگ. تنها جاییه که می‌شه هزار بار از صفر شروع کرد و معجزه کرد و قهرمان شد. من به تو هشدار می‌دم که هرگز متوهم نشی که در زندگی غیرممکن وجود نداره. زندگی به خودی خود غیرممکنه، آچمزه، کچ ۲۲ئه. در زندگی ما شکست پل پیروزی نیست. در تاریخ بشریت هیچ قهرمانی جز مارادونا وجود نداشته و هیچ معجزه‌ای جز چلوکباب کوبیده رخ نداده. تخته از تاریخ بشریت جداست. تخته اشانتیون یا متافوری از زندگی نیست. تخته بــی‌ربــطه و همینش خوبه. تخته، ‌بازی نیست، چون هیچ روش قاطعی وجود نداره که بتونی طرفت رو ببازونی. تخته یه فانتزیه از جنس چوب و عاج که همیشه -درست بر خلاف زندگی- همه‌چیز در آستانه‌ی جفت‌شیش شدنه و فارغ از هرگونه برداشت فرا-تاس، تنها جاییه که عنقا را بلند است آشیانه. و وقتی می‌گوییم گل همین پنج روز و شش باشد، مشخص است که مراد کدام شیش است و کدام بــش.

نـــاخـــدا بـــاخـــدا

2008-03-04T12:59:00.002+11:00

.
.
.
اثبات وجود خدا:
یک کاسه‌ی ملامین بردارید، تنهایی به اتاق‌تان بروید و تمام پرسش‌هایی را که برای‌شان پاسخی ندارید روی کاغذ کوچکی بنویسید و در کاسه بیندازید. کاسه را لبه‌ی طاقچه بگذارید. حالا شما یک خدا دارید. اولین سه‌شنبه‌ی هر فصل، کاسه را بیاورید و سوال‌ها را مرور کنید. تا زمانی که حتی یک سوال در کاسه باشد، شما هنوز هم یک خدا دارید.
.
.
(طاقچه یک‌جور مزه‌پراکنی است. چون طاقچه در دنیای واقعی وجود ندارد و فقط در سریال‌هایی که خانه‌ها حوض پر از ماهی و هندوانه دارند،‌ دیده می‌شود. کاسه را همان کنار مانیتور بگذارید. کعبه و بتخانه بهانه‌ست)
.

Narciso Yepes & Yersinia Pestis; An O'ral Affair

2008-02-28T13:44:00.004+11:00

.
.
رابطه‌ی سه‌نفره‌ی الگوریتم، خوارزمی، و چراغ پـــــیـــــه‌سوز
.
آیا می‌دانستید که مغز، بعد از شکم، چرب‌ترین عضو بدن است؟ آیا می‌دانستید که قلب ما در مغز ماست؟ چرا بتدریج دور قلب را چربی می‌گیرد؟ مگر در کان و ران، جا به اندازه‌ی کافی وجود ندارد؟ آیا می‌دانستید که باصن، با آن چهره‌ی لذیدش، بیشتر ماهیچه دارد و کمتر چربی؟ ما چه چیزی را با نشیمنگاه خود بلند می‌کنیم مگر، که نیاز به عضله دارد؟ چرا وقتی بدنشان را چرب می‌کنند جنسالود‌تر می‌شوند؟ چرا چربی غلیظ‌تر از آب است ولی سبک‌تر است و روی آب می‌ماند؟ کله‌پاچه غذای سنگینی‌ست، آنقدر سنگین که توسط نیروی جاذبه از بهشت به زمین رانده شده. ولی به ضرس قاطع بدانید که فارغ از مغز، آنقدرها هم چرب نیست. مغز نماد اندیشیدن است و چربی از سر و رویش می‌بارد. من کشوری را هم می‌شناسم که زمانی آنجا باریدن چربی از سر و رو، نشانه‌ی تعهد بود. چربی را دست‌کم نگیریم. من می‌دانم که شاعرانه‌ترین شیوه‌ی طبخ غذا، فــر-تنور است. من غذای چرب دوست ندارم. وقتی غذا خوب جا افتاد چربی رویش را با قاشق می‌گیرم. لیپوساکشن چیز جالبی‌ست. گوشت را نمی‌شود ساکشن کرد، ولی چربی را می‌شود تخلیه کرد، مثل گه از چاه. می‌شود هورتش کشید. چربی آدم چه مزه‌ای دارد؟ انحناهای زیبا و زشت تن‌های ما، همه طعمی از چربی دارند. هرچند که چربی هم، مثل اخلاغ و استفراغ، و نه مثل شیرینی و شوری، نسبی‌ست. درگذشته پولدارها چرب‌تر بوده‌اند و شایع کرده بودند که چرب‌بودن فضیلت است. امروزه فقرا جانک فود می‌خورند و چرب می‌شوند، و پولدارها کدوی خام و هویج پخته می‌خورند و شایع می‌کنند که نه. و کسانی از طبقه‌ی متوسط هستند که هنوز هم فکر می‌کنند آدم اگر دو پرّه گوشت، که در اصل دو پرّه چربی است، داشته باشد، نازتر می‌شود. تیزتر‌ها، منتظرند که من بگویم چاق و بگویم لاغر، تا مچم را به جرم فاشیسم بگیرند. ولی من دم به تله نمی‌دهم. من می‌دانم که چاقی خوب داریم و چاقی بد. من می‌دانم که چربی خوب داریم، اچ.دی.ال، و چربی بد. من می‌دانم که زندگی ما که بر در و دیوارش پیه و روغن ماسیده، رستورانی‌ست که هر روز در آن عدس‌پلو می‌دهند. حالا اگر ابول هم بپرد وسط که «تو که لیسانس چلوکباب داشتی، چی شد که یه‌هویی کمونیصت شدی»، من این‌بار از فناوری لـقـد استفاده نخواهم کرد. خیلی شون‌پن‌وار به او زل خواهم زد و بعد از ده دقیقه خیلی مجری‌شبکه‌دو-وار خواهم گفت: به نظر من انسان مدرن باید ابیقور را با بودا آشتی دهد. لذت بردن از غذا به معنی پرخوری نیست. من شخصی را می‌شناسم که خودم هستم، ولی برای پرهیز از ریا اسم نمی‌برم، که در برهه‌ای از زندگی یک-دو روز در میان ناهار می‌خورد تا پول کافی داشته باشه که بجای عدس‌پلو، چلوکباب بخورد. سطح سلیقه‌مان را بالا ببریم. من طرفدار رژیم هستم. من از کارگران خوشم می‌آید ولی برای رژیم شخصی‌ام، یک چیز سلطنتی با نون سنگک داغ را بیشتر می‌پسندم. ما انسان‌های عزیز باید به زیر‌شکم و شکم و بالای‌ شکم‌مان رژیم بدهیم. فقط چیزهای متعالی و لذیذ به سوراخ‌ها بریزیم. سوراخ زیرشکم، عورط عروطیک است و سوراخ شکم، دهان است و سوراخ بالای شکم، گوش است و چشم. به مغزمان رژیم بدهیم و با گه تلنبارش نکنیم. گه را روده باید. مغز و شکم هر دو چرب‌اند. رژیم که بگیریم چربی شکم آب می‌شود و چربی مغز نه. پس وزن اهمیتی ندارد. چند اهمیتی ندارد. چند کتاب، چند فیلم، چند زن، چند مرد، چند پُرس، چند کیلومتر. تا یک لحظه‌ی خاصی زندگی درباره‌ی ریاضیات/سختی کشیدن است و از آن به بعد درباره‌ی فیزیک و شیمی. رنج زیباست، ولی ما برای سختی کشیدن نیامده‌ایم. فیثاغورس اسم باحالی دارد، ولی مندلیف آدم خیلی مهم‌تری‌ست. مهم این است که از سوراخ‌های ما چه چیزی خارج می‌شود. تکلیف شکم و زیرشکم که معلوم است. اما سوراخ بالای شکم، این‌بار دهان است، نه دهانی که به معده وصل است، دهانی که ناودان است و به پشت‌بام راه دارد. زندگی درباره‌ی حرف زدن است. نتیجه‌ی حرف زدن با دیگران می‌شود عشق و آرامش و اینها، و حرف زدن با خودمان می‌شود فانتزی و سرخوشی و اینها. تا یک لحظه‌ی خاصی، زندگی درباره‌ی دانستن و یاد گرفتن است و انباشتن سوراخ‌ها. از آن لحظه‌ی خاص به بعد، زندگی درباره‌ی حرف زدن است و تخلیه.
.

Never Look Back

2008-02-22T21:19:00.003+11:00

.
.
مردی دراز، به نام آسفالت

میان اختراعاتی که درازتر از یک کیلومتر هستند،‌ بزرگراه، بزرگ‌ترین و درازترین است. اگر من یک عدد از آن گوی‌های فلزی عظیم که فقط در کارتون‌ها یافت می‌شود را به یک جرثقیل ببندم و میدان آزادی را همراه با چند بنای تار عنکبوت‌گرفته‌ی دیگر منهدم کنم، از دک و پوز، و نه از روح و پوح تهران، چه می‌ماند جز همین بزرگراه‌ها؟ پس بزرگراه خوب است و شهر خوب بزرگراه‌های زیادی دارد.

اوایل دهه‌ی هفتاد که روابط رمانتیک، حالت چریکی-خیابانی داشت و «این خانم با شما چه نسبتی دارن؟» از «آقا ساعت چنده؟» سوال رایج‌تری بود، کسی مثل من که ماشین نداشت از میدان انقلاب با دوستش سوار تاکسی‌های تهران-کرج که کرایه‌شان آن موقع حدود صد تومن بود می‌شد و به محض رسیدن به کرج با تاکسی دیگری همان مسیر را برمی‌گشت. به این ترتیب بزرگراه تهران کرج کافی‌شاپ-خلوتگاه سیاری بود برای ما تا بتوانیم مدتی در امنیت در گوش هم وز وز کنیم.

یک تفریح ایده‌آل خارج از خانه در تهران از بزرگراه چمران شروع می‌شد به سمت شمال تا پارک‌وی و بعد مدرس-جنوب تا هفت تیر و بعد یو-ترن به مدرس شمال و صدر و بابایی تا نوبنیاد و برگشت به سمت چمران و نیایش و یادگار امام و بعد شاید از همانجا به سمت یکی از کثیف‌خوری‌های نیمه‌ی تحتانی تهران روانه شدن. در مواقع دیگر می‌شد مسیر را به جهان کودک و پارک طالقانی و اینها کشاند. به هر حال من یادم نمی‌آید آخرین بار کی پایم را توی پارک ملت گذاشته‌ام.

زیباترین نقطه‌ی تهران کجاست؟ وقتی در مسیر جنوب به شمال بزرگراه مدرس در یک شب تابستانی رانندگی می‌کنید و به حوالی تقاطع همت می‌رسید، دره‌ی سرسبز و دودگرفته‌ای وجود دارد که من با هیچ منظره‌ی کارت‌پستالی خوش آب و رنگی عوضش نمی‌کنم. اگر چهار پنج تا کرگدن و پنگوئن هم آن وسط ول کنند، می‌شود یک بهشت مدرن واقعی که البته می‌توان شیر و عسل را هم لوله‌کشی کرد به محل.

یکی از بستگان سببی‌ام می‌گوید یک دستگاه ناوبری مخفی در بزرگراه‌های نیمه‌شب تعبیه شده که باعث می‌شود آدم بدون نیاز به پاییدن اطراف و هوای ماشین‌ها و آدم‌ها را داشتن، بتواند براند و به هرچه دلش می‌خواهد فکر کند و آرام شود و خالی شود و تصمیم بگیرد و فاصله بگیرد و نزدیک شود و پر شود. اگر شما هم از آن دسته آدم‌هایی هستید که برای حل مشکلات زندگی، اول چند دست ماین‌سوئیپر و اسپایدر بازی می‌کنید، من اتوبان‌گردی را برایتان تجویز می‌کنم.

من لایی کشیدن را به جوانان عزیز توصیه نمی‌کنم، ولی انکار نمی‌کنم که خیلی حال می‌دهد و لازم است بدانند که بر خلاف تصور رایج اینکار همیشه هم به قصد خودنمایی انجام نمی‌شود و گاهی یک حس مورمورانه‌ی نیمه‌جنسی را در ته آدم ارضاء می‌کند. وقتی شما دو لاین مجاور بزرگراه را با شیوه‌ی یه زیر-یه رو در هم می‌بافید، در واقع نوعی اثر هنری سیال خلق می‌کنید. در زندگی لحظاتی هست که جواد بودن نه تنها اجتناب‌ناپذیر است، بلکه نص صریح رباعیات خیام است.

من اعتقاد دارم که شهرها برای این آفریده شده‌اند که در آنها رانندگی کنیم. چراکه توی غار و کپر هم می‌توان زندگی کرد. من اعتراف می‌کنم که تنها چیزی که از اصفهان دوست دارم بزرگراه کمربندی آن است که تهران را به شیراز وصل می‌کند، و نه عالی قاپو و منار جنبان. برخلاف آنچه در گزارش‌های ترافیکی گفته می‌شود، بزرگراه‌ها شریان و ورید شهرها نیستند،‌ بزرگراه‌ها عضلات‌اند. ضخیم هستند و مردانه. و با آن انحناهای شکوفا و محکم به مجسمه‌ی داوود می‌مانند که. شاعرانه نشو.

معمارها خیال می‌کنند که شهر به آنها مربوط است. ولی متاسفانه اصلاً‌ اینطور نیست. و خوبی بزرگراه این است که از آن همه ساختمان‌هایی که شیشه رفلکس و سرباز هخامنشی و سوسول‌بازی‌های فلزی دارند، رهاست. و در مقابل از طبیعت هم دور است که نکته‌ی مثبتی‌ست. همه می‌دانیم که طبیعت یک ترفند استعماری‌ست برای تحت تاثیر قرار دادن آدم‌های زیادی افسرده یا زیادی خوشحال. و اینکه ما هر از چندگاهی بساط جوجه و چنجه را به میانه‌ی گل و ریحان‌ها می‌بریم و پیژامه‌پوشان و تخته‌بازی‌کنان از نشیمنگاه دلدار خویش نیشگون می‌گیریم، این حقیقت را تغییر نمی‌دهد.

برای اینکه دوز کافی کلیشه به این حرف‌ها تزریق شود، باید حتما یادی هم شود از تیتراژ بزرگراه گمشده‌ی لینچ. در آن فیلم ما می‌فهمیم که وقتی خطهای سفید منقطع را در شبی تاریک زیر می‌گیریم، این خیلی قشنگ است و حس خوبی به آدم می‌دهد. به خصوص اگر هیچ نور دیگری در پس‌پیش‌زمینه نباشد و تنها نور آن دنیای دراز و معلق، نور ماشین خودمان باشد که ده بیست متری را روشن می‌کند و بعد کائنات به پایان می‌رسد.

وقتی دو بزرگراه مهم به هم می‌رسند و از هر طرف به وسیله‌ی رمپ و لوپ‌ها با هم خودمانی می‌شوند، معمولاً باید یک نفر دوربینش را بردارد و با هلیکوپتر برود آن بالا و عکسی بگیرد. تصویری که خواهیم دید یک شبدر چهارپر خواهد بود. یک شبدر گل‌درشت که غالباً نشانه‌ی شهرهای مدرن است. همه‌ی ما این عکس را دوست داریم و اگر جذابیت قرینگی را و شباهتش به چیزهایی که در لوناپارک یافت می‌شوند را ندیده بگیریم، به علل نامعلومی دلمان می‌خواهد که شهرمان از اینها بیشتر داشته باشد.

خیابان‌های معمولی تمام نمی‌شوند، بلکه بطرز رقت‌انگیزی با زاویه‌ی نود درجه به خیابان دیگری آویزان می‌شود. اما بزرگراه‌ها ناگهان به انتها می‌رسند. اگر بخواهم با زبان علی پروین صحبت کنم، باید بگویم که کتانی‌هایشان را در اوج می‌آویزند. بزرگراه به هیچ سازه‌ی دیگری وابسته نیست. خیابان وقتی از شهر خارج می‌شود، جاده صدایش می‌کنند. ولی بزرگراه، هویت ثابتی دارد و برایش مهم نیست که کجا نشست و برخاست می‌کند. می‌رود و به شهر بعدی می‌رسد و آنجا تصمیم می‌گیرد که بماند یا باز هم برود.

بازچاپ‌شده از هزارتوی شهر

The iintimacy Of Rubber & Tar

2008-02-21T17:43:00.003+11:00

.
گاهی به مغز خود رجوع نکن
.
آدم‌های مختلف روش‌های مختلفی برای لایی کشیدن دارند. ولی به هر حال یکسری اصول وجود دارد:
-لایی ایده‌آل باید در سرعت بالا و وقتی که ماشین شتاب گرفته یا در حال شتاب گرفتن است انجام شود.
-باید مسیر لایی را از فاصله‌ی دور برنامه‌ریزی کرده باشید. مثلاً اگر پنج‌تا ماشین را می‌خواهید یک‌نفس درو کنید، باید از فاصله‌ی دور مسیر را برنامه‌ریزی کرده و ابتدا و انتهای عملیات مشخص باشد.
-دقت کنید که لایی یک حرکت پارتیزانی است و به منظور پیش‌روی انجام می‌شود. آن را با رقص بندری که به منظور دلبری انجام می‌شود اشتباه نگیرید.
-بعضی از بزرگراه‌ها مثل نیایش، برای لایی کشیدن مناسب‌ترند و بعضی دیگر مثل شیخ فضل‌الله، اصلاً مناسب اینکار نیستند.
- شما باید به نحوی لایی بکشید که بعد از اتمام یک راند، از همه‌ی آن ماشین‌ها جلوتر باشید، نه اینکه مثل بز، پشت یک نیسان زامیاد یا خانوم دکتر گیر کنید و همه‌ی ان ماشین‌ها خیلی خونسرد دوباره از شما جلو بزنند.
-هنگام لایی کشیدن کوون ماشین شما نباید هی به چپ و راست کچ و کوله شود. یعنی باید متین و فارغ‌البال جلوه کنید. فرمان را یه‌هویی نچرخانید و معکوس نکشید.
-هرگز وقتی که پنج‌تا پسر نره‌غول توی ماشین شما نشسته‌اند و با صدای بلند در حال گوش دادن به آهنگ‌های مجاز زیرزمینی هستند و به بدن‌های خود حالت‌های ناز و باحال می‌دهند، اقدام نکنید.
-اگر همزمان با شما و در همان حوزه‌ی استحفاظی، یک مسافرکش با پیکان جوانان گوجه‌ای ۵۲، که سی‌دی هم آویزان کرده به آینه، و صندلی‌اش را آنقدر برده پایین که فقط دماغ به بالایش پیداست، دارد لایی می‌کشد، بزرگان توصیه می‌کنند که قضیه را بالکل فراموش کنید و به کار دیگری بجز لایی کشیدن بپردازید.
-بهتر است فرمان را دودستی بگیرید. ولی نیمه‌ی پایین فرمان را بگیرید، جوری‌که دست‌های شما از بیرون معلوم نباشد. ترجیحاً شیشه‌ها بالا باشند تا فحش‌های احتمالی را وقتی به چراغ قرمز می‌رسید، نشنوید.
-اگر کسی از بیرون شما را نگاه کند، حرکت ماشین باید اسموت و یکنواخت باشد. از ترمزهای ناگهانی خودداری کنید و همیشه مقداری گاز برای روز مبادا نگه دارید.
-وارد صندوق عقب ماشین جلویی نشوید. یعنی آنقدر نزدیک نشوید که چانه‌ی شما پس گردن راننده‌ی جلویی قرار بگیرد. بیشتر از دوبار -با فاصله- نوربالا نزنید و سریعاً راننده‌هایی را که بطور مادرزادی به کسی راه نمی‌دهند شناسایی کنید.
-لایی کشیدن شما باید در شرایط ایمن انجام شود. نباید راننده‌های دیگر را مجبور به ترمز یا مانوور کنید. نباید خودتان را زورچپان کنید. باید سریع باشید و قبل از اینکه طرف احساس کند جلویش پیچیده‌اید، از آنجا رفته باشید.
-بهتر است مسیر لایی محدود شود به دو لاین مجاور، حتی اگر در یک بزرگراه هفت باندی باشید. تحت هیچ شرایطی از شانه‌ی آسفالته‌ی کنار جاده استفاده نکنید، چون تقلب محسوب می‌شود و نشانه‌ی ضعف تکنیکی است.
-در هنگام عبور از کنار ماشین قربانی، کله‌تان را به سمت او برنگردانید و لبخند اسکندروار نزنید. شما برای دل خودتان لایی می‌کشید، نه برای زید بازی و پوززنی.
-بعد از لایی یا سبقت هرگز متناوباً راهنمای چپ و راست نزنید که بگویید من بُردم. باید وارسته و بیخیال باشید.
-پشتی صندلی خود را به زاویه‌ی حدود ۱۱۰ درجه در آورید و اصلاً به جلو خم نشوید، تا مثل معلم تاریخ‌های راهنمایی یا نسل‌سومی‌های تازه‌کار جلوه نکنید. هرگز با کتشلوار سورمه‌ای یا تی‌شرت داریوش ۲۰۰۰ لایی نکشید.
-لایی را مثل فیلم‌های هنری باید با پایانی باز به انتها رساند. یعنی قبل از آنکه حرکت شما تبدیل به یک دست و پا زدن مذبوحانه شود، دوباره به جمع راننده‌های نرمال بپیوندید.
-شماره‌ی جدید هزارتو، با موضوع بـــزرگـــراه، بیرون آمده. در بخش ضمیمه‌های ماهانه هم البته تعدادی مطلب در مورد شــهـــر منتشر شده که شده. آنجا هم اشاره شده است که لایی کشیدن در واقع خلق یک اثر هنری سیال و فرارونده، و نوعی کانسپچوال اینستالیشن دینامیک است.

This Is Neither A Pipe, Nor A Barf

2008-02-08T13:30:00.000+11:00

2008-02-05T23:50:00.001+11:00

.
این یک نوشته‌ی رمانتیک نیست و امروز من ازموسيس نيستم. آدمی هستم كه ازموسيس رو ساخته. اين آهنگ رو اينجا گذاشتم برای دوستم.

برای دوستم،
كه رفته.
ولی نه با پای خودش.

برای دوستم
كه می‌خوان، كه دارن جسمش رو ويران می‌كنن
كه می‌خوان، كه دارن روحـــش رو ويران می‌كنن

برای دوستم،
كه بايد يه روز مثل غول
مثل يه غول زيبا، دوباره از خرابه‌های خودش سر بلند ‌كنه.

يه روزی دوستم برمی‌گرده و براتون از جنايتی حرف می‌زنه كه كسی باور نمی‌كنه.
اگه دوستم برنگشت، خودم يه‌ روزی براتون از جنايت بزرگتری حرف می‌زنم كه كسی باور نمی‌كنه.

آهنگ اينجا ست.

A Short Film About Maghz & Zaboon

2008-01-30T17:26:00.001+11:00

.
.
شيطان هميشه دو بار می‌قـهـد
.
در قسمت قبل دیدید که آریوبرزن که مهندسی هرهری ‌مسلك و بی‌پول است از طریق تکنولوژی شیطانی یاهومـَسنجر و جی‌میل موفق به اغفال ملیکا، دختری باخوشگل و بانجیب از خانواده‌ای سُنتیفرهنگی، شد. آنها یک سیم‌چین خریدند و تصمیم گرفتند مرز را پاره کنند و به خارج بروند. پسرعموی ملیکا از قضیه آگاه شد و جهت کشتار دسته جمعی آریوبرزن به کافی‌شاپ رفت. آریویرزن از طریق یک بلوتوث ناشناس باخبر شد و به ملایر گریخت. ملیکا گریه کرد و با شربت اکسپکتورانت خودکشی کرد. ازموسیس به ملیکا تنفس مصنوعی داد و رفت. اینک این دو در بحبوحه‌ی انتخابات و اوضاع نابسامان تیم ملی، به رابطه‌ی کثیف خود از طریق ای‌میل ادامه می‌دهند...

ملیکای نازم،
در پاسخ به سوالت که پرسیده بودی آیا من از لحاظ غریزی تو را چشم در راهم یا از لحاظ افلاطون از يادت نمی‌كاهم، باید بگویم که هیچ‌کدام. خوب است بدانی که غریزه وجود ندارد. غریزه در انسان وجود ندارد. مال حیوان است. صرفاً يك غلط مصطلح است. همانطور كه دُم نداريم، غريزه هم نداريم و آن‌چيزی كه تا امروز غريزه می‌ناميديم، از اساس، شقيقه‌ی ديگری است. من نمی‌دانم که این از کی و کجا مد شده،‌ دوران سلاجقه یا کرتاسه، که مهم هم نیست، ولی مشکل این است که ما به سختی چیزی را دور می‌ریزیم. من به نوشته‌های ابن سینا و جالینوس و زایربروخ از لحاظ فان، علاقه دارم اما می‌دانی که کتاب‌های پزشکی هر چهارپنج سال یکبار که ادیشن‌ جدیدشان می‌آید خمیر و خزعبل می‌شوند، و چنان نوشته‌هایی برای من صرفا ارزشی در حد آثار باستانی دارند که البته خودت می‌دانی که من آخرین باری که موزه رفتم دبستانی بودم و به زور بردندمان سعدآباد که عبرت بگیریم.

ملیکای بسیار عزیزم،
برای من چیزهایی در مورد فروید و رویا و سوررئالیسم بلغور کرده بودی. باید بگویم که زیگموند را به عنوان یک بچه‌باحال قبول دارم ولی من لای نظریاتش سبزی خوردن هم نمی‌پیچم. حتما الآن مرا متهم می‌کنی به ساز مخالف زدن كه مثلاً آوانگارد هستم. به درک. مهم این است که فارغ از نظريات دومادمون (و نه دامادمان)، در هیچ صفحه‌ای از گوگل، مدرکی دال بر ضمیر ناخودآگاه وجود ندارد. خواب‌ها نمایش‌های روحوضی پیش‌ پا‌افتاده‌ای هستند که حتی جنبه‌ی دلخوش‌کنک هم ندارند و بطور تصادفی از قوطی سیستم لیمبیک و آمیگدال بیرون می‌آیند و کمترین ارتباطی با واقعیت ندارند. یکی از همان کانال‌های بیشمار ماهواره‌ی هات‌برد هستند که در حالت بیداری هیچ‌گاه تف به رویشان نمی‌اندازیم و فقط شب‌ها که ریموت دستمان نیست، كله‌ی ما و آشنايانمان را روی گردن بازيگران و مجری‌هايشان می‌چسبانند و با سناريويی زپرتی و زرد پخش می‌كنند. اصلاً به همين دليل است كه هركسی فكر می‌كند بهتر از ديگران خواب می‌بيند. چون دنيای خواب‌ها، يــلخ‌بازاری بيش نيست.

ملیکای عزیزتر از جانم،
از من خواسته‌ای که ثابت کنم غریزه وجود ندارد. من می‌توانم مثل معلم ریاضی‌های دبیرستان که هروقت جواب سوالی را بلد نبودند می‌گفتند که با انتگرال حل می‌شود، تو را، تو را كه فكر می‌كنی غريزه يعني ميخوامترتيبتروبدم، حواله دهم به گـُناد یسارم. ولی از تو سوالی می‌پرسم. چگونه است که من اگر یک عدد آمیب یا شپش را تنها ول کنم سر کوچه،‌ زنده می‌ماند و بزرگ می‌شود و تشكيل خانواده می‌دهد، ولی اگر نوزاد انسان باشد، تنها کاری که از دستش بر می‌آید این است که ونگ بزند و در خودش بشاشد تا بمیرد. مگر نه آنکه غریزه یک برنامه‌ی پره-اینستال است که کمک کند به زنده ماندن؟ یک رفتار ساب-‌هوشمند برای رفع نیازهای ابتدایی. يك پاسخ رفتاری ثابت برای بقا. پس ‌کو؟ تو که خودم شنیده‌ام تا ۹ سالگی در خودت می‌شاشیدی و همیشه با کتک و قیف غذا می‌ریختند توی حلقومت. حالا برای من گوزگوز می‌کنی؟

ملیکای هدیه تهرانی من،
من می‌دانم که تو مطالعاتی در زمینه‌ی روانشناسی داشته‌ای و کتاب مردان مریخی-زنان ونوسی را هم خونده‌ای که اینها برای من بسیار قابل احترام و قابل مسخره است. چنانچه می‌دانی روانشناسی علم نیست و بیشتر یک‌جور تفریح ذهنی است كه ضرر خاصي هم ندارد. ولی ما اگر همین امروز تمام روانشناسی را بریزیم توی جوب، کسی بدبخت‌تر نمی‌شود. البته تویی که هربار پس از بهم زدن با من، برای مشاوره با تاکسی می‌روی سر ظفر و بعد پیاده تا ونک می‌آیی تا با اتوبوس‌های رسالت به سمت خاک سفید ‌بروی که از یک‌ماه قبل، از قیطاس دعانویس وقت گرفته‌ای، و تویی که کتاب‌های بالینی‌ات دیوان حافظ و طالع‌بینی هندی است، مرا، نه كه به خنده اندازی، به ياد كارهای ضايع و شرم‌آور خودم در گذشته و آينده -از احضار روح تا هرمان هسه- می‌اندازی. كودك درون. احمق درون. وحشی درون. پلنگ مازندرون.

ملیکای مهم من،
نوشته‌ای که من اومانیته و زنادقه ام و از یاد برده‌ام که نذری که برای امامزاده کرده بودی که تا سی سالگی ابروهایت را در محرم و صفر برنداری مرا به تو برگردانده‌است. می‌خواهم اعتراف کنم که آنچه مرا به تو برگرداند این بود که من شماره‌ی نازیلا را به لطایف‌ الحیل پیدا کردم و به او زنگ زده و ابراز علاقه برای شمع و گدار و پروانه نمودم و حتی در جاده‌ی تندرستی باشگاه انقلاب با او قرار گذاشتم که چند تا سی‌دی سلکشن خارجی جالب به او بدهم ولی آن بدبخت حمّال به من گفت که بیا بنشینیم زیر سایه‌ی این چنار زیبا تا من، هم برایت یک موز باز کنم و هم کارت‌های جدید تاروت‌ام را نشانت دهم. من هم زود خودم را به اسهال زدم و از توالت همانجا به تو اسمسی زدم و ابراز علاقه برای شمع و گدار و پروانه نمودم. در این که من تو را می‌پرستم هیچ شکی نیست و تو از نفرت من به پلی‌گامی آگاهی. ولی جان ننه‌ات وقتی با محدثه‌اینا می‌رویم بیرون، اینقدر نگو که پیشی من یك اردی‌بهشتی تمام عیار است. نگو که جوجولی من، نمی‌آيد برويم «دسته» ببینم. نگو كه دومادتون قاچاقی‌ رفته بوده كربلا و خواست «آقـا» بوده که آن بمب انتحاری، صد متر آنطرف تر منفجر شود و او سالم بماند.

ملیک من، ملیجک من،
پرسیده بودی که آیا به قرمه‌سبزی علاقه دارم یا كتلت. ما آدم‌ها ذاتاً تمایل به نامگذاری‌ها و مرزبندی‌های غلط داریم. چیزهای خوب را می‌گوییم انسانی، و چیزهای بد را حیوانی. می‌خواهیم با زرنگ‌بازی سر «صاحابش اومد» کلاه بگذاریم. مثل بچگی‌ها‌یمان که دکتربازی می‌کردیم و به دختر همسایه می‌گفتیم اول من دکتر می‌شوم و بهت آمپول می‌زنم، بعد تو مریض شو كه بهت آمپول بزنم، قبول؟ انسان و حیوان. پدر من، این دو تا هیچ ربطی به هم ندارند. شاید سه میلیارد سال پیش داشتند، وقتی هر دو تای‌شان جلبک بودند. ولی الان که نه. تماشاگر و تماشاگرنما. اصلاً تماشاگرنما نداریم که. تمام آنهایی که شیر سماور و نارنجک پرت می‌کنند، تماشاگر اند و انسان. وحشی هستند و انسان. بعد می‌روند خانه و می‌شوند مهندس و انسان،‌ بوتیکی و انسان. انسان بودن چیز تمیزی نیست. ما تا ابد به هم تجاوز خواهیم کرد و همدیگر را خواهیم کشت و در صف بانک از هم جلو خواهیم زد و این خود خود انسانیت است و قرمه سبزی هم فقط دستپخت مامانم.

عـنـتـر،
مگر من با تو شوخی دارم؟ گفتم که غریزه وجود ندارد. بازی با کلمات نیست. منظورم این نیست که مباحث غریزی اباطیل‌اند، نه، فقط هرز و اضافی‌‌اند. چیزهای دیگری وجود دارند که در این بلبشوی «زندگی دكمه‌ی بازگشت ندارد» و «بيا درباره‌ی طعمش حرف بزنيم»، مهم‌ترند. من می‌دانم که تو چشمانت، که همچون دو اسب تک‌شاخ بر ایوان مدائن‌اند، از رابطه‌ی ابول و محدثه ترسیده است و می‌خواهی مطمئن شوی که من از حدود خودم به تو تجاوز نمی‌کنم (شوخی به سبك و لهجه‌ی مـيـری)، خب اصلاً چه مرضی است که بحث را به این‌جاهای خرمابرنخیل بکشانیم؟ من نمی‌خواهم زياد به تو شوك وارد كنم، وگرنه می‌گفتم كه آن حـس ششم‌ات هم كه اينقدر عمه‌ات رويش قسم می‌خورد، نوعی خطا‍ی باصره، نوعی جوك معنوی است. در حال حاضر تنها خواسته‌ی من از تو این است که اول، محض دلت و آينه، به آرایشگاه بروی و بعد هم دست از این تحلیل‌های در سطح آتاری برداری. من واقعاً از اینکه درکنار تو هستم خوشحالم و اصلاً هم ککم نمی‌گزد که سه‌‌چهار ماه است نديده‌امت. نگران نباش انگبین من.

ملیکا، مالک روح من،
پرسیده‌ای که آیا پس فلسفه‌ی ثکص چیست و آیا نظر من در مورد محسن مخملباف چه می‌باشد و آیا زاد و ولد و جفت‌گیری ما و حیوانات. اصولاً باید بگویم در جوامع آزاد ثکص فراموش می‌شود و کسی حواسش نیست که برای ثکص فلسفه‌فافی کند. فراموش نه به معنی آلزایمر. به معنی اینکه ما آب می‌خوریم و در موردش حرف نمی‌زنیم. می‌خوابیم و در موردش حرف نمی‌زنیم. و البته اضافه کنم که اگر نظر شخصی من را بخواهی ثکص ارتباطی با زاد و ولد ندارد. حتما الآن مرا متهم می‌کنی به ساز مخالف زدن که مثلاً آوانگارد هستم. نگو عزیزم. دلت می‌آید؟ خب به زبان ساده، ثکص یکجور ورزش فرهنگی هنری است که حالا گاهی هم در دجله می‌افتد و بچه پس می‌دهد. مثلاً کتاب برای خواندن است ولی وقتی سرما بیداد کند، می‌توان آن را در شومینه هم سوزاند و گرم شد. ولی این دلیل نمی‌شود که بگوییم کتاب نوعی هیزم است. بر حسب اتفاق، این دو کاری که یکی برای لذت است و دیگری برای بچه‌ت، یکجور انجام می‌شوند و یک اسم دارند. مهم نیست که. مولانا خودش گفته آن یکی شیری‌ست کآدم می‌خورد، وان یکی شیری‌ست کآدم می‌خورد.

ملکه‌ی کلمه‌های من،
از نظر من نه تنها شستشوی مغزی بد نیست، و نه تنها خانه‌تکانی مغزی بد نیست، بلکه کوبیدن افکار کلنگی و تبدیل آنها، نه به فضای سبز، بلکه به جاده‌ی کمربندی و میانبر هم خیلی خوب است. تمام افکار و اندیشه‌های بشری تاریخ مصرف دارند و خودت می‌دانی اگر کنسرو در-قلنبه بخوری، چه می‌شود. مغز آدم مثل یک تردمیل است که اگر نخواهی مثل تام و جری بروی لایش و تبدیل به اعلامیه شوی، باید به دویدن ادامه بدهی و خب لاجرم لاغر می‌شوی. افکار چربت آب می‌شوند. ولی آدم عاقل که خودش را از چلوکباب محروم نمی‌کند. می‌کند؟ می‌لمباند و دوباره کله‌اش خپل می‌شود. ولی این همان چربی و پیه سابق نیست. چربی نو است. برف نو. برف نو. تو که خودت آن‌همه از بوی ماندگی روغن در ماهی‌تابه بدت می‌آید. اصلاً چرا راه دور برویم. اندیشه‌های در-قلنبه، بر خلاف قانون بقای ماده و انرژی، باید از بین بروند تا جا برای اندیشه‌های نو، باز شود. نه اینکه یک جوان عرق‌کرده‌ی کت و شلواری، سایز ۵۸، با یک دوشیزه‌ی رسیده که چهار-پنج پرّه گوشت اضافی هم دارد، جلوی تاکسی پیکان بنشیند. بیا گشاد زندگی کنیم. به هم فضا بدهیم. «جاده خدا» بدهیم. بیا سبک زندگی کنیم. همین کلمه‌ی سبک‌مغز هم الکی منفی شده. از یک جایی به بعد، توی زندگی، هر شکلی از سبکی، فضیلت است. به قول مولانا، ما ز بالاییم و بالا می‌رویم. مثل حباب، مثل دود کباب.
.
.
...

Sleepless in Pasargad

2008-01-29T22:23:00.000+11:00

.
.
خـوشـا بـیـزاری از خـود
ویسواوا شیمبورسکا ۱۹۷۶

لاشخور
نمی‌گوید
که من مقصرم.
هرگز.

درنگ و دل‌نگرانی
برای پلنگ
بی‌معناست.

کوسه‌ها
هجوم می‌برند
بی‌آنکه شرم کنند.

و مارها
مدعی می‌شدند
که دست‌ها را
به هیچ نیالوده‌اند
اگر فقط دستی داشتند.

درکی از پشیمانی
ندارد شغال.

با تشویش میانه ندارند
شیر و شپش
چه تشویشی؟
وقتی که حق
همیشه با آنهاست.

قلب نهنگ‌های قاتل
یک تــُـن است کم و بیش.
بماند
که از هر لحاظ دیگر
سبک است.

در منظومه‌ی شمسی
بر این سومین سیاره،
میان نشانه‌های ددمـنـشی
میان عـلائـم جـانـورخـویـی
وجــدان پــاک
شماره یـک است.

.
.....

Single Or Mingle? ... None. I'm Dating Myself

2008-01-20T22:00:00.000+11:00

.
.
سال‌ها سال بعد، هنگامی که چـامـلـی در مقابل سربازانی که قرار بود تیربارانش کنند ایستاده بود، بعداز ظهر دوردستی را به یاد آورد که پدرش او را به کشف یخ برده بود. در آن زمان دهکده‌ی ماکوندو تنها بیست خانه‌ی کاهگلی و نـئـیـن داشت. خانه‌ها در ساحل رودخانه بنا شده بود. آب رودخانه زلال بود و از روی سنگ‌های سفید و بزرگی، شبیه به تخم جانوران ماقبل تاریخ، می‌گذشت. جهان چنان تازه بود که بسیاری از چیزها هنوز اسمی نداشتند و برای نامیدن‌شان می بایست با انگشت به آنها اشاره می‌کردی ...

آنچه خواندید سطور آغازین هیچکس‌حوصله‌ی‌خواندنش‌رانداردترین نوشته‌ی من است که هم اکنون در ملک طلق بابام در دسترس عموم می‌باشد. دقت کنید که وقتی وارد لابیرنت مذکور می‌شوید در کوچه پسکوچه‌های آن ممکن است با اسامی مهم و مطالب مهم‌تری مواجه شوید که توصیه‌ی اکید من این است که ابداً تحت تفسیر قرار نگرفته و با به یاد آوردن مسائل خطیرتری از جمله گلوبال وارمینگ، دارفور، و لپ‌ تاپ اِیـر اپــل (هوئق)، از همان مسیر جک نیکلسون در شاینینگ، سریعاً خارج شوید.

Heneh?

2008-01-07T17:12:00.001+11:00

.

در ستایش لــــــم

آدم‌ها چند دسته ان. اول، اونایی که در کودکی با کاغذ خشکشویی و شاخه‌ی تر نازک و سریشم موجود است، بادبادک درست کرده‌ن. قضیه اینه که الان فقط با سریش می‌شه این حرفای پراکنده رو که می‌خوام بزنم و اول قرار بود یه چیزایی باشه در ستایش رقـــص، به هم چسبوند. ولی اون رو می‌ذارم واسه وقتی که گردن دردم کامل خوب شده باشه و به جاش این‌ که، در زندگی کارهایی هست که ربطی به جمله‌ی اول بوف کور نداره. نه خوبه، نه بد. نه اخلاقیه، نه غیر اخلاقی. مثه تیپ زدن، قیف اومدن، دروغ گفتن. ولی در زندگی یه کارهایی هم هست، که ظاهراً نیست، ولی بدجوری هست. یعنی در نهایتِ انجام ندادن، انجام می‌شه. لـــم . البته نفس نوشتن درباره‌ی لـــم با ماهیت کش‌آلود و خمیریش در تناقضه. هرچند که حالا ابولی بپره وسط و بگه من بلدم لم بدم و بنویسم. حالا خودش دیده که من حتی غذام رو هم همیشه لمیده روی تخت می‌خورم ها. به هر حال اول یه سری غلط‌های مرسوم رو چیز کنیم.
.
Vaqt is a Talaa
با دزد و قاتل و موبایل‌فروش و حتی با بوتیکی ممکنه بتونم دوستی کنم ولی با آدم‌های هایپر‌اکتیو که همیشه مشغول انجام یه فعالیت مثبت هستن و واقعاً‌باورشون شده که وقت طلاس و دائم در حال دویدن از کلاس یوگا به شنا، و از کلاس آلمانی به انجمن نجوم هستن، و آخر هفته‌ها باید حتماً برن تپه‌نوردی، هرگز. اینا همونایی‌ان که روی پله‌ برقی هی آدم رو هل می‌دن. همونایی که از کلاس پنجم تست فیزیک و شیمی می‌زنن و جَلدی در یک رشته‌ی مهم و یک دانشگاه مهم قبول می‌شن ولی بعد از اینکه اولین دختر عمرشون می‌گه من قصد افلاطون و آگاپه ندارم، معتاد می‌شن و خودشون رو می‌ندازن زیر تریلی. همونایی که از زمان بسته ‌شدن فرات زنبیل می‌ذارن توی صف و در حالی‌که یک دست‌شان دعای ابو حمزه ثمالی و در دست دیگر آئین‌نامه رانندگی تالیف سرهنگ بهنیا و در زیر بغل‌های نمک‌سودشان دو قابلمه‌ی روحی می‌باشد نگرانند که نکنه از عدس‌پلوی ظهر عاشورا بی‌نصیب بمونن. همونایی که توی تاکسی شدیداً کتابای پونصد صفحه‌ای می‌خونن ولی به محض اینکه ببینن توجه پسر یا دختر بغلی جلب شده، جلد کتاب رو در معرض دید قرار می‌دن و به افق‌های دور خیره می‌شن. یعنی ضمن دانش‌اندوزی،‌ نیم‌نگاهی هم به دافیگری دارن. اصن وقت طلا که نیست هیچی، از لحاظ آنارشیسط، وجود خارجی هم نداره. یه جور کلک اینشتینیه واسه اونایی که همه‌ش در حال دویدن و فشار دادن و شنای سوئدی‌ان. وگرنه واسه کسی که لم داده و در شرایطی نیست که برگرده و ساعت دیواری رو نگاه کنه، آیا زمان؟ و این سوال فلسفی، که حتی اگه تا دم لوزه‌هات هم عدس‌پلو بـتـپـونی و در سطح مهدکودک به هفت زبان مختلف الفاظ گــُشنی‌ کردن رو بلد باشی، آیا قهرمان؟
.
Life is Too Short
شک نکنید که ابولی با انداختن تیکه‌ای که در اون از شورت به مفهوم مامان‌دوزش استفاده شده، باز هم در اینجا توانایی خودش رو در دلربایی از دوشیزگان دلربا به منصه‌ی ظهور (چی هست؟) می‌ههانه. ولی من برای پیروان ان‌جی‌او-باز و درتمام‌کلاس‌های‌یک‌تاسه‌دانشگاه‌حاضر این مسلک، یک پیام مردمی سنگین و استاین‌وی بیشتر ندارم. آری، آری، پیام من به سنگینی همان پیانویی است که همچون تیر غیب از دل کارتون پلنگ صورتی بیرون می‌آید و ناغافل بر زندگی بسیار پربار و بسیار تو شورت ایشان سقوط می‌کند و آن را به صورت لواشکی بر پیاده‌روی کائنات، تقاطع سپهبد قره‌نی، پخش می‌کند. اصن، آری، آری، در زندگی شورت‌هایی هست که فلان. آنقدر کوتاه که من اگر لـــم بدهم و پایم را بر سر زندگی بگذارم و کله‌ام را بر تهش، خشتکش تا دم یقه‌ام بالا می‌آید. حالا اینکه تو همه‌ش بال بال می‌زنی و اصرار داری که هفتاد بار سعی صفا و سیتی و مروه را به جا آوری که نکند از قافله‌ی ساعت‌سیکو‌پنج‌خران عقب بمانی، در حالی که من با همان لمیدگی می‌توانم با یک پشت‌پای ساده، قیافه‌ات را روانه‌ی جـــوب کنم،‌ بماند.
.
Life is a Journey, Not a Destination
فارغ از بهص اتوبوس جهانگردی و مورچه‌خوار، این جمله به خودی خود غلط نیست. مثلاً همین میرزا پیکوفسکی رو ببینید. از هر سه تا پستش،‌ دو تا رو به این مسئله، اقتصاد می‌ده. با این حال بسیار جوان معقول و سر به راهی هم هست. ولی همی یادم آید ز عهد صِغر که می‌رفتیم لونا پارک و از اول تا آخرش از اون ماشین برقیا سوار می‌شدیم و می‌کوبیدیم به همدیگه. ربطش رو به قضیه‌ی سفر زندگی دقیقاً نمی‌دونم، ولی شما را حواله می‌دهم به آن جمله‌ای که همیشه پرویز پرستویی لحظاتی قبل از آنکه شهید شود و قهقهه‌ی عند ربهم یرزقون سر دهد، با چشمانی زیرپوستی بر زبان می‌آورد: زندگی طولش مهم نیست، عرضش مهمه. برادر من، شما مگه خرچنگ هستی که از عرض سفر می‌کنی؟ همینه که وقتی از میدون راه‌ آهن به مقصد تجریش، ولی‌عصر را بالا می‌آیی،‌ اونقدر حواست هست که موقع نیم‌کلاچ خاموش نکنی و جلوی بغل‌دستی‌ت که به شدت داری مخش رو با ولی‌عصرازشانزه‌لیزه‌هم‌قشنگ‌تره‌واینا تیلیت می‌کنی، ضایع نشی، که تموم کثیف‌خوری‌ها و آب‌اناری‌ها رو از دست می‌دی. جداً حقته اگه یه نیسان زامیاد سرشار از گوسفند و پشکل بماله بهت. نـنـر.

To Live my Life to the Fullest
این هم یکی دیگه از دروغ‌های منحط استکبار جهانیه که توسط عناصر مجهول‌الهویه گرته‌برداری شده. این گروه از افراد علاقه دارند که اینقدر زندگی‌شان را چرب و فربه کنند و کوله‌پشتی‌ای چنان سنگین بر دوش بگیرند، که نگاه کن، تو هیچ‌گاه پیش نرفتی، تو فرو رفتی. در اینجا با یک مسئله‌ی ساده‌ی فیزیک و قرطاس‌بازی وزن و شتاب و اصطکاک روبرو هستیم. همه‌ی ما قبول داریم که در دنیا قانون جنگل حاکمه. یک جنگل واقعی باتلاق هم داره و بالون هم نیست که موقع پایین رفتن بتونی اون کیسه‌های شن رو بندازی دور. بلای زندگی، سنگین بودنه. ز هر چه رنگ تعلق پذیرد، آزاد نبودنه. به عنوان یک غذادوست حرفه‌ای، دریافته‌ام که زندگی حتی اگر عروسی دومادمون باشه و شدیداً به شغل شریف بلعیدن همزمان باقالی پلو و کرم کارامل مشغول باشیم، چه نیکوست اگر آرامگاه ابدی بره و جوجه (کپی‌رایت: دوست بسیجی‌ام) را آنقدر فوول نکنیم که ادامه‌ی تنفسمان منوط به یک آروغ گازدار باشد که همراهش قارچ‌های نیمه‌جویده‌ی بیف استروگانف هم بالا بپرد. به بیان غیرعلمی، از آدمایی که می‌گن وای، من اصلاً نمی‌تونم دو روز بیکار بمونم تو خونه و اگه فعالیت مثبت نداشته باشم احساس بیهودگی می‌کنم، حالم به هم می‌خوره. نه همین جوری ها. بد جوری.
.

No Pain, No Gain
کاری به این ندارم که گروه ضدّ زن ABBA یه آهنگی خونده به اسم نو وُمَن، نو کرای، ولی خداییش، شوخی می‌کنی دیگه؟ نه؟ از اونایی هستی که می‌گن آمپول همیشه بهتر از کپسوله؟ از اونایی که می‌گن سربازی کارخونه‌ی مردسازیه؟ برو بابا. قـبـلاً البته در همین لحاظ‌ـها به تفصیل تئوری‌پردازی شده ولی اینو هم باید بدونی (با لحن فلاکت و زد-بازی) که یه روزی مثه چـِت تو گل می‌مونی.

اغلب به غلط تصور می‌شه که لــم نوع پیش‌پاافتاده‌ای از تنبلیه، نوعی اختلال ناخواسته در سیستم کالیبراسیون. نه فرزندم. لــم تنبلی هست، ولی در فرهیخته‌ترین و اشراقی‌ترین فرم اون. حتی در قرآن هم در ابتدای سوره‌ی بقره به این مسئله اشاره شده که الف لام میم. لم دادن یک فعالیت جسمیروانی متعالی و قائم به ذاتـه. البته قائم نه به معنای عمودی. چون هر بچه‌ای می‌دونه که لــم یه منحنی افقیه. لم به خودی خود کامله و نیازی به سس و فعالیت فوق برنامه و خارج از کتاب نداره. البته عسمارتـعـز هایی مثه ابولی یک سوال جهادی تو آستین دارن که: اصن زندگی درباره‌ی چیه؟ خب، زندگی درباره‌ی دو چیزه، ارتباط گرفتن با دنیای خارج که می‌شه همون حرف زدن، و ارتباط گرفتن با دنیای داخل، که می‌شه فانتزی‌بازی. به جز اینها هر چیز دیگه‌ای پیش‌غذا و خلال دندون محسوب می‌شه. حالا، می‌شه برای حرف زدن و فانتزیدن حالتی ایده‌آل تر از لمیدگی تصور کرد؟ نه که نمی‌شه. نویسنده‌ها و نقاشا و اینا که همکار دومادمون گفته نود درصدشون دپ و داغون ان، جون می‌کنن که یه چیزی تولید کنن و بعدش هم یا خودشونو با گاز خفه می‌کنن یا اقلکمدش گوش خودشونو می‌برن. ما چی؟ لم می‌دیم و کتاب می‌‌خونیم و فیلم می‌بینیم و خرت و پرت می‌خوریم و لذت می‌بریم و اگه خیلی نایس باشیم یه فاتحه‌ای هم نثار ارواح پریشون حضرات می‌کنیم. جداً ها، این کارگردانا مثلاً‌ فیلمای خودشونو هم نگاه نمی‌کنن چه برسه به چی. خلاصه نمی‌دونم برتراند راسل بود یا برت لنکستر که گفت هوی، با تو ام، از جات تکون نخور.

.
برای آفرینش یک لم ایده‌آل رسپی‌های متفاوتی وجود داره. من یکی‌شو خلاصه می‌گم،‌ ولی هر کسی لـِم خاص خودشو برای لـَم داره (خداوندگار صنایع ادبی‌ام).

.مواد لازم:
-چارپنج‌تا از دوستای نزدیک که خورده حساب با هم نداریم و پشت سر همدیگه لیچار نمی‌گیم
-پیژامه، شلوار کردی و شلوارک به تعداد کافی
-بستنی سنتی و یخی (از اونا که وقتی مک بزنی کمرنگ می‌شه)
-ذرت، به هر نحو ممکن
-شماره تلفن چلوکبابی صفا واقع در سعادت آباد یا نوید در خیابان آپادانا
-تخمه یا هر جور تنقلات با دوام و ارزون‌قیمت دیگه
-یک عدد فیلم غیر امریکایی
-غروب پنج‌شنبه. تاکید می‌کنم که کسی حق نداره زودتر از چار صبح بخوابه
-امکانات لمدهی از قبیل کاناپه و متکا و دسترسی آسان به آبریزگاه
-طالبی، یخ، شکر و آبمیوه‌گیر‌ی تفال فرانسوی اصل چینی
-اسپری بَه بَه
-موسیقی مجلسی در پس‌زمینه
-حـــرف

طرز تهیه:اتاق را برای چند ساعت نسبت به حوادث بیرون ایزوله کنید و مواد لازم را بطور رندوم در اتاق چیز کنید. نکته‌ی مهم اینه که دوستانی که دعوت می‌کنید ترجیحا باید همجنس باشن و در سه ماهه‌ی اخیر نه آشق شده باشن، نه با اِشق ابدی‌شون به هم زده باشن و نه از اون قشری باشن که می‌خوان با دلایل مستند ثابت کنن با پرایت می‌شه بـم-وه رو گرفت و نه از اونایی که هنوز فکر می‌کنن صحبت کردن از عشق سه نفره و بکارط و ۲۳‌سال، یه جور تابوت‌شکنیه (ک.ر: گطسون)

dollɐƃ ɔıʇɔɐlɐƃ ɐ ɟo ssǝuǝlqɐɹɐǝqun ǝɥʇْ

2007-12-23T18:38:00.000+11:00

لادوگ

تو گــودال بي‌ادعـا، نيم‌روشني بـودي،
نشسته در محوترين پسكوچه‌هاي دشت.
كه‌ وقتي به حومه‌ات كمي نزديك ‌شدم،
تـه‌ام را، دلم را ، فروتني‌ت به خود كشيد.

سـرت آويـزان ، تن‌ات سـراب مي‌نـمود.
خوش‌داشتي «آنجا بودن»ت هيچ گرفته‌ شود.
و فقط از حوادث ناگاه و بي‌وزن پـر شوي:
با تيغه‌ي نور ، با سايه‌ي ابر يا خود كلاغ.

تو در گرگ و ميش خودت نفس مي‌زدي؛
با چشمـان خاكستـري، فرورفتـه، گـود،
و دستاني خـزه‌بسته، خالـي، كرخـت.
ولي خـب ، هيـــچ‌ وقت نخواستي بروي .

و من در بيشه‌اي مي‌دويدم رها ( نپرس‌ چرا)
- و به هيـچ‌كجا مي رسيدم از هر طرف-
كه بلندترين حادثـه‌اش، تـكه‌سنگي بود،
يا بتـه‌اي نيم‌سبز ، بدون گـل، بي‌تمشك.

دشتي بود، به شكل بيمارگونه‌‌اي يكنواخت.
آنقـدر، كه در لحظات نارنجي غـروب،
كسـي سايـه‌ام را به زنجيــر نمي‌كشيد،
كه تا پاي ديـوار دورشونده‌ي افق نرسد.

كم‌كم لابلاي گـامـكـوبـه‌هاي معلقـم،
به رؤياي ثابت و ساده‌اي كشيـده شدم:
تصويري از يك اتاق، يك در، هـزار گليم؛
با من‌اي كه تكرار شونده، درو مي‌كرد، درو.

فقط گيـج بودم چگونــه خواهم پريد،
روزي از پهنــاي ناگزير اين گـودال.
و فقـط تـو، خونسرد، گيج نمي شدي،
كه آدمي با چه حجمي از عمق ، پُر مي‌شود.

بعد، زانوانم از دويدن خمير وكهنـه شدند،
و واقعـاً دلم خواست كشت‌ كنم (ذرت؟)،
هر جا كه قطره‌باران‌هاي بي‌هدف آينـد،
هر جا كه بادهاي باري به‌ هر جهت وَزنـد.

بعدتر،كه با زانوان پوسيده، آمدم به ‌خودم،
مدّتي بود در تو افتاده بودم فرو؛ فروشدني.
و لحظه‌اي كه خورشيد بر تـن‌ات عمود شد،
ديدم كه اين گـوده، انـگار بي‌انتهاست.

Detoxification Of Elixir

2007-12-13T14:57:00.000+11:00

.
.
خیزید و خز آرید که هنگام خزان است
باد خنک از جانب خــوارزم وزان است

یزدان را سپاس، که درک من از زیباییخ‌های کائنات آنقدر والاست که به صورت لدُنی و شهودی سال‌ها پیش فهمیده‌ام در میان چیزهای حاصل از بنگ، چه بنگ هفت روزه‌ی سامی و چه بنگِ بیگ، زیباتر از کــرگــدن نمی‌توان یافت. همین است که هیچ‌وقت از خودم نپرسیده‌ام چرا روی کامپیوترم عکس کرگدن انبار می‌کنم یا قلک سکه‌هایم کرگدن است. و همین است که به آینه‌ی ماشین به‌جای سی‌دی‌-می‌دی یا یکی از اون سگ‌های لقوه‌دار یا دعای سِندر قِیت کبود، کرگدنی با شال گردن هفت رنگ آویزان شده،‌ که نامش هـــوی Hoy است.

هوی تا مدت‌ها اسم نداشت. اسمی که برازنده‌اش باشد پیدا نمی‌شد و بنابراین هر وقت که کارش داشتیم می‌گفتیم: هوووی. بتدریج هم او و هم ما به این نحوه‌ی خطاب عادت کردیم و او هنوز هم هوی است. هنوز هم اسم ندارد، هرچند در فرم‌های هیئت متوسلین به داروین، و نهضت برائت از انقراض می‌نویسد: هوی

آقا، یه دونه از اونا بدین. آقا دو تا هم از اینا بدین. آقا اون که اون بالاس چنده؟ در زلم-زیمبو فروشی‌ها اگر اسم اینا و اونا رو ندونیم کارمون زودتر راه می‌افته و ندونستن اسم اون چیز قلمبه‌هه که شبیه یه چیزاییه که یه بار تو یه کانال خارجی دیده بودین، هرگز باعث ضایع شدن شما نخواهد شد.

یکی از مفیدترین اختراعات بشر، آزادی سلیقه‌س. لذت‌بخش‌ترین کار جهان اینه که لــم بدیم و همچنان‌که خودمون رو می‌خارونیم، از چیزهای دور و ور خوشمون بیاد و بدمون بیاد. که از هرچه دلمون خواست، خوشمون بیاد و بگیم به تو چه، و از هرچه دلمون نخواست، خوشمون نیاد و بگیم گور پدرش یا اگه مودب‌ایم بگیم به درک. نظر شخصی من اینه که به درک مهم‌ترین فحش بشریت هست چون توانایی ما رو در ندیده گرفتن گه‌ها و گهیدگی‌های جهان نشون می‌ده که نتیجه‌ی مستقیمش آرامشی همراه با رخوت هست.

یکی از بی‌ربط ترین اختراعات بشر، قضاوت هست. داوری و پیش‌داوری. منظورم اشاره به این قضیه نیست که چند روز پیش خانم قاضی استرالیایی نوجوان‌هایی رو که بطور گروهی به یک دختر ده‌ساله تجاوز کرده بودن، تبرئه کرد با این استدلال که خود دختر بچه مواففت کرده بوده. منظورم وقتیه که برای بدمون اومدن‌ها و بدمون نیومدن‌ها به خودمون و دیگران جواب پس می‌دیم یا از اونا می‌خوایم که جواب پس بدن. بابا، دارم ازت فاصله می‌گيرم چون خوشم نمی‌آد از مغزت، چون خوشم نمی‌آد از آرنجت، از احساسيساتت. همین. مدرک علمی هم ندارم براش، اگرم داشته باشم ارائه نمی‌کنم. یعنی وقتی به این نتیجه می‌رسیم که یک فیلم، یک کتاب، یک شعر، یک آهنگ، یک فکر ان هست،‌ دیگه نیازی نیست که نمونه بگیریم و بفرستیم آزمایشگاه.

نام‌ها باعث قضاوت می‌شن و اصالت سلیقه رو از بین می‌برن. نام‌ها فیلتری هستن بین چیز و چیزنده، یا به قول دومادمون، بین اوبژه و سوبژه. حالا فرقی نمی‌کنه که گاهی یک سپر سربی ایجاد می‌کنن و گاهی یک دود نامریی. نام‌ها در واقع دالّلی گفتن توی قایم موشک (آیا هیچ کدام از ما در زندگی واقعی گفته‌ایم قایم باشک، ملحفه، لامذهب؟) هستن. قضیه را به طرز خنکی لو می‌دهند. ضدحال هستند.

آقای کافکا، آقای فلینی، آقای میرو، خانم شیمبورسکا، مجتبی جون، جیگمل گوگولی، من با شخص شما هیچ صنمی‌ ندارم. هرگونه‌ی مراوده‌ی شخصی با شمایان رو انکار می‌کنم. روشنه؟ برام فرقی نمی‌کرد اگه اسمت اکفاک بود. یا اگه واسه خودت یه جور هوی بودی، یه دونه از اونا بودی. من با اون چیزی که از خودت تراوش کردی کار دارم. آقای کتاب، خانوم فیلم، آقای وبلاگ، من تو را بخاطر آنچه که هستی متنفرم، نه بخاطر نام چندش‌برانگیزت، و برعکس. برام پدیده مهمه، نه پدیدارنده... خب، واضحه که دارم خالی می‌بافم دیگه؟ لحنم یه جوری بود که خودمم هم باورم نشد. شبیه شعارهای مردم غیور ملایر در جریان سفر معاون قند و شکر وزارت کشاورزی بود. به هر حال منظورم اینه که دلم می‌خواد که اونجوری باشه، ولی نمی‌شه که، لامذهب. اتوپیا که نیست.

روزی من کلنگی بر دوش خواهم گذاشت و جلد همه‌ی کتاب‌های جهان را پاره خواهم کرد و در جوب خواهم ریخت. بر روی تیتراژ همه‌ی فیلم‌های جهان شوی شهرام صولتی ضبط خواهم کرد. بر تایتل همه‌ی وبلاگ‌ها اسید خواهم پاشید. بر کله‌ی همه‌ی تئوری‌پردازان جهان گونی خواهم کشید. نام همه‌ی آهنگ‌های جهان را به Track_01.mp3 تغییر خواهم داد. من جهان را از شرّ پیش‌داوری‌های ناشی از اسامی نجات خواهم داد. آن‌وقت تو را دعوت می‌کنم که هم کله‌پاچه‌ای با هم بزنیم و هم فیلم‌های بی‌نام ببینیم، بی‌آنکه بدانیم روبر برسون یا قدرت‌الله صلح میرزایی. و هم کتاب‌های بی‌نام بخوانیم،‌ بی‌آنکه بدانیم خوان رولفو یا م. مودب‌پور. و وبلاگ‌های بی‌نام بخوانیم بی‌آنکه بدانیم لیمبو یا شب‌ادراری‌های یک مثانه‌ی بیش‌فعال. و در کمال خونسردی، مثل یک جانی حرفه‌ای، برچسب [...] بزنیم بر هرچه عشقمان کشید و اگر هم اختلاف سلیقه‌ای بود، با به تو چه و به درک حل و فصلش کنیم.

روزی من داسی بر دوش خواهم گذاشت و چکشی و ستاره‌ای. و بر چهره‌ی همه‌ی چیزهای جهان ماسک قرمزی خواهم کشید (البته ماسک گوری-لنگوری هم جواب می‌ده) و بر علیه نام‌ها، به تنهایی انقلاب کمونیستی خواهم کرد و زان پس برای چیزهای جهان فقط یک نام خواهد بود، یا دقیق‌تر بگویم، دو نام خواهد بود: این و اون. روزی که هر کدام از ما یک هـــوی خواهد بود که فارغ‌البال لــم می‌دهد و به تحقیر و تحبیب چیزها می‌پردازد.

این بود تحلیل ناز من
.

Inertia and momentum have gone fishing

2007-12-01T15:52:00.000+11:00

.
.
پدرم
پشت دو بار آمدن چلچله‌ها
پشت دو برف،
روضه‌ی رضوان
به دو گندم بفروخت

از زانو به پایین، پا ندارم. یه روز افتادم تو جوب و پاهام لجن‌مال شد. قطع‌شون کردن و پیچیدن لای روزنامه، دادن دستم. گفتن برو خدا رو شکر کن با کله نرفتی تو جوب. منم رفتم خدا رو شکر کردم. البته سر راه یه سوسیس بندری هم زدم. ای‌ول. بعدش دو تا پام رو همون‌جوری با صندل و پشم و پیل انداختم توی دو تا حلب ۴/۵ کیلویی روغن هیدروژنه‌ی قـو انتخاب کدبانو. رفتم داروخونه الکل گندم خریدم، با بچه‌ها نشستیم با جیگر و ماس‌خیار و آب زردآلو خوردیم. الکی گفتم. تنهایی خوردم. سک خوردم. قوطی‌های روغن رو با الکل صنعتی و ادوکلن تروساردی لب به لب کردم. سه روز بغل تخت بودن، ولی آب دماغم هی راه می‌افتاد و هی سرم گیج می‌رفت. سه سالی هست که ته انباری‌ان، البته گاهی سر می‌زنم. الان با اینکه قدم یه متر اینا کوتاه‌تر شده، دیگه از فکر اینکه بخوام دوباره پا بکنم پام اومده‌م بیرون. بحث نیمه‌ی خالی لیوان نیست ها. یه جور انتخاب شخصیه. روش فکر کردم. وگرنه که می‌ذاشتم‌شون تو فریزر واسه روز مبادا. مثلاً الان سر زانوهام همیشه یه مور مور کِـیف‌داری داره، عین وقتی یازده سال‌مون بود و با دوچرخه می‌خوردیم زمین و بعد که زخم و زیل‌ش داشت خوب می‌شد، هی می‌خواستیم اون ته‌دیگ روش رو بکنیم. یا اینکه خب، دید زدن زیر دامن دخترا خیلی راحت‌تر شده. الان بیرون که می‌رم دو تا کاسه‌ی پلاستیکی ملایرپلاست می‌کنم پام. حال می‌ده. تلق تلق می‌کنم و مثه اردک راه می‌رم. مردم هم حال می‌کنن. یا می‌گن آخخخی و لبخند مسیح‌وار می‌زنن، یا می‌زنن تو دهن بچه‌هاشون که هرهر می‌کنن، یا سعی می‌کنن زوری پول بدن که یه بار زوری هزار تومن گرفتم که بعدش، اگه ریـا نشه دادم‌ش به یه فقیری که یه پا نداشت. البته تا بیخ رون بود ها. بعضیا هم وجودش رو ندارن. روشون رو می‌کنن اون‌ور، یا می‌رن اون دست خیابون. خیلی عن‌ان. حالا که حرف‌ش شد، دوست دخترم هم خیلی عنه. می‌خواد قلم‌مو رو بکنه تو دهنش و نقاش بشه. دو تا دست نداره. می‌گه از نوریکو الهام گرفتم. همون فیلم ژاپنیه که دهه‌ی شصت اگه تاسوعا می‌خورد به جمعه، شبکه‌ی یک نشون می‌داد. خودم که قسم خوردم نه توی ماراتون شرکت کنم، نه برم کوهنوردی. همون کارایی رو که توی دورانِ پــا می‌کردم، الان هم می‌کنم. اون موقع‌ها زورم می‌اومد تا سر کوچه برم بستنی مستنی بخرم، الان هم زورم می‌آد. اون موقع‌ها اگه دوست دخترم دو تا دست نداشت و می‌خواست با دهن نقاشی کنه باهاش به هم می‌زدم، الان هم با این به هم می‌زنم، بعداً شاید. حوصله‌ی قهرمان بودن رو ندارم. می‌خوام زندگی‌م رو بکنم. فوق‌ش دیگه بخوام پینگ پنگ بازی کنم. البته اگه کسی پایه باشه. هاها. تیکه انداختم بهتون. منظورم یه چیزی مثه سه‌پایه‌س که قدم برسه به میز. ای‌ول.

The Sad Thing About Being God Is The Impossibility Of Dining Out With Your Folks

2007-11-18T16:20:00.000+11:00

.
.
و خــداونــد بـــلال را آفــریــد
.
دخترها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول می‌گن هرچی تو بخوری منم همون رو می‌خورم. دسته‌ی دوم اهل برگ و کوبیده نیستن و تحت هر شرایطی جوجه کباب سفارش می‌دن و هیچ‌وقت سالاد رو هم فراموش نمی‌کنن. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول می‌گن هرچی تو بخوری منم همون رو می‌خورم. دسته‌ی دوم اگه طرف‌شون جوجه کباب سفارش بده، روشون نمی‌شه کوبیده سفارش بدن که مثلاً ارزونه و برگ می‌خورن، یا در حالت فاجعه‌آمیز کلاً‌ کوبیده دوست ندارن. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

دخترها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول می‌گن من یه برگ برام زیاده و از مال من هم بخور و شما ذوق می‌کنید. دسته‌ی دوم می‌گن اگه یه برگ برات کمه یه سیخ کوبیده اضافه هم بگیر و شما ذوق می‌کنید. از دسته‌ی سوم دوری کنید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول کوبیده‌ی خودشون رو سفارش می‌دن و شما رو هم آزاد می‌ذارن که هرچی می‌خواین سفارش بدین. دسته‌ی دوم کوبیده‌ی خودشون رو سفارش می‌دن و بعد با علم به اینکه شما حداقل یک سوم از غذاتون رو نمی‌خورین که می‌مونه واسه اونا، با شانتاژ و سابوتاژ نظر شما رو از جوجه به برگ برمی‌گردونن. از دسته‌ی سوم دوری کنید.

دخترها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول پلو سفارش نمی‌دن چون رژیم دارن و نمی‌خوان چاق بشن ولی اگه نصف پلوتون رو تعارف کنید بدون مشکل خاصی قبول می‌کنن و کره هم می‌مالن روش. دسته‌ی دوم پلو سفارش نمی‌دن که روژلب‌شون خراب نشه و جوجه رو به قطعات نانوگنجشکی تقسیم کرده و و خیلی شیک و ملیح می‌خورن. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول حدود یک‌سوم از پلوشون رو بعنوان کلاس کار، نخورده باقی می‌ذارن و به محض خداحافظی با طرف می‌رن فلافل می‌خورن. دسته‌ی دوم توی چلوکبابی، بیف استروگانف سفارش می‌دن و شب با دوستای دیگه‌شون می‌رن فلافل می‌خورن. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

دخترها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول می‌بینن شما هر دو تا گوجه‌تون رو خوردین و یکی از گوجه‌های خودشون رو داوطلبانه به شما می‌بخشن. دسته‌ی دوم می‌بینن شما هر دو تا گوجه‌تون رو خوردین و حاضر نیستن گوجه‌شون رو به شما ببخشن، ولی گارسون رو واسه گوجه اضافه صدا می‌کنن. از دسته‌ی سوم دوری کنید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول از همون اول گوجه اضافه واسه خودشون سفارش می‌دن که دیگه هی اضطراب نداشته باشن که گوجه کم بیاد. دسته‌ی دوم اگه برحسب اتفاق طرف‌شون وسط غذا بره «بانوان»، حتما بطور نامحسوس به گوجه‌ش دست‌پُرت (بر وزن داش‌پُرت) می‌زنن. از دسته‌ی سوم دوری کنید.

دخترها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول دهان‌شون فقط با غذا مشغوله و چشماشون عاشقانه به شما خیره شده. دسته‌ی دوم دهان‌شون با شما عاشقانه حرف می‌زنه و چشماشون چشم شما رو می‌پــّـاد که به دخترای میز بغلی خیره نشین. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول دهان‌شون با شما عاشقانه حرف می‌زنه و هم‌زمان چشماشون عاشقانه به شما خیره شده. دسته‌ی دوم دهان‌شون فقط با غذا مشغوله و به محض اینکه چشمای شما هم با غذا مشغول بشه، به دخترای میز بغلی خیره می‌شن. به سراغ دسته‌ی سوم بروید.

دخترها سه دسته‌‌‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول اگه جوجه‌شون زیادی خشک باشه، بدون اینکه شما رو وارد قضیه کنن گارسون رو صدا می‌‌زنن و با آرامش ازش توضیح می‌خوان. دسته‌ی دوم اگه جوجه‌شون زیادی خشک باشه خیلی کول با قضیه برخورد می‌کنن و تا آخر شب شما رو بخاطر رستورانی که انتخاب کردین دست می‌ندازن. از دسته‌ی سوم دوری کنید.

پسرها سه دسته‌ان، وقتی توی رستوران با یکی قرار دارن. دسته‌ی اول اگه احساس کنن که شما دارین با جوجه‌تون منّ و منّ می‌کنین، ازتون می‌پرسن زیادی خشکه؟ و بعد گارسون رو صدا می‌زنن. دسته‌ی دوم اگه کباب‌ خودشون زیادی خشک باشه، خیلی کول برخورد می‌کنن و می‌گن منم ریدم با این رستوران انتخاب کردن‌ام و از شما قول می‌گیرن که بعدش با هم برین فلافل بخورین. از دسته‌ی سوم دوری کنید.
.
.
پ.ن: از هر دسته‌ای که هستید، به اندازه‌ی یک بستنی و یک بلال جای خالی نگه‌دارید و یا با استفاده از قانون ظروف مرتبطه، مطمئن شوید که در زمان لازم، جا خالی می‌شود.
.

Eye Ams & Eye Am Nuts

2007-11-13T01:22:00.000+11:00

..
.
امشب روح دختری بیست ساله در زانوان من فــُسـیـپـخ کرده
.
.
چشم‌ها را زیادی بزرگ کرده‌ایم. توانایی و استعداد‌شان را. زیاده‌روی کرده‌ایم و تقصیر کسی هم نیست. شاید اگر ته نخ را پیدا کنیم به کارمند دون‌پایه‌ای در اداره‌ی ثبت احوال شهرستانی دور از مرکز برسیم که مهم هم نیست. چون به هر حال چشم‌ها حرف می‌زنند. کمی حرف می‌زنند، با لهجه‌ای دوردست. چند کلمه‌ای بلدند، منّ‌ومنّ‌ کنان. شاید چند بیتی هم شعر بدانند. ولی در همین حد. غزل و قصیده نمی‌سرایند. سخنرانی نمی‌کنند. چیزکی زمزمه می‌کنند. گاهی نامفهوم، گاهی ناراست، گاهی هرز. و هرجا که لازم بدانند از این‌که این‌همه تحویل‌شان می‌گیریم، سوءاستفاده می‌کنند و دست ما را در پوست گردو می‌نهند. و به هر حال چشم‌ها را می‌توان خواند. چیزهایی هست و باید باشد که دست و پا شکسته می‌توان خواند. چاپ سنگی، کاغذ کاهی، باد و باران خورده، شکننده و زرد. ولی کتاب نیست. شیرازه ندارد. قصه ندارد. ماییم که قصه می‌سازیم، که تفسیر می‌کنیم چشم‌ها را. ماییم که بیرون می‌کشیم خرگوش‌های بی‌شمار را از این کلاه شعبده‌‌باز. ماییم که الهام می‌گیریم، گاهی چیزی که می‌خواهیم را، گاهی چیزی که نمی‌خواهیم را. و نگاه نمی‌کنیم که چشم‌ها خمیری‌اند. ما به آن‌ها شکل می‌دهیم با نگاه‌مان، با مغز و چانه و با دهان‌مان. و برایمان مهم نیست که با پلک‌زدنی می‌ماسند و به تاقچه‌ها و موزه‌ها نمی‌رسند. و نگاه نمی‌کنیم که چشم‌ها شیشه‌ای‌اند. تیله‌اند. برق می‌زنند. ولی کور که نمی‌کنند. شوک که نمی‌دهند. نور بی‌آزار ده وات. مثل چراغ قوه‌هایی که دوم راهنمایی می‌ساختیم. بهتر از هیچ. و بهتر از شمع. برای کافه‌‌ی کوچکی کافی‌ست و برای جشنی بزرگ کم است. و آن‌همه نوری که می‌آید و می‌بینیم، عکسی‌ست از نور در سر ما، نه در چشم‌های کسی که نگاهش می‌کنیم. عکسی‌ست که قبلاًها رتوش می‌شد و حالا فتوشاپ می‌شود و از پادگانی فراموش‌شده برای معشوقه‌ای دلتنگ فرستاده می‌شود و دنیای معشوقه را روشن می‌کند. ولی خب، اگر ما و معشوقه، همه‌ی این‌ها را هم بدانیم، باز چیزی عوض نمی‌شود. دنیا تاریک نمی‌شود. چشم‌ها و نورها در طبیعت در تعادل‌اند. مقدار کلی چشم و نور در جهان ثابت است، به هم تبدیل می‌شوند و با هم کنار می‌آیند. فقط در زنگ تفریح بین فیزیک و نقاشی، که به این دیوار سفید نگاه می‌کنم، یادم می‌آید که از چیزی پشیمان‌ام. هزار سال پیش درباره‌ی چشم‌های کسی شعری سرودم، بلند، خیلی بلند، با هزار تشبیه عجیب و غریب، با هزار استعاره‌ی دور و رنگارنگ. و همین پشیمانم می‌کند. کسی مرا تهدید به مرگ نکرده بود و کسی قصد نداشت فیلم خصوصی ما را تکثیر کند. من آگاهانه نوشتم. من از این پشیمانم که نمی‌فهمم چرا پابلو نرودا لم داد و گفت چشم‌هایت برای صورتت بزرگ است‌ و من دو تا کپسول گاز انداختم روی دوشم و زیرزمین کلمات را به سختی کلنگ زدم تا چشمان او را بیرون بکشم. همان چشمانی که خیلی ساده، روبروی من نشسته بود و انار دون می‌کرد. من عرق ریختم و می‌خواستم چیزی بگویم که خیلی شدید باشد که خیلی شدید خوشحالش کند که کرد. ولی حالا که پشت هزار سلسله جبال چشم، بر این جای سفید ایستاده‌ام، خوب است بداند، اگر قرن‌ها بعد از این‌جا رد شد و چشمانش هنوز سویی داشت و نارنجی را از قهوه‌ای می‌فهمید، خوب است بداند که چشمانش زیبا بود، خیلی زیبا بود. ولی هرگز دوزخی گداخته از نقره و نور،‌ که راهبان را به بیراهه می‌کشد، نبود.
.

50

2007-11-07T22:08:00.002+11:00

WARMELON

2007-11-02T00:53:00.000+11:00

.
.
تابستان خود را چگونه گذراندید
.
به نام خداوند. اسم من ازموسیس است و من در کلاس سوم دبستان درس می‌خوانم. اسم پدر من حاجموسیس است و او مرد بسیار بـامـطـلـع و بـاعقایدی است. یک روز در وسط تابستان پس از آنکه من شیطانی کرده بودم و پدرم از من با لقد و سیم پلوپز انتقاد کرده بود و ما در بالکن روی زیلو نشسته بودیم و هندونه‌ی خنک می‌خوردیم که خداوند برای ما فراهم کرده بود و آب هندونه از دهان‌مان بر روی زیرپـیـرنـی‌های تریکوی سفيد وعرق‌کرده‌‌مان سرازیر بود و من دیدم که دارم از حاجموسیس عقب می‌مانم، تصمیم گرفتم با یک سوال مذبوحانه و گازانبری بر وی که همچون ملت شهیدپرور، شدیداً در صحنه بود،‌ و بر قاچ‌های باقیمانده مستولی شوم:
- پدر، آیا روزی می‌رسد که در هیچ‌جای هیچ‌جای دنیا کسی را اعدام نکنند؟
و مترصد آن بودم که وی بنا به عادت معهود، سخنرانی کاسترولار خود را بیاغازد. اما حاجموسیس زرنگ‌تر از این حرف‌ها بود و ضمن آنکه قـاچـفـصـل جدیدی را در دفتر صیفی‌جات رقم می‌زد،‌ همچون قرقی پاسخ داد:
- بله
شاید دانش‌آموزان بافهمیده و باعزیز فکر کنند که من قاچی را که تمام کرده بودم به نشانه‌ی صلح بسوی گربه‌ی فرضی روی دیوار پرت کردم از لحاظ سفیدی پوست هندونه، و جهت کلاس تواشیح از میدان خارج شدم. اما چنان پدری را چنین فرزندی می‌باید كه من در کمال خونسردی یک قاچ گنده در بشقابم گذاشتم و قاچ دیگری را مستقیما به سوی دهان بردم و با قیافه‌ای بسیار علاقمند به آسیب‌شناسی جوامع بشری و پدیدارشناختی انحطاط ایدئولوژیان، پرسیدم:
- پس یعنی روزی می‌رسد که در هیچ‌جای هیج‌جای دنیا کسی را نکشند؟
قرقی:
- نه
و ما از این مقوله نتیجه می‌گیریم که تابستان فصل خیلی مهمی است از نظر هندونه و هاجموسیس، ولی ما باید دقت کنیم که خداوندِ جالب، چهار فصل آفریده که همگی آنها مهم هستند از لحاظ همان مسئله‌ای که من بعلت اینکه خانم صیادی گفته است در انشاهایمان شعار ندهیم آن را نمی‌گویم و من با حرکت مخصوصی که با ابروها و عضلات صورتم انجام می‌دهم به آن اشاره می‌کنم و شما می‌فهمید و این بود انشای من.
.

One's need for loneliness is not satisfied if one sits at a table alone. There must be empty chairs as well

2007-10-31T00:44:00.000+11:00

.
.
با تو هــرگــز ، بی‌‌ تو عــمــراً
.
-آدم‌ها یا تنها هستند، یا تنها نیستند
-آدم‌های تنها یا افسرده هستند، یا افسرده نیستند
-آدم‌های افسرده یا قبلاً دوتایی بوده‌اند و حالا افسرده شده‌اند، یا اول دوتایی و بعد افسرده شده‌اند
-آدم‌هایی که دوتایی شده‌اند، ممکن است افسرده باشند یا نه، ولی با افسردگی و بی‌افسردگی، ممکن است تنها باشند
-دوتایی‌گی یا ممکن است نتیجه‌ی تنهایی و افسردگی باشد، یا ممکن است خودش مسبب افسردگی و تنهایی باشد
-رابطه‌ی بین تنهایی و افسردگی و دوتایی‌گی فقط به کمک انتگرال فورمولیزه می‌شود که اگر یادتان باشد معلم‌های دبیرستان برای هر سوالی که بلد نبودند، دلایل انتگرالی می‌آوردند
-آدم‌های تنها ممکن است تنهای تنها باشند، یا اینکه دوتایی تنها باشند
-اگر دوتایی تنها باشند، ممکن است هر دو تنها باشند، یا اینکه فقط یکی از دوتا تنها باشد
اگر دوتایی باشند و هر دو تنها باشند، یا جهل مرکب است و به اجزای خودشان تجزیه می‌شوند، یا منفی در منفی، که هرچند مثبت نمی‌شود ولی تا ابد به خوبی و خوشی زیر یک سقف ... زیر سقف که نه، مثل دو تا تیرآهن کنار هم توی سقف
-اگر دوتایی باشند و یکی از دوتا تنها باشد، یا جنگ می‌کنند و هر دو برنده می‌شوند، یا جنگ می‌کنند و هر دو بازنده می‌شوند. نمی‌شود که فقط یکی از دوتا برنده یا بازنده شود
-اگر دوتایی و یکی تنها و هر دو بازنده باشند، یا صلح می‌کنند و دوتایی و بازنده باقی می‌مانند. یا صلح نمی‌کنند و تنهای تنها می‌شوند.
-حالا ما دو تا آدم داریم که تنهای تنها هستند. یکی‌شان را می‌فرستیم از میوه‌فروشی سر کوچه طالبی بخرد
-۱۸۰ درجه درجهت پادساعتگرد می‌گردیم
-آدم‌‌های تنهای تنها، یا شاد هستند یا شاد نیستند
-آدم‌های شاد، یا قبلاً دوتایی بوده‌اند و حالا شاد هستند، یا اول دوتایی و یعد شاد شده‌اند
-آدم‌هایی که قبلاً دوتایی بوده‌اند و حالا تنها هستند و حالا شاد هستند، ای‌ول
-آدم‌های تنها که شاد نیستند، یا بخاطر اینکه تنها هستند شاد نیستند که دوستشان ندارم و یا به دلیل دیگری شاد نیستند که مسئله‌ی حریم خصوصی‌ پیش میاد
-آدم‌هایی وجود دارند که همیشه تنها ‌اند، یعنی هیچ‌وقت دوتایی نبوده‌اند ولی ممکن است شاد باشند
-آدم‌هایی وجود دارند که هيچ‌وقت شاد نيستند، باید بروند دکتر
-آدم‌هایی وجود دارند که همیشه شاد اند، باید بروند دکتر
-[...]
-برای هر یک از گزاره‌های بالا، حالت سومی هم وجود دارد
.......

The Choob Of 2 Heads GOHized

2007-10-23T22:01:00.000+10:00

نوشته‌ی زير طولانی است. اگر حوصله‌ی خواندن آن را نداريد به كامنتدونی رفته و اين عبارت را تايپ كنيد: وب آموزنده و نازی داری. به منم سر بزن

فـــرار بـــه جـــلـــو

اکنون که قلم در دست دارم و قلب سپید کاغذ را می‌درم، اون زمانا، حوالی حمله‌ی مغول یا جنگ چالدران یا هرچی، می‌گفتن «مرد است و اسبش» و خب در عصر معاصر این اسلوگان تبدیل شده به «مرد است و ماشینش» که البته این مثال بی‌مناقشه‌ای‌ست فارغ از ملاحظات اقتصادی، چنانکه در قدیم هم الاغ‌سواری امر شرافتمندانه‌ای بوده و امروز هم موارد عُرفاتیکی از «مرد است و نوکیا ۶۶۰۰» را مشاهده می‌کنیم و حتی وسائط حمل و نقل عمومی و این بود مقدمه‌‌ی من.

اگه با من نشس و برخاس داشته اید، که نداشته‌اید، حتما بارها به من تذکر داده بوده‌اید که چقدر رانندگی‌ام غير انساني و درپیتی است و خب، من مرغ طوفانم و نرود میخ آهنین در گوشْت (هرهرهر- تیکه هیئتی). ولی حقیقتش اینه که من از لحاظ کلی، بدجوری ترسو و محتاط ام و اگه رانندگی رو ندیده بگیریم، بزرگترین ماجراجویی عمرم حداکثر این بوده که وقتی پونزه شونزه سالم بود رفتم به پ گفتم باهام دوست می‌شی؟ اونم واسه اینکه از سرش باز کنه گفت من هر کاری که می‌کنم بابام باید بدونه و نمیشه، منم هفته‌ی بعدش تیپ زدم و رفتم دم خونه‌شون و زنگ زدم و باباش اومد دم در و گفتم سلام می‌شه با دخترتون دوست بشم؟ و بزرگا مردی بود او که گفت جسارتت قابل تحسینه، برو چند سال دیگه بیا صحبت کنیم که البته من یادم رفت که برم.

ولی جداً، من هنر خاصی که تو زندگی ندارم، اونقدرا هم عشق سرعت ندارم و حتی توی بازی‌های کامپیوتری هم نهایتاً تخصصم به بند و بساطای رژيمی، مثه همون ماین سوئیپر محدود می‌شه و کورس هم با کسی نمی‌ذارم ولی لامصّب خدای لایی کشیدنم! (فکر کنم این اولین علامت تعجبیه که تو لیمبو استفاده شده) اینم که گفتم از فواید مجازستانه ها، که استخون نداره و کنتور نمی‌ندازه، چون اگه الان رو در رو یا بغل به بغل و اینا بودیم شما قطعا ممکن بود خیال کنین که من یه «آقای كارشناس» متین و آراسته‌ی عبورکننده از بین خطوط‌ام. چون اینقدر حواسم هست که جلوی غریبه‌ها ضایع نکنم. ولی بهرحال مباهله از صدر اسلام مـُـد بوده و اگه ادعای لایی‌کشی دارین ساعت هفت امشب اول اتوبان نیایش منتظرتونم و اصلا هم احساس خز و خیل بودن ندارم چون آب دیگه از سر گذشته و ما هم که دو اقیانوس دوریم از همه‌جا.

ولی جداً یه نفر باید منو تاکسی‌درمی کنه ببینه این ویژگی مبتذل، که هنوز هم قلباً باور ندارم که مبتذل باشه، تخمَش از زیر کدامین بوته در من جوانه زده‌ست. چون به قول سعدی اصلا همه‌چیزمان به این یک چیزمان نمی‌آید. حالا نه بحث شکسته‌نفسیه نه برعکسش و بهرحال از وقتی که اینجام بخاطر کمبود امکانات، که ناشی از فرهنگ منحط رانندگی غرب است که از فرط رعایت قوانین و چیزای ایمنی، رانندگی را به امری حوصله‌سربر و شکنجه‌آور تبدیل کرده، همرنگ جماعت شده‌ام، ولی درمان نه، چنانچه در تعطیلات گذشته که آب دیدم، به همه‌ی بروبکس (هوئق) ثابت کردم که کماکان شناگر قابلی هستم و این آردی‌ها و پرایــت ها را چنان در هم می‌بافاندم که تمام سرها با تحسین به سمت من برمی‌گشت و.

تا اینجا همه‌ش مقدمه بود و شما مغبونی بیش نیستید. چون اصل مطلب همین دو سه خطیه که الان می‌نویسم. بنده، با سبابه‌ای بر شقیقه و شستی بر چانه، عمیقا معتقدم که اون سبک رانندگی، برای من نوعی فرار به جلو بوده. ما بطور سنتی و بطور مدرن در ایران اعتقاد داریم که دیگران گاریچی هستند و مثل گاو می‌رانند که البته تـفی‌ست سر بالا که برای فرار از تركش آن راهکارهای متفاوتی موجوده. یک عده تصمیم می‌گیرن مثل آدم رانندگی کنن که یا بالای شصت سال دارن یا مادر سه بچه هستن یا کلا در حال انقراضن. یه عده، آگاه و ناآگاه، همرنگ جماعت می‌شن که مذهب رسمی کشور همینه. یه عده هم مثه من فارغ از کانسپت‌های اخلاقی و مردمچیمیگنی، با یک حرکت مارپیچی از روی صورت مسئله رد می‌شن. یعنی چون برای حل این معضل به نتیجه‌ای نرسیده‌ن دست به عملیاتی می‌زنن که ظاهرا ضدحمله‌س ولی در عمل فرار به جلوئه چون پنجاه متر جلوتر بازهم آدم به خاکریزهای یه نیسان زامیاد می‌رسه و ... پایانی نداره این فرار به جلو. هم مسئله سر جاشه، هم راه‌حل از اول سر جاش نبود، هم زامیادهای دیگری خیلی شیک در انتظار مایند و هم من دیگه حوصله ندارم و بذار اینو هم لایی بکشم عجالتاً.

با استدلال‌های قوی من حتما شما هم یاد این شعر افتادین که به کجا چنین شتابان، گون از نسیم پرسید که خداییش ۹۹٪مون فقط تا همینجاش بلدیم ولی من خط بعدیش رو هم بلدم که به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم و خلاصتاً می‌شه گفت که هدف از رانندگی در ایران رسیدن به مقصد نیست یا اگه بخوام علمی و پاورپوینتی صحبت کنم، هدف ما رسیدن از نقطه‌ی الف (کپی‌رایت: نگین احتسابیان) به نقطه جیم نیست. بلکه هدف ما جیم زدن از مهلکه‌س با تحمل کمترین میزان تلفات عصبی و روانی. و لایی‌کشیدن یا فرار به ضلع شمالی جبهه‌های دشمن، یک راه حل فست‌فودی هست در اینجا. همه‌ی ما می‌گیم فست‌فود گـُه می‌باشد و همه‌ی ما با ولع می‌بلعیم (به جناس هنرمندانه‌ی جیم و جیم هم توجه کنید لطفا).

بازهم شما مغبونید چون آنچه در یک ربع گذشته خوندین فقط مقدمه بود و حواشی. در واقع من با الهام از کلیله و دمنه که چیزهای مهم را با مثال‌هایی از حیوانات، شیرفهم می‌کرد و با نظر به اینکه امروزه ماشین جای اسب را گرفته، یک بحث تمام استعاری راه انداختم و چالش و اینا، وگرنه با تقریب خوبی می‌تونم بگم که رانندگی من در این کائنات قشنگ، برای هیچ‌کس کوچکترین اهمیتی ندارد، جز برای سلطان غم‌هایم، مادرم و برای ابولی که پرایتش را فروخت و به گلدکوئست پیوست.

فارغ از همه‌ی این آکروبات‌بازی‌ها، حرفم این بود که گاهی از ایران رفتن هم، نوعی فرار به جلو است.

Being Sick of Healthy Stuff

2007-10-14T15:35:00.000+10:00

.
.
یک-شایعترین شغل آماتوری کدام است؟
۱-شاعر
۲-کارشناس امور سیاسی
۳-بلاگدار
۴-مفسر فوتبال
۵-تئوریسین مسائل ثکصی

دو- تاریک‌ترین روز کدام است؟
۱-روز شکست یزدگرد سوم
۲-روز حمله‌ی مغول
۳-روز تاجگذاری/دستارگذاری شاه اسماعیل صفوی
۴-شب یلدا (گزینه انحرافی)
۵-امروز

سه- خوشمزه‌ترین نوشیدنی کدام است؟
۱-آب انار ترش با نمک
۲-آب طالبی یخمال
۳-کولای تـگـری
۴-شربت به لیمو
۵-شیرقهوه‌ی سرد

چهار-غایب‌ترین نوشته‌ی کائنات کدام است؟
۱-در باب کارتون‌های گربه‌سگ و کوتلاس
۲-در اهمیت «کاراکتر داشتن» و تفاوتش با «متفاوت بودن»
۳-وبنازیداریبهمنمسربزن
۴-در ستایش Self esteem
۵-در چگونگی تلفظ صحیح واژه‌ی نوستالژی، و تمایزش از رادیولوژی

پنج-بهترین نوع ته‌دیگ کدام است؟
۱-تـه‌دیـگ شیرازی (برنجی ضخیم و طلایی)
۲-تـه‌دیـگ سیب‌زمینی ماکارونی
۳-تـه‌چـینـگ
۴-تـه‌دیـگ نونی برشته
۵-تـه‌دیـگ نیمرو در رستوران‌های بین‌راهی یا درکه، که با قاشق از کف ماهیتابه‌ی «روحی» تراشیده شود (کپی‌رایت:صادق هدایت)
.
.

United Goshes Of Sentimentalia

2007-10-09T16:07:00.000+10:00

.
.
در زندگی لحظاتی هست که هست و هیچ کاری‌ش هم نمی‌شه کرد و شلوغ هم نکن
.
.
هزار سال پیش، طرفای ساعت شیش که برنامه کودک تموم می‌شد و می‌‌پریدیم بیرون توی کوچه، تا ماجرای گراز آینه‌ای یا گوزن یه گوش رو برای هم باز‌خونی کنیم، اگه بر حسب اتفاق دخترها هم می‌اومدن که حرفای درگوشی بزنن یا یه کم کش‌بازی و لی‌لی کنن، رقابت داغی بین پسرها شروع می‌شد سر اینکه دوچرخه‌هامون رو به کدوم یکی از دخترا قرض بدیم که بعدشم خودمون نفس‌زنون دنبالشون بدوئیم که مثلاً‌ هواشون رو داشته باشیم و البته اصل ماجرا این بود که آهای مردم کائنات، ببینید که چه زیبارویی دوچرخه‌ی مرا می‌تازاند. انتخاب اول من، بدون برو برگرد همیشه آزاده بود و خب یه مشکل کوچیک وجود داشت، که انتخاب اول همه‌ی پسرا، اعم از کچل‌کرده و مودار، بدون برو برگرد آزاده بود که نبرد برای تنازع بقا رو پیچیده‌تر می‌کرد و باعث می‌شد همه‌مون به لطایف‌الحیلی مثل تافی گاوی و عکس‌برگردون متوسل بشیم، که دل آزاده رو بدست بیاریم و خب حالا که فکرش رو می‌کنم می‌بینم دلیل محبوبیت اون بین پسرا شاید چیزی فراتر از پوست شیری رنگ و بلوز سسامی استریت و موهای فرفری حنایی‌ش بوده. یعنی خیلی ساده می‌تونسته فقط این باشه که اون تنها دختری بود که گاهی اجازه می‌داد دوتـَرکـه سوار بشیم و این بخصوص برای پسرایی که آماده‌ی جوش درآوردن می‌شدن، خیلی مهم بود. بهر حال قبل از اینکه من بفهمم بوسیدن دخترا چیز خوبیه و به عکس زن‌های طلایی خوشحال در کنار دریا علاقمند بشم، خدا آتـاری رو آفرید و آزاده فراموش شد و یه روزی هم از اونجا رفتن.
.
از اون زمان تا حالا من دوسه‌چار بار دُرس‌حسابی آشق شدم که هر بار هم دوسه‌چار سال طول کشیده یعنی سرراست هفش‌ده سال و اینا. ولی علاوه بر اون، نیـهنـاه بار هم همینجوری، واسه اینکه دور هم باشیم، آشق شدم. اصلاً هم یادم نمیاد که اولین بارش کی بوده، شاید هفت سالگی اوشین، شاید اون دختر تایلندیه که با ژان کلود ون دام ریخت رو هم، شاید هم دختر دایی‌م یا هر دختر لاغر مردنی دیگه‌ توی فامیل. و به اینها اضافه کنید عشق‌های یک دقیقه‌ای رو. دخترهایی که از توی پیاده رو، توی شلوغی صف، توی ماشینی که با سرعت رد می‌شه، توی ویدئوکلیپ‌ها و تبلیغ‌ها یه لحظه خودی نشون می‌دن و بدون اینکه ما رو ببینن با همون لبخند ابدی‌شون دور می‌شن بدون اینکه بفهمن که در طی شصت ثانیه‌ی آینده، قبل از اینکه برای هميشه فراموش بشن،‌ چه غنجی و چه بند و بساطی به پا خواهند کرد. اینا خودشون چندین دسته هستن مثلاً‌ بعضیا فقط از پشت سر دیده می‌شن و ممکنه فقط آشق کفشای سبزشون بشیم، بعضیا از روبرو دیده می‌شن که طبعا امکانات بیشتری برای آشق‌کردن وجود داره و بعضیا رو در حقیقت اصلاً‌ نمی‌بینیم، چون قبل از اینکه اولین پیام به مرکز بینایی در ناحیه‌ی اکسی‌پیتال برسه، چراغ سبز شده. البته من خودم الان دیگه در زمینه‌ی علوم احساسیعاطفی به مرحله‌ی اشراق رسیدم و مثلاً‌ می‌دونم که دخترا به سوتین نمی‌گن کرست یا اینکه دینگـُل‌ودینگـُل توی شلپ شولوپ استخر و اينا، بر خلاف افسانه‌های رایج اصلاً کار باحالی نیست. ولی حالا اگه یه جـنّ‌وپـری بیکاری پیدا بشه که همه‌ی این یه دقیقه‌ها رو با هم جمع بزنه و آمارش رو به ما هم بده... خب، نمی‌دونم اون آمار به چه دردی می‌خوره، بخصوص که همین دو ساعت پیش هم که داشتم می‌اومدم اینجا یه دختری رو اون دست خیابون دیدم که داشت می‌دوئید و هم بلوزش نارنجی بود و هم موهاش یه جور خوبی هی تکون می‌خورد و این ور اون ور می‌رفت.
.
.

In Cold Blood Liars: Eyes

2007-10-06T18:46:00.000+10:00

در ستایش عینک آفتابی

خیلی بیشتر از روزی سه ساعت دمبل زدن می‌تونه به آدم قدرت بده. خیلی بیشتر از روزی سه ساعت مشاوره‌ی مغزی می‌تونه به آدم اعتماد بنفس و امنیت بده. خیلی بیشتر از روزی سه ساعت جلوی آینه چسان‌فیسان کردن می‌تونه باعث خوش‌تیپی و جذابیت بشه. در حد شورت، حیاتیه و در حد کفش، شخصیت ایجاد می‌کنه. به تنهایی یه پیراهن ون-هوزنه که کرده‌باشی‌ش توی یه لی‌وایز جا‌افتاده. قلمروی شخصی، هاله‌ی دست‌نیافتنیگی، پناهگاه نامریی، سایبانی نه فقط برای چشم، برای هر آنچه که نمی‌خواهیم بیرون ریخته شود و دیده شود، یا می‌خواهیم بیرون ریخته شود و متفاوت دیده شود. با خیال راحت نگاه می‌کنیم و خیالمان راحت است که نگاه می‌کنند. در بالاترین طبقه‌ی برجی با پنجره‌های آینه‌ای می‌ایستیم و بیناتر از همه، به اعوجاج جهان لبخند می‌زنیم. قضاوت می‌کنیم و نمی‌توانند قضاوت‌مان کنند. فارغ‌البال، عاشقانه، وحشت‌زده، نکبت‌آلود، تفلون‌وار،... می‌نگریم، و نمی‌فهمند. دروغ می‌گوییم، و نمی‌فهمند. می‌ترسیم، و نمی‌فهمند و دست‌های بالای دست‌مان کم می‌شود. پادشاه لـُخته و تو لـخت نیستی.

در نکوهش عینک فتو‌کرومیک

این نشان ابدی معلّمدینیپرورشیگری، سمبل ایران‌شمول هزبُـلمَنشی، لوگوی دوبعدی تعهد آبکی، ری‌بن‌پرسول‌ نیروهای ارزشی، استریوتایپ کاراکتر برادر.سید.حاجی، این آخرین حلقه از سلسله مراتبِ کت‌شلوارطوسی‌ویقه‌اسکی‌زرشکی. بیس و هفش سال پیش عینک آفتابی به استیگمای صوصولیسم بدل شد و در ردیف صور قبیحه و مکروهات و ضدّ‌یت با بند و بساط قرار گرفت. بی‌دلیل، و یا احتمالاً به این دلیل که یک خری اون اول برای خودشیرینی یا دیگرمالی، یک زری زده، هنوز که هنوزه ازش پرهیز می‌کنن، و به جاش یه آلترناتیو کجدار و مریز پیدا کرده‌ن که نه دین رو به خطر بندازه و نه خدای‌نکرده، رنگی از خوش‌تیپی داشته باشه. کلاه کاهنانه‌ای‌ست بر سر. و حتی حالا که نجاست عینک آفتابی از بین رفته، با چنان میل وافر و انکارناپذیری بهش چسبیده‌ن که ... ریدم به عینک مقدس فتوکرومیک.

The Confabulatory State of de-Saturation

2007-10-01T15:36:00.000+10:00

.
.
-با حمایت از حقوق حیوانات مخالفم
-با لغو مجازات اعدام مخالفم
-با روسپیگری مخالفم
-با عزاداری دینی مخالفم
-با خودکشی مخالفم
-با شیر داغ و آب هویج مخالفم
-با فقدان احترام به نفس مخالفم
-با هلو انجیری و گلابی مخالفم
-با مدلينگ مخالفم
-با شکسته نفسی و تعارف مخالفم
-با کشته شدن در راه آرمان مخالفم
-با فیلم‌هایی که قصه می‌گویند مخالفم
-با کتاب‌هایی که قصه می‌گویند مخالفم
-با کارلوس کاستاندا و حومه مخالفم
-با وجود آلو در خورش مخالفم
-با غذای چرب و دمبه مخالفم
-با شلوار گشاد و دمپاگشاد مخالفم
-با به ارث رسیدن مذهب مخالفم
-با چادر مخالفم
-با آویزون شدن به دین مخالفم
-با آویزون شدن به حکومت مخالفم
-با نوشابه‌های انرژی‌زا مخالفم
-با انتقام نگرفتن مخالفم
-با فانتزی نبافتن برای انتقام مخالفم
-با دروغ نگفتن مخالفم
-با دریغ کردن دروغ‌های زیبا از دیگران مخالفم
-با درگیری فیزیکی مخالفم
-با الفاظ چاکریم-نوکریم مخالفم
-با فارسی را با لهجه حرف زدن مخالفم
-با فحش ندادن موقع رانندگی مخالفم
-با نان باگت فرانسوی مخالفم
-با غیرت ایرانی-اسلامی مخالفم
-با تعدد روابط مخالفم
-با مُرده دوستی مخالفم
-با لاث زدن با گذشته‌ها مخالفم
-با حشیش و حومه مخالفم
-با هم‌خدمتی مخالفم
-با مبل استیل و عتیقه‌جات مخالفم
-با ماجراجویی مخالفم
-با تعلیق و هیجان در فیلم مخالفم
-با سنتور مخالفم
-با شهروند درجه دوم بودن مخالفم
-با دینداری نصفه-نیمه مخالفم
-با پیر زمینگیر شدن مخالفم
-با ریش‌سفیدی مخالفم
-با تُف کردن در خیابان مخالفم
-با علم روانشناسی مخالفم
-با جسور نبودن در حرف زدن مخالفم
-با ژولیدگی مخالفم
-با مردن برای کسی که تب می‌کند مخالفم
-با تب کردن برای کسی که می‌میرد مخالفم
-با پنجاه-پنجاه نبودن روابط مخالفم
-با نرقصیدن مخالفم
-با کم‌خوری در مهمانی‌ها مخالفم
-با با ادب بودن مخالفم
-با بی‌ادبی میان غریبه‌ها مخالفم
-با کلاس مخالفم
-با بی‌کلاسی مخالفم
-با مردانگی کلاسیک مخالفم
-با زنانگی کلاسیک مخالفم
-با میگو مخالفم
-با موتورسواری مخالفم
-با چونه نزدن مخالفم
-با عاشق‌شدن قبل از ۲۲سالگی مخالفم
-با کار نکردن در دوره دانشجویی مخالفم
-با صدقه ریختن در صندوق مخالفم
-با سفر به کربلا و حومه مخالفم
-با سفره مخالفم
-با عروسی غیر مختلط مخالفم
-با گارد داشتن در برابر جنس مخالف مخالفم
-با کار به مثابه‌ی کار مخالفم
-با شغل به مثابه‌ی خدمت مخالفم
-با باغ وحش مخالفم
-با سوسک مخالفم
-با بچه‌های سر و زبون‌دار مخالفم
-با دانشگاه رفتن و درس‌نخواندن مخالفم
-با کله‌پاچه نخوردن مخالفم
-با گیاهخواری مخالفم
-با گلدان پر از گل مخالفم
-با گونه گذاشتن مخالفم
-با گداوار زندگی‌کردن به نیت پس‌انداز مخالفم
-با خرمالو مخالفم
-با امامزاده‌گری مخالفم
-با تـَن دادن مخالفم
-با آواز نخواندن در حمام مخالفم
-با جدی‌گرفتن همه‌چیز مخالفم
-با جدی نگرفتن همه‌چیز مخالفم
-با فامیل‌بازی مخالفم
-با رفیق‌بازی مخالفم
-با مسعود کیمیایی مخالفم
-با مشروبخوری به مثابه‌ی مشروبخوری مخالفم
-با دلبری نکردن، آنجا که باید، مخالفم
-با عزب‌اوغلی‌گری مخالفم
-با وحشت‌زده شدن از پوررن مخالفم
-با رو در واسی مخالفم
-با جلوه‌های ویژه سینمایی مخالفم
-با پاستوریزه بودن مخالفم
-با جنرالیزاسیون، تحت هر شرایطی مخالفم
-با هوای ابری مخالفم
-با پس نگرفتن باقی کرایه تاکسی مخالفم
-با همیشه نایس بودن مخالفم
-با از همه‌ی چیزهای نایس دفاع کردن مخالفم
-با غذاهای رژیمی و ارگانیک مخالفم
-با اثبات و عدم اثبات خدا مخالفم
-با بوی بد دهان مخالفم
-با یاد دادن زندگی به دیگران مخالفم
-با یاد گرفتن زندگی از دیگران مخالفم
-با پیاز نخوردن مخالفم
-با اندکی از کارهای خودم مخالفم
.
.

2007-09-13T01:37:00.000+10:00

رو نـمـا.
شـو نـقـره‌ی شـب.
كُـن مـرا شـيـدای شـعـرت.

دل گـشـا.
رگـبـار مـِی زن.
واكِـشـان در سيـل مسـتـی.

وا رَهــان.
خـيـز از سـواحل.
خَــز بـه امـواج وجــودم.

سـوی‌ام آ.
نِـه در بـرم سـر.
بـر مـرا از ايـن جـهـان در.

زخـمـه شـو.
زن سـاز و گو راز.
در سـمـاع تـن، بـسـوزان.

وا مـَـنـِـه
در تـب بـیـآلا.
تـش فـشان بر خواهشِستان.

گـل بـر آر.
از خـاكِ مـن رو.
ريـشـه گـسـتـر، سـينـه‌ام را.

زه ، بـمـان
در كـتـفِ مـن زی.
بُـگـسـل از پـابـنـدِ پـروا

كـهـربـا
بـا مـن يـكـي شـو
گـم كـن‌ام در دور ديـريـن.

An impractical guide to muck around with the mirrors

2007-09-09T15:46:00.000+10:00

چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و الکی هی نگویم زیبایی مهم نیست

اوایل که اومده بودم اینجا، یک همخونه‌ی چینی داشتم که دانشجو بود و شدیداً دنبال دوس‌دخدر می‌گشت و از این می‌نالید که دخترهای چینی دانشگاه‌، خوشگل نیستن و دختر ژاپنی هم (که از نظر چینی‌ها نهایت زیبایی محسوب می‌شه) خیلی کم پیدا می‌شه. من ازش پرسیدم خب چرا با یه دختر وسترن دوست نمی‌شی. اونم خیلی طبیعی برگشت و گفت اوه، اصلاً حرفش رو هم نزن، دخترای وسترن همه شون شکل هم هستن، بلوند و چشم آبی، و هیچ جوری نمی‌تونم تشخیص‌شون بدم از همدیگه.

زندگی من در لحظات بسیاری دچار دگرگونی‌های بنیادی شده و این‌ هم یکی از همون لحظات بود. ما با این دید بزرگ می‌شیم که چینی‌ها همه شکل هم هستن و آدم قیافه‌هاشون رو قاطی می‌کنه. در مقابل اونا هم با دید مشابهی نسبت به نژادهای دیگه رشد می‌کنن. و به سادگی می‌شه نتیجه گرفت که نه تنها «اخلاق»، بلکه چشم و دماغ هم نسبیه.

آدم‌های زشت خیلی کم هستن. منظورم آدم‌های واقعاً زشته. نه اینکه مثلاً از یکی بپرسیم فلانی خوشگله؟ و اونم همینجوری در جواب بگه نه بابا خیلی زشته. و از مینگ -همون دوست چینی- نتیجه می‌گیریم که قضاوت ما نسبت به الگوی زیبایی در نژادهایی که قیافتاً از ما دور هستن، از اساس مختلّه. ولی قضیه به همین جا محدود نمی‌شه. ما وقتی این‌ور و اون‌ور عکس زن‌های برمه‌ای رو می‌بینیم که توی گردنشون بیست سی‌تا النگو گذاشتن تا دراز بشه، یا زن‌های ترایبال آفریقایی رو، که توی لبشون بشقاب میوه‌خوری کار می‌ذارن، به اونا به چشم «فریک» نگاه می‌کنیم و می‌خندیم در حالی‌که مردهای خودشون برای چنان لب و گردنی، گه جامه دریدی گل.

وقتی به آدم‌ها نزدیک بشیم و این نزدیکی برامون خوشایند باشه، تقریباً هیچ‌کس زشت نیست و اینکه یه دماغ عقابی بتونه اینقدر قشنگ باشه، برامون بدیهی می‌شه.

فراتر از این زیبایی آدم هم -مثل دین- یه مفهوم خمیرماننده که به خودی‌خود هویت نداره و توسط زلم‌زیمبوها و حواشی و تفاسیری که بهش آویزون می‌شه، معنی پیدا می‌کنه. فاکتورهای زیادی هستن که اثرشون در زیبا جلوه‌ دادن قیافه خیلی بیشتر از ریمل و روژلبه. کافیه که شما از یه «لحاظی» برجسته باشین. ثروت، هوش، هنر، رفتار و... چیزهایی هستن که برای صورت در حکم جراحی پلاستیک هستن. یعنی این فقط یه توهم نیست که آدم‌های «درست و حسابی» زیبا به نظر میان، بلکه واقعا زیبا می‌شن و این زیبایی با حموم رفتن و کیسه کشیدن هم پاک نمی‌شه.

اگه کسی عکس ایمی واین‌هاوس یا جانیس جاپلین رو بدون این‌که بشناسه، دیده باشه، قطعاً به خودش می‌گه چه بی‌ریخت. ولی بعد از اولین باری که صداشون رو بشنوه، این تصور برای همیشه فراموش می‌شه و صدا و تصویر با هم قاطی می‌شه و آدم بدون تردید می‌گه که خودمونیم، بدم نيست ها. همین‌طور، در مجالس گوشت‌برادر‌خورون ما همیشه می‌گیم که فلانی مثه پنجه‌ی آفتابه و شوورش به لعنت یزید نمی‌ارزه. در حالی‌که اگه در بند و بساط قضیه، مداقه کنیم، چیز می‌شه.

حالا که جو صمیمیه، یه نگاهی هم به دوشیزگان سیبیلو و ابرو کلفت قاجاری بندازیم، یه نگاهی هم به پرتره‌‌ی کنتس‌های دوره‌ی لویی چهاردهم، یه نگاهی هم به هنرپیشه‌های زن فیلم‌های صامت. جریان چیه که هیچ‌کدوم زیبا نیستن؟ فقط به خاطر مدل مو و لباس‌شون که نیست. یعنی در عرض صد سال ما ایرانی‌ها اینقدر اصلاح نژادی شدیم که دخترای توی صف اتوبوس‌مون خوشگل‌تر از شاهزاده‌خانم‌های حرمسرا شدن؟ نه. مسئله‌ی اساسی اینه که ... دقیقا نمی‌دونم چیه.

حتی وقتی هم که فقط روی گوشت و پوست فوکوس کنیم، آدم‌های زشت خیلی کم هستن، آدم‌هایی که از نظر ژنتیکی زشت باشن. گاهی یه ابنورمالیتی مادرزادی، یه رخداد اکتسابی، یه ههون هیهانی، باعث می‌شه قیافه‌ی یه نفر از محدوده‌ی عرفی زیبایی خارج بشه. تازه همین‌ها هم اغلب قابل اصلاح هستن، فرضاً چهره‌ی یه نفر ممکنه با ارتودنسی یا درمان به موقع آکنه،‌ از این رو به اون رو بشه. مسئله اینه که اکثر آدم‌ها در میانه‌ی منحنی زیبایی قرار می‌گیرن. یک عده با لطایف‌الحیل زیبایی‌شون رو آگمنتاسیون می‌کنن، با کمک امکاناتی که در اختیارشونه، مثلاً زیبا حرف زدن، زیبا راه رفتن و زیبا فکر کردن. در مقابل، آدم‌های لا‌یه‌‌ی تحتانی جامعه کمتر زیبا هستن، چون دستشون بسته‌س، چون امکانات ندارن، نه الزاماً‌ به این دلیل که پدر زيبايي نداشته‌ن كه نتونسته باشه با زن زيبايي ازدواج كنه.

پس، از مجموع مباحث مطرح‌شده می‌تونیم نتیجه بگیریم که اسکارلت جوهانسون واقعاً زشته. خیلی زشت. من توی زندگیم به‌ندرت لب‌هایی به این زشتی و دماغی به این بی‌ربطی و چشم‌هایی به این توخالی‌گی و هیکلی به این بی‌قوارگی دیدم. کاری به این ندارم که بازیگر خوبیه یا نه، فقط می‌گم زشته و مطمئنم اگه قبل از اینکه معروف بشه ولی‌عصر رو از تجریش تا میدون راه‌آهن پیاده می‌اومد، چهار تا دیویسشیش هم براش بوق نمی‌زدن چه برسه به یه دونه بی.ام.و. اگه اسمش چیز دیگه‌ای بود قطعاً در پیدا کردن دوسپسر هم مشکل داشت، چه برسه به اینکه بخواد اُزدُواج هم بکنه، هرچند شنیدم جهازش تکمیله و از لحاظ خزرتفلون و سینجرگاز چیزی کم نمی‌ذاره.

در واقع توسط اسکارلت جوهانسون یکبار دیگه اثبات می‌شه که یک، حاشیه همیشه مهم‌تر از متنه، دو، خرد جمعی به درد لای جرز می‌خوره، سه، تنقیه روش مناسبی برای تبادل عقاید نیست، چهار، حتی چیز پیچیده‌ای مثل زیبایی آدمیزادی هم در معرض کیچ شدنه و اسکارلت جوهانسون یک کیچ خالصه و در نهایت اینکه در هنگام تزریق کلاژن،‌ آدم باید حدّ خودش رو نگه داره که بعدها موقع خندیدن لبش مثل تیوب دوچرخه نشه.

AntiWikiTippia

2007-09-01T01:50:00.000+10:00

.
.
بار الها، یاری‌ام کن که در عرصه‌ی اجتماع، گناهان زیر را مرتکب نشوم:
.
۱-هيچگاه در مجامع رسمي جوراب سفید نپوشم
۲-بر روی ناخن‌هایم گل و پیت موندریان و بلبل نقاشی نکنم
۳-پـُـشــت‌مــو نگذارم
۴-بر گونه‌‌‌هان و پلکانم اکلیل، اعم از نقره‌ای و طلایی، نمالم
۵-پیراهن نوی مردانه‌ی از‌جعبه‌درآمده‌ام را قبل از اینکه اولین بار بپوشم، اتو کنم
۶-خط چشم‌ام را همچون ذوالفقار علی دوشاخه نکنم
۷-کت و شلوار چارخونه نپوشم و اگر حماقتاً پوشیدم، همراهش پیراهن چارخونه نپوشم
۸-هنگام عکس گرفتن لبانم را آنجلینا جولی نکنم و به همان «چـیـز» سنتی بسنده کنم
۹-برای صدمین بار: بادی بیلدینگ کار نکنم
۱۰-تحت هیچ‌ شرایطی به هیچ‌جای بدنم از این الماس شیشه‌ای‌ها نچسبانم
۱۱-صندل مردانه را همراه با جوراب،‌ علی‌الخصوص سورمه‌ای، استعمال نکنم
۱۲-در البسه‌ی بیرونی و اندرونی، هرگز از گــیــپــور استفاده نکنم
۱۳-جوری ژل یا کتیرا نزنم که دو ساعت بعد مثل گه سفیدک بزند
۱۴-اگر موهای پایم نوک زده، سعی نکنم بطور مذبوحانه با جوراب رنگ پا استتارش کنم
۱۵-شلوار خط‌اتو‌دار مشکی را با کتونی آدیداس سفید همراه نکنم
۱۶-به یاد داشته باشم که افراط در عملیات آرایشی، چشمانم را درشت نمی‌کند
۱۷-از لحاظ کلی، تیپ مشکی بویژه اگر همراه با اسکلت و تسبیح باشد، نزنم
۱۸-یا خط شورتم پیدا نباشد، یا هی با دامنم ور نروم که مخفی‌اش کنم
۱۹-از ترکیب پشم سینه + گردن‌بند طلای زرد دوری کنم
۲۰-سعی نکنم با روش‌های ایذایی و کش‌ و قوس، برای خودم خط سینه ایجاد کنم
۲۱-اگر بر فرض محال سیبیل گذاشتم، آن را صفای باریک ندهم
۲۲-اگر جنبه ندارم، غلط می‌کنم که با کفش پاشنه بلند می‌روم عروسی و از وسطاش پابرهنه می‌رقصم
۲۳-موقع رقصیدن جوگیر نشوم و آهنگ را بلند بلند و جدی نخوانم
۲۴-اگر سیاه‌سوخته هستم، تلاش نکنم که با کرم پودر خودم را سفید‌برفی جلوه دهم
۲۵-موهای دماغم را که بیرون زده‌اند، سر به نیست کنم
۲۶-اکیداً از برداشتن زیر ابرو، بدون برداشتن وسط ابرو پرهیز کنم و احساس نکنم که قاجاری-ناز می‌شوم
۲۷-اگر شلوار جین پوشیده‌ام، در ملاء‌عام جهت بیرون کشیدن شورت از اون لا، بیهوده تقلا نکنم
۲۸-یا لباس باز و کوتاه نپوشم، یا روی زانو و شانه‌ام روسری و پرده و روتختی نندازم
۲۹-در شافی‌کاپ‌ها و صف سینماها از کتاب‌های اسم و رسم‌دار به عنوان بخشی از تیپ استفاده نکنم
۳۰-حتی زیر شکنجه هم حاضر به پوشیدن دامن‌شلواری نشوم
.
نكته : برای اينكه پايه‌تون قوی‌تر بشه، كامنت‌‌های مرتبط را هم مطالعه كنيد

پ.ن: این روزا حال و روزم بهتر از همیشه‌س و لیمبو از اولویت خارج شده. این نوشته هم صرفاً جهت روشن نگهداشتن آتش مبارزه تولید شده و ارزش مادی و معنوی خاصی نداره
.
پ.ن: اگه مورد مهمی به ذهنتون می‌رسه، بگین

Thirst is invisible

2007-08-18T13:09:00.000+10:00

.
.
شــيــشــه
.
.
روزی، يكی از همين پنج‌شنبه‌ها، از كنج همين اتاق، آفتاب به چشمان تو خيره شده‌ست؛ و سايه‌ها؟ و من؟ در لبه‌های ناپديد شدن‌ايم، اينقدر كه روشن شده پيش و پس . تو شفاف مثل آب، من عبوركننده از ميانه‌ها؛ نور از تن‌ ما جوانه زده‌ست . تو آب‌ی، سپیدشونده مثل برف، من گم‌شونده بی‌ردّپـا؛ توفیدن رنگ به تصویرمان . تو شیشه‌ای؛ آب‌ی و آب نه . خورشيد، آني به تو فكر می‌کند: من از انحنای تو بازتاب می‌کنم، و در زاويه‌ها فرو می‌روم، جای‌ام تنگ می‌شود - سیلاب، با سايه‌ها گريزنده می‌شوم به مردمكان . خورشید به ذهن ما حمله می‌کند: ذوب آب‌های سرگشته، ذوب رنگ‌های بی‌انتها، ذوب پس‌مانده‌ها‌ی شب، در روشنای جشن‌مان . اهلی‌شدن در این پنبه‌زار؛ ايمن شدن در اين شـيـشـه‌گـی؛ در حافظه‌ات زندگي ميكنم، زیلوی نور زیر پای‌مان.
.....
و بعد، آرام، و آرام‌تر، هر دو از هوش می‌رويم . و آرام، و آرام‌تر، دوباره باز می‌گردیم: نه به اينجا، نه به فردا، نه که با هم . از هوش‌رفتني بزرگتر در انتظارمان انگار، در چندمین پنج‌شنبه‌ی بعد از این.
.

Crying At The Discotheque

2007-08-15T14:40:00.001+10:00

واپسین نامه‌ی گ. گ. مارکز به ش. د. چاملی
.
چاملی عزیزم،
خوبی؟ ممنون می‌شوم اگر از این به بعد اس.ام.اس‌های باحال برایم نفرستی. در ضمن آب‌طالبی‌ای که فرستاده بودی هم توی راه گندیده بود. راستش چند روز پیش در مطب دکتر نشسته بودم و مجله‌ی خانواده‌ی زرد را ورق می‌زدم که چشمم خورد به خبر مرگ آنتونیونی و برگمان و متاسف شدم. نکته‌ی جالب این بود که روی جلد مجله یک نوار مشکی زده بودند و نیمی از مطالب مجله هم به مرثیه‌های سینه‌چاک و سوگنامه‌های رومانتیک و ضجه‌زنی‌های شاعرانه برای این دو کارگردان اختصاص داشت. جالب‌تر اینکه بقیه‌ی مطالب در مورد رابطه‌ی پنهانی یانگوم و افشین قطبی، نامزدی رضا عنایتی با هدیه تهرانی، سرگذشت زنان و مردانِ خیانت‌شده و... بود. با دیدن این پارادوکس فلسفی گمان بردم که آن دو عزیز از دست‌رفته حتما نسبت نزدیک فامیلی با نویسندگان محترم داشته‌اند.
.
بر حسب اتفاق در همان مجله به نامه‌ی چارلی چاپلین به دخترش (اوغ) برخوردم که بدست یک ایرانی گمنام نوشته شده و مرا به‌شدت تحت طعصیر قرار داد و همان شد که تصمیم گرفتم که ایمیلت را پیدا کنم و من‌هم نامه‌ی مهمی به همان سبک برای تو بنویسم. همین‌جور که اینترنتفارسی را ورق می‌زدم تا به وب‌ناز شخصی تو، نه وبلاگ اون ازموسیس، برسم و آدرس ایمیلت را بردارم، دیدم که وه، بیا و ببین که چه محشری برپاست. همه جا جوری با درد و اندوه و خون جگر از مرگ این دو پیر مرد نوشته بودند و جوری در رثای‌شان فغان و فسوس سر داده بودند که... که فهمیدم این‌ سوءتفاهم که «ناله سر کردن و قلم فرسودن در مرگ بزرگان نشانه‌ی [...] ماست» یک خصیصه‌ی نیمه اپیدمیک است در آن وادی.
.
انگار در بین ملت شما روتین است که هر آدم معروف و اسم و رسم‌داری که می‌میرد برایش همچون پدربزرگ یا دوماد خودشان مرثیه‌سرایی و سینه‌زنی کنند، حالا خواه عمران صلاحی باشد یا احمد شاملو، خواه فردین یا حسین پناهی. و این عجیب است که آدم‌ها برای کسانی که نمی‌شناسند و چیزی از زندگی شخصی‌شان نمی‌دانند و هرگز در ارتباط عاطفی و انسانی با هم نبوده‌اند، موی از سر بکنند و گل بر سر بمالند. صرفا به این دلیل که طرف معروف بوده، هنرمند بوده یا هرچی، صرفاً به این دلیل که چهار تا کتاب از او خوانده‌اند یا دو تا از فیلم‌هایش را دیده‌اند.
.
با این‌حال چون این قضیه تا حدی هم به من مربوط می‌شود، نکاتی را خاطرنشان می‌کنم. من آفتاب لب بوم هستم. هشتاد سال دارم و می‌دانی که هشت سال است که با سرطان دست و پنجه نرم می‌کنم و می‌دانم که هر کدام از این روزها می‌تواند آخرین روز من باشد. ولی این مرا چندان نمی‌آزارد، چون آنچه را که توانسته‌ام از زندگی گرفته‌ام یا به زندگی داده‌ام. کتاب‌هایی را که می‌‌خواستم بنویسم، نوشته‌ام و اگر بعد از این فرصت نوشتن نیابم، نه دنیا مغبون خواهد شد، نه من. لطفاً بدانید که:
.
-هرگونه مجلس ختم دیجیتالی-کاغذی-مسجدی و مراسم روضه‌خوانی برای من ممنوع است
-قدغن می‌کنم کسانی که ارتباطشان با من فقط از طربق نوشته‌هایم بوده، برایم مرثیه‌سرایی کنند و شعر‌های سانتی‌مانتال سر دهند
-راضی نیستم که بر سر در مجله یا وبلاگی نوشته شود «مارکز هم رفت» یا «خالق صد سال تنهایی ما را تنها گذاشت» و قس علیهذا
-دلم اصلاً نمی‌خواهد کسانی که با من به عنوان یک انسان، نه یک نویسنده، در ارتباط نبوده‌اند، ادای آدم‌های ناراحت را در بیاورند
-در روزگار تاریکی که بر ملت ایران می‌گذرد، و هزاران دلیل محکم برای عزاداری وجود دارد، شما را نخواهم بخشید اگر به مرگ من بیش از مرگ یک پیرمرد هشتاد ساله‌ی بیمار بها دهید
-در سال‌های پس از مرگ‌ام کسی دوباره «این ضایعه‌ی جبران‌ناپذیر و جانکاه» را در بوق و کرنا نکند
-و بر این حقیقت مجدداً تاکید می‌کنم که سوگواری بر مرگ کسی که ماموریت کائناتی خویش را به پایان برده‌ و آماده‌ی بازنشسته‌شدن از این دنیاست، و پدربزرگ شما هم نیست، گناهی‌ست برخاسته از تاریک‌اندیشی و تحجر.

حال و روز خوبی داشته باش،

گـابــو

The Tiny Line Between "Zero" & "One"

2007-08-09T16:50:00.000+10:00

دنیا هرگز گلستان نبوده و هرگز گلستان نخواهد شد، مگر اینکه

.
اختراع ایده‌آل: یک چیز وایتکس‌مانند بسازیم که به وسيله‌ي چرخـبال‌هاي غول‌پيكر بر روی دنیا و محتویاتش، از جمله مغز آدم‌ها، پاشیده شود و باعث شود که همه‌ی علوم انسانی و همه‌ی دانش معنوی از صحنه‌ی روزگار پاک شود. هر «پيس آو مايند»ی كه بالقوه يا بالفعل زيان‌بار باشد، بدون درد و خونريزی از خاطره‌ی تاريخ خط بخورد.

این اختراع به نحوی است که ادیان و مذاهب، نظام‌های ایدئولوژیک، افکار متافیزیکی، و هر چیز وابسته به سیاست و اخلاق و امثالهم بطور دائمی از حافظه‌ی انسانی‌کاغذی‌دیجیتال دنیا پاک می‌شود و کسی اصلاً به یاد نخواهد آورد که روزی همچین چیزهایی وجود داشته و کسی اصلاً نبود آنها را احساس نخواهد کرد.

این اختراع بر روي علوم تجربی و طبیعی مثل فیزیک و شیمی و پزشکی، و نیز هر آنچه که مربوط به هــنــر باشد، تقريباً فاقد هرگونه اثري است -مگر در مورد علوم بد مثل بمب و نانچيكو و ال.اس.دي. و بنابراین فقط ذهنیت آدم‌ها عوض می‌شود نه روال زندگی آن‌ها.

این اختراع در واقع مثل این است که درایو‌های خاصی از یک کامپیوتر هنگ‌کرده‌ی درب و داغون را فورمت کرده و مجدداً روی آن ویندوز نصب کنیم و به قيمت از دست دادن یکسری از نرم‌افزارها، از شر برنامه‌های مخرب و غیرضروری و ویروس‌ها و فایل‌های ناجور و بی‌استفاده راحت شویم.

این‌بار آدم فقط سوراخ‌ها، باگ‌ها، دیفکت‌ها و حلقه‌های مفقوده‌ی ذهنش را با مباحث متافیزیکی و سوپرنچرال پر می‌کند، نه اينكه پايه و اساس فكر و زندگي‌اش را بر اينها بگذارد . نه مثل الان که همه‌چیز با هم قاطی شده و مرزی بین دانش و فرادانش، فلسفه و پـزودوفلسفه وجود ندارد و مقدار زیادی اباطیل و خزعبلات در کله‌ها و کتاب‌ها انباشته شده و به روش‌های جنصی و غیرجنصی به نسل‌های آینده انتقال پیدا می‌کند.

البته از آنجا که آدم بطور بالفطره کـِــرم دارد، بلافاصله با پرسیدن سوال‌های اساسی از خودش، از قبیل اینکه از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود،‌ فرایند بازگشت به روال سابق را آغاز می‌کند. ولی تفاوتی که وجود دارد این است که این‌بار برخلاف تورنمنت قبلی که از زمان آدمــحوّابازی/داروین‌بازی شروع شده بود، از دوران جاهلیت و نادانی خبری نیست و آدم به حد قابل قبولی از دانش برای پاسخ به سوالات بدیهی دست پیدا کرده و نیازی ندارد که از نقطه‌ی صفر مغزی به دنبال ماوراء برود.

مثلاً دوباره سر و کله‌ی اخلاقیات خیلی زود پیدا می‌شود، چون آدم دوباره می‌فهمد که دروغ گفتن کار بدی است، و دوباره «آفریننده» ظهور می‌کند چون آدم به این نتیجه می‌رسد که آقاي بيگ‌‌بنگ و خانم تكامل هنوز برای پاسخ به خیلی از سوال‌های آفرینش مغز كافي ندارند.

در واقع با این اختراع ما به آدم یک شانس دوباره می‌دهیم. مثل این تیم‌های ورزشی که به مسابقات برون‌مرزی اعزام می‌شوند و هیچم می‌شوند و بعد می‌گویند که هدف ما کسب تجربه بود و ایشالا در دوره‌ی بعد حتماً قهرمان می‌شویم و باقی قضایا....

.
این چیزهایی که گفتم برگرفته از صفحه‌ی اول یک رساله‌ی خیلی ضخیم و مهم است که من برای نجات آدم نوشته‌ام. البته هنوز ننوشته‌ام، فقط بهش فکر کرده‌ام و در موردش خيال بافته‌ام. بقیه‌اش را هم اینجا بازگو نمی‌کنم. چون این حق طبیعی هرکدام از شما خوانندگان عزیز هست که بخواهید با روش شخصی خودتان دنیا را گلستان کنید و اگر من همه‌چیز را لو بدهم، این رویاپردازی کلاً لوس/لوث می‌شود. در واقع هرکس فقط مسئول رویاپردازی برای شخص خود خویشتن‌اش است، نه دیگران.

The Ambitions of That Baademjoon who wants to be a Hippopotamus

2007-08-08T22:30:00.000+10:00

۲۰ کار غير زيربنايي و دور از دسترس که قبل از سال ۲۰۲۰ باید انجام بدم ولی نه به این معنا که بعدش بخوام سرم رو بذارم زمین و بمیرم
.
.
۱-به همراه «ف» و «پ» یک چلوکبابی باز کنم
۲-کچل و چاق نشم و اگه کچل شدم موهام رو سیم‌کشی نکنم و از این گوشم به اون یکی برق ندم
...
بيست مورد بود كه هيجده موردش رو يك ساعت بعد از پابليش چيز كردم
...
و حالا بعد از گذشت چندماه كه آب‌ها از آسياب افتاده، اونايي رو كه حذف كردم بازم اينجا مي‌ذارم كه اگه فردا سر پل صراط پرسيدن: خودسانسوري، بگم: نعوذبالله
.
۳-آمــازونـیــا رو ببینم
۴-یه عالمه «لـــِگـــو» برای یه بچه‌ی فرضی بخرم که خودم بازی کنم
۵-دی.وی.دی اریجینال فیلمای این لیست حدوداً سیصدتایی رو بخرم
۶-یکسال تموم اصلاً کار نکنم یا درس نخونم
۷-یه دستگاه بستنی‌سازی برای خونه‌ی خویشتن بخرم
۸-یاد بگیرم مثه سرخپوستا با تبر مجسمه‌ی چوبی درست کنم
۹-هيچ‌وقت هوا سه روز پشت‌ سر هم ابري نباشه
۱۰-به همون خوبی مادرم قرمه‌سبزی درست کنم
۱۱-دروازه‌بان رو موقع زدن پنالتی فریب بدم
۱۲-توی بازی اسنود رکورد بالای ۵۰۰۰۰ بزنم
۱۳-کتاب «اولــیــس» جیمز جویس رو که سالها می‌رفتیم و آقای انتشارات نیلوفر می‌گفت دو هفته دیگه سربزنید و انگلیسی‌ش غیرقابل‌خوندنه، به فارسی بخونم
۱۴-حداقل یه بار موهای سرم رو با تیغ بزنم و کله‌م رو جوری چرب کنم که حسابی برق بزنه
۱۵-شرایطی پیش بیاد که توی چشم‌شون نگاه کنم و بعد با خونسردی شلیک کنم
۱۶-با اون دختره توی كارتون «زمزمه‌ی گلاكن» كه شبكه‌ی دو بيست سال پيش نشون می‌داد و خيلی ثكصی بود و موهاش هم نقره‌ای بود، روابط غیرشرعی برقرار كنم
۱۷-خونواده‌ی شمعدونی‌مون رو دوباره دور هم جمع کنم
۱۸-Zellweger احساس خوشبختی بکنه
۱۹-اگه قرار شد بچه داشته باشم اقلکندش هـَـشــنُـه ‌تا باشن
۲۰-[...] (الکیه. چیزی به ذهنم نرسید. فقط خواستم بیست تا بشه)

Trespassing Is Strictly Prohibited In This Kaaenaat

2007-08-04T15:37:00.000+10:00

گـفـتـگـویی با سـنـگ

ویسواوا شیمبورسکا

سنگ

سنگی اینجاست

می‌زنم بر در سنگ.
-منم،

راهم ده به خود

من می‌دانم

درون تو هزارتویی هست

خالی و نادیده، باشکوه

که زیبایی‌اش هرز می‌رود

و گام‌های هیچ‌کس

بر آن سکوت مادرزاد

پژواک نمی‌زند.

بگذار بشناسمت،

و تو هم قبول کن

خودت را نمی‌شناسی

چندان هم.

.
-خالی و نادیده، باشکوه؛

این درست.

ولی بدون «جـــا» برای دیگران،

من پــرم از سنگ.

زیبا؟ شاید خب

ولی نه خوشایند احساس تو

که ضعیف است و نرم.

می‌توانی با من آشنا شوی

ولی هرگز

مرا نخواهی شناخت

از درون - از میان.

چهره‌ام سوی توست، بی‌کم و کاست

باطنم ولی، نه چنان.

.
سنگ

می‌زنم بر در سنگ.

-منم،‌ راهم ده به خود

می‌خواهم فقط

به درونت پای گذارم

نگاهی به دور و بر اندازم

و نفس‌هایم را

لبالب کنم از سنگ،‌ تو.

.
-دور شو

من سخت بسته ام

حتی اگر تکه تکه کنی مرا

پاره‌سنگان من

راه نخواهندت داد

حتی اگر آسیاب کنی مرا

دانه‌شن‌های من

بر تو بسته خواهند بود

.
سنگ

می‌زنم بر در سنگ.

-کنجکاوم

و این کنجکاوی

آنقدر ساده است و دیرپا

که حتی زندگی‌ام را قمار کنم،

شاید فرو نشست.

بگذار کمی در کاخت قدم زنم

زود می‌روم

به سراغ یک برگ

یا یک قطره آب

بگذار مـیـرایـی‌ام

تو را لمس کند، ‌از درون.

.
-مرا از سنگ ساخته‌اند، می‌فهمی؟

باید،

و باید صورت سنگی‌ام را حفظ کنم

دور شو

من برای خندیدن

عضلاتی ندارم

بر این چهره، این جمود.

.
سنگ

می‌زنم بر در سنگ.

-نه که تا ابد پناهم دهی

نه که بدبخت باشم

و بیخانمان.

دنیای من، آنقدر چیز خوب دارد

که دست‌خالی آیـم

و دست‌خالی بروم.

خواهی دید

و گواه من از بودن‌ام در تو

فقط کلماتِ من خواهد بود

که البته

کسی باورش نخواهد کرد.

.
-که این‌طور.

هرگز راه نخواهمت داد پس.

تو فاقد حـس یـکـدلی و یـکی‌شدنی،

تو نمی‌توانی سنگ شوی

و هیچ حس دیگری

نــبــودِ این حس گمشده را

پر نمی‌کند

اگر یکسره «دیدن» شوی حتی،

یا «شنیدن» و «لـمـس»

کاری از پیش نمی‌بری

بدونِ یـکـدلیِ سنگ‌واره و سنگین.

تو وارد نخواهی شد

تو فقط

همان حس‌های روزمره را داری

که فراتر از «خـــیـــال» پا نمی‌نهند

و مثل جنین نیمه‌کاره‌اند.

.
سنگ

می‌زنم بر در سنگ.

-وقتم کم است، سنگ، نـَـه هزار سال.

بگذار دمی زیر سقف تو باشم.

.
-تو انگار باورم نمی‌کنی.

برو از برگ بپرس

همین پاسخت خواهد بود

برو از قطره بپرس

همان پاسخت خواهد بود

اصلاً راه دور نرو،

تار موی خودت؛ از او بپرس.

می‌دانی،

تو مرا به خنده می‌اندازی

خنده که نه، قهقهه

هرچند

که من نمی‌دانم چگونه بخندم.

.
سنگ

سنگی اینجاست

می‌زنم بر در سنگ.

-...

-برو، من دری ندارم.

*****
در این هنگام ابــولـی که سر در جیب مکاشفت فرو برده بود ناگهان لب به گلواژه می‌گشاید:

-ای‌ول، دمش قـیـژ. خداییش این ویس‌بابا هم عین سای‌بابا کارش درسته. حرف دل ما رو زد. دخترا همه همین‌ان، دلشون سنــگـه. همین ملیکا هرچی من زار می‌زنم که ...

(به این‌جا که می‌رسد یک عدد دمپایی «کــی‌تــو» به سمت پوزه‌ی او پرواز می‌آغازد)

No Doubt, It's True. Because Doomaademoon has told me

2007-07-27T13:16:00.000+10:00

.
.
اقـــایـــد افـــواهـــی
.
۱-اِبــی توی مسابقات جهانی حنجره اول شده و خارجیا حنجره‌ش رو یک میلیون دلار بیمه کرده‌ن

۲-انسان از همان راهی که جیش می‌کند، ثکص هم می‌کند و بچه می‌زاید (و احتمالاً از همان راه هم می‌ریند)

۳-در ترافیک صبحگاهی اتوبان همّت، اگر هر سی ثانیه لاین‌ حرکت‌تان را عوض کنید، نیم‌ساعت زودتر به مقصد می‌رسید

۴-همه‌ی دختران کائنات، عاشق دلخسته‌ی پشم سینه‌ی پسرها هستند

۵-اگر پمپ آب کولر آبی خاموش باشد، ظرف ده دقیقه موتورش خواهد سوخت

۶-دموکراسی به معنای آزادی است

۷-خانم‌هایی وجود دارند که اگر آب خالی هم بخورند، چاق می‌شوند

۸-خودارضایی در اسرع وقت باعث کور شدن نوجوانان می‌شود

۹-حسن روشن (بازیکن قدیمی فوتبال) یک بار شوتی زد که دروازه‌بان با توپ رفت توی گل

۱۰-دکتر آلـبـان دارای دکترای موسیقی می‌باشد

۱۱-خوردن یک لیوان معجون مخصوص در عصر پنج‌شنبه، باعث تقویت اعجاب‌انگیز پرفورمنس جنصی در شب‌جمعه خواهد شد

۱۲-تقریباً همه‌ی کارکنان رده‌بالای ناسا ایرانی هستند

۱۳-بـنـزهایی وجود دارند که اگر پنچر شوند با فشار یک دکمه عین اولشان می‌شوند

۱۴-برنج چاق می‌کند ولی نون چاق نمی‌کند (و بر عکس)

۱۵-علت علمی زگیل، آب ریختن روی گربه می‌باشد

۱۶-جمشید مشایخی و محمدعلی کشاورز بازیگران خوبی هستند

۱۷-انار مجهز به سیستم تصفیه‌ی خون است و شلغم حاوی مقادیر معتنابهی آنتی‌بیوتیک است

۱۸-مشت کوبیدن مکرر و محکم بر در آسانسور باعث افزایش سرعت و رفع توقف آن می‌شود

۱۹-عبارت صد در هزار که با تاکید فراوان گفته شود، خیلی بزرگتر از صد در صد است

۲۰-مـحـراب. که البته کلمه‌ی مورد نظر مهراب می‌باشد که از اسامی شاهنامه است

۲۱-خاموش و روشن کردن سریع و مکرر لامپ باعث سوختن ناگهاني آن می‌شود

۲۲-سریع نوشیدن و زیاد نوشیدن الکل، نشانه‌ی اوج کارکشتگی و اینکارگی است

۲۳-روکش مشـمـبـایی صندلی ماشین نو را باید تا وقتی خودش جر وا جر شود نگه داشت

۲۴-کشیدن آب نخاع یک عملیات بسیار مهلک و مرگ‌آفرین است که باعث خالی‌شدن کمر و ناتوانی جنصی در آینده می‌شود

۲۵-مشغول زمـبـه. که زمبه سگ سگارو در کارتون میتی کمون، مامور مخصوص حاکم بزرگ بود

۲۶-بوق زدن طولانی و وحشیانه پشت چراغ قرمز باعث می‌شود که چراغ خیلی زودتر سبز شود

۲۷-هر دختر تر و تمیزی که ساعت نه شب کنار خیابان منتظر تاکسی باشد، حتماً وضعش خراب است

۲۸-هیکل بادی‌بیلدینگی، که باعث برجسته‌شدن سینه‌ها مثل دختر هیژده‌ساله و هم‌عرض شدن کلـّه با گردن شود، دل همه را خواهد برد

۲۹-قلیان ضرر ندارد چون دودش از مجاورت آب عبور می‌کند و طی یک فرایند پیچیده، همه‌ی مواد سمی جذب آب می‌شود

۳۰-سینوهه و تـاجـه‌ی خـاجـدار بهترین کتابهای تاریخیِ تاریخ هستند و ذبیح‌الله منصوری چیزی‌ست در مایه‌های هرودوت

۳۱-شهرام شب‌پره و مجید قناد (دوس پسر قلقلی) و محمود دینی (آیینه عبرت) برادر سه‌قلو هستند

Not every Round is Roundoo

2007-07-19T15:18:00.000+10:00

.
.
طرز
.
-روی آیکون گل‌دربرومی‌درکف‌ومعشوقه‌به‌کام‌است دو بار کلیک کنید
-از منوی اصلی، فصل تابستان را انتخاب کنید
-به تیرماه بروید و یکی از پنج‌شنبه‌ها را به دلخواه فشار دهید
-وارد قسمت روزهای آفتابی شوید
-از منوی آسمان آبی، روی پررنگ‌ترین کلیک کنید
-در قسمت ابر، وارد کومولوس شده، مدل کوچک و تک‌وتوک را سلکت کنید
-حرارت بیرون را روی بیست و هشت درجه سلیوس تنظیم کنید
-وارد خانه شده و به یکی از اتاق‌ها بروید
-یک پنجره‌ی بزرگ رو به شمال با شیشه‌ی شفاف نصب کنید
-خورشید را درست جلوی پنجره فیکس کنید

-از فریزر نیم‌کیلو آلبالوی یخ‌زده بردارید و از توی کابینت مقداری نمک
-یک ملافه‌ی سفید کف زمین پای پنجره بیندازید به نحوی‌که نور مستقیماً روی آن بتابد
-زمان را روی دو و نیم بعد از ظهر تنظیم کنید
-لُـخـط شوید و به پشت روی ملافه دراز بکشید
-چشمانتان را ببندید و تا آخر بازی به فکر باز کردن آن نباشید
-ست آپ را چک کنید. باید پلک‌های شما در اثر تابش آفتاب قدری مچاله شود و شدت نور باید به حدی باشد که احساس کنید یک پرده‌ی قرمز تیره جلوی چشم‌های‌تان کشیده‌اند. اگر درست کار نمی‌کرد مراحل را از ابتدا مرور کنید؛ اگر مشکلی نبود:
-به قسمت موسیقی رفته، وارد فولدر «یــان تـیـرسـن» شده و آهنگی را به دلخواه پلی کنید
-به آرامی شروع به خوردن آلبالوها کنید

-از این لحظه آزاد هستید که هر کاری دوست دارید پشت پلک‌های‌تان انجام دهید
-هر وقت که دلتان خواست غلت بزنید
-هر آلبالو را اول در دهانتان خیس کرده و بعد توی نمک بغلتانید و بدون عجله بخورید. برای هر آلبالو حدود دو تا سه دقیقه وقت بگذارید
ـاگر همه‌چیز درست پیش رفته باشد ساعت چهار تا چهار و نیم از لذت‌بخش‌ترین چـُرت کا‌ئنات بیدار می‌شوید
-روی آیکون کروشه‌بازسه‌نقطه‌کروشه‌بسته دو بار کلیک کنید
.

Elastic Anthropology - Part 7

2007-07-14T16:22:00.000+10:00

.
انسان به چهار دسته تقسیم می‌شود. نام ببرید و مثال بزنید
.
دسته اول: آدم‌هایی که اگر آن طرف خیابان ببینم‌شان، از لابلای ماشین‌ها سریع می‌دوم به طرف‌شان. مثلاً
-امیر کوستوریتسا/Emir Kusturica
-جـف مارتین/Jeff Martin
-نجف دریابندری/Najaf of Sea-Port
-کایلی مینوگ/Kylie Minogue
-مارادونا/Maradona
.
دسته دوم: آدم‌هایی که اگر همین طرف خیابان ببینم‌شان، از لابلای ماشین‌ها سریع می‌دوم به طرف دیگر خیابان. مثلاً
-داریوش اقبالی
-مسعود کیمیایی
-مریم حیدرزاده
-تام کروز/Tom Koorooz
-دو تا دختر خواننده‌ی گروه تـاتـو/t.A.T.u
.
دسته سوم: آدم‌هایی که چه این طرف، چه آن طرف خیابان اگر ببینم‌شان، به علت عدم دسترسی به اسلحه‌ی گرم فحشی زیرلب داده و به راهم ادامه می‌دهم. مثلاً
-مهرداد میناوند
-ا.ن
-مجری چادری شبکه دو که چشم‌های طوسی روشن داشت
-[...]
-پائولو کوئلیو/Paulo Coelho
.
دسته چهارم: شامل آدم‌هايی است كه در دسته‌ی چهارم قرار می‌گيرند.
.
.
پ.ن: طرح بالقوه ‌ی يك بازِی وبلاگی - شما هم می‌توانيد آدم‌ها را با/بدون توجه به وضعيت عبور مرور، به هر تعداد دسته‌ای كه دلتان می‌خواهد تقسيم كنيد و هر چندتا دلتان می‌خواهد مثال بزنيد، ولی فقط به آقا ابوالفضل قسمتان می‌دهم كه كسی را دعوت نكنيد.
.

Absolute Absurdity

2007-07-11T13:50:00.000+10:00

تاکید می‌کنم که در نوشتن شعر زیر، به هیچ‌وجه از قلبان و مغزان استفاده نشده، نه سوررئال است، نه پسامدرن، و نه هیچی. این نوشته‌ای‌ست بالکل بی‌معنی، خوش آب‌ و رنگ، مطنطن، و گول‌زننده. این یک ضدشعر، یک شعرنما (~تماشاگرنما) است. یک Bimbo است.

چـکـامـه‌ای چـرنـد در چـنـتـه* دارم

یک شعر قابل‌مهم از لحاظ کــلّـی

.
آی باکره‌گان کوزه‌بسر

که دامن گل‌قرمزتان

چونان رمه‌ای رمیده از رومیان روم

ضریح ضحاک را ضجه می‌زند،

و ترنج رنج زنگیان زنگ را

در سوگ زنگوله‌های زنگاربسته‌ی معصومیت

به چالش چین‌خوردگی می‌طلبد،

آیا افق‌های انحطاط

بر کدامین پنجره‌ی غوک‌آلود

خمیده می‌شوند و پوچ؟

.
آی ستون‌های هخامنش

که گوش و حلقِ مترسکان مسخ‌شده را

چونان میخ غول‌پیکر سقوط

کاهلانه مسدود می‌کنید.

و در دشت‌های درندشت و پلشت

-که رو به جلگه‌های جهنم جنّ

سجده می‌کنند-

از چاه چربی‌گرفته‌ی احساس، جوانه‌ می‌زنید.

و از تلنبار دردهای دیو و دد

بر تلاشیِ انسان مدرن

تناور می‌شوید،

آیا به ادراک کاه

و به تفهیم ماه

و به ترویج مار در کفن

دل چگونه بسته‌اید؟

.
آی زنجره‌های حنجره

که در مرداب‌ اندوه منهدم می‌شوید،

و نت‌های سمفونی مسلول‌تان

چونان کجاوه‌‌ای جیوه‌مال

رو به جنوبِ موریانه می‌رود.

و ناله‌ی ناهنگام گا‌م‌هایتان

بر جسدهای جلبکین و لزج

که حاصل جنگ‌های بی‌مجرم‌اند

مویه‌کنان ذوب می‌شود، تصعید.

وه که چه گستاخ و از بند گسیخته‌اید

که چنین زوزه‌کشان

بر مزار زانوی زایل‌شده‌ی زمین می‌تازید.

وه که چه آزاده‌اید و ناآزمند

که استحاله‌‌‌ی آهو را به آه، به کاهو

و دویدن را به ریشه‌‌ دواندن

و قهوه‌ای را به سبز،

تحقیر می‌کنید و منکوب و له.

.
آی بشر،

به کجا می‌روی بی‌مغزان؟
.
.
*چنته در اصل نام پودر سفيد رنگی است كه از آن برای باز كردن شترگلو استفاده می‌شود. ولی امروزه در پارسی محاوره‌ای، به معنی‌ «دست و بال»، «بساط»، «توشه و بقچه» هم بكار می‌رود.

Psychosocial Algorithm

2007-07-06T14:34:00.000+10:00

تقديم به ياد و خاطره‌ی معاون کلانتر، که پس پشت اون ستاره‌ی حلبی‌ش، قلبی از طلا داشت

قبل از اینکه من برای بار چهارم، آخرین ته‌مانده‌ی فنجان را بنوشم و از پشت میز بلند شویم، دلم می‌خواهد این را بفهمی که واقعاً بحث خوبی بود. با وجود اینکه من تک‌تک این جملات را، در مورد شـبـح آزادی، قبلاً دست‌کم پنجاه بار بدون یک واو کم و زیاد پشت میزهای دیگری در کافه‌های دیگر تکرار کرده‌ام، و تک‌تک جملات تو را در مورد شـبـح آزادی، قبلاً دست‌کم از پنجاه نفر شنیده‌ام، یا از پنجاه جا خوانده‌ام، حالا با یک مقدار کم و زیاد، ولی دلم می‌خواهد این را بفهمی که واقعاً بحث خوبی بود.

ولی دلم می‌خواهد این را هم بفهمی که شنبه‌شبِ گذشته، توی آن مهمانی که هردوی‌مان کسی را نمی‌شناختیم، چیزی که باعث شد به سمت تو بیایم و سر صحبت را باز کنم و آخرش هم بخواهم که امروز همدیگر را ببینیم، این نبود که داشتی با یک نفر دیگر در مورد شـبـح آزادی حرف می‌زدی و این نبود که احساس کردم چقدر جالب، که دیدگاه‌های مشترکی درباره‌ی این فیلم داریم و این نبود که واقعاً این بحث پنجاه‌باره آنقدر برایم جالب باشد که بخواهم خودم را وسط بحث دو نفر دیگر بیندازم و بگویم کدام سکانس برای من، از همه جالب‌تر است.

دلم می‌خواهد این را بفهمی که تو ساق پای خیلی زیبایی داری. ساق پا عضوی‌ست که معمولاً مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد و من احساس می‌کنم که خودت هم نسبت به این قضیه بی‌توجه هستی. ولی واقعاً لازم است که این را بدانی که ساق پای تو از آن نوعی‌ست که تحلیل‌ جامعی از هر فیلم بونوئل را توجیه‌پذیر می‌کند. تو ساق پایی داری که مرا به آسانی به میانه‌ی هر بحثی می‌اندازد که دو نفر، تو و هر نفر دیگری، مشغول بدشان‌آمدن‌ازفیلم‌های‌پیترگرین‌اوی باشند. و من بر خلاف آنچه که در مورد شبح آزادی تظاهر می‌کنم، که همه‌اش را فهمیده‌ام، ساق پای تو را به خوبی می‌فهمم، همه‌اش را.

و دلم می‌خواهد این را بفهمی که برخلاف قراری که چند دقیقه پیش گذاشتیم و من با لبخند از آن استقبال کردم که دفعه‌ی بعد درباره‌ی فیلم دیگری از بونوئل بهص کنیم، و تو بعداً برایم اس.ام.اس خواهی زد که کدام، چیزی که واقعاً دلم می‌خواهد این است که ساق پای تو را لمس کنم و فکر می‌کنم بعد از اینکه ساق پایت را لمس کردم بتوانم تحلیل‌های جامع‌تری درباره‌ی هر فیلمی، حتی «آشپز، دزد، زنِ دزده و فاسقِ زنه» ارائه کنم. لطفاً این را بفهم و نگاه زیبایی‌شناسانه‌تری به زندگی داشته باش.

Not Every Zard is Zorrat

2007-07-05T19:31:00.001+10:00

.
.
سفر درونی
.
سرنوشت مـحـتوم پاييـز، با نخستين بـادهای نـارس و مـيـرای خود، بـوي بـرگ زرد ورنـگ لالِ ابــر وحس رخـوتی مريض و گوشـه‌گير را می‌آورد. كـوچ بال‌های بی‌ريشه -از هيچ سمتِ سپيـد، به هيچ سوی سپيـد- و كمـرنگ شدنِ پـرواز، لابلای غبـار و گَـرد، تحمّـل نكردنِ عصـرهاي سرفه را ناچار ميكند. اگر هم، پسِ پنجـره‌ای نامطمئن -كه رو به عبورهای كنـد و هـرزه باز می‌شود-رگبـارِ عوامـفريب، نمايشی به پا كند، از چكمـه‌های گل‌آلود و شـانه‌های چروك، آنچه حتمی‌ست، قلمی در دست، بر كاغذی‌ست تا به مسـافـر نامه‌ای نوشته شود.
او سالهاست كه در سفرست و باز نيامـَده. و نامـه‌های قديم همه برگشت خورده‌اند، چروك و تـا. انگار در خودش نبوده -يا كـجـا؟ انگار خودش نبوده –يا چه كسی؟ البته همين ديروز-هفته‌ی پيش-ماهِ پيش، همين‌جا نشسته بود، پای پنجره قهـوه می‌خورد، حرف نمی‌زد، عرق می‌ریخت [خب، اين نه هر سفری‌ست]. دانسته نيست از چه راهی روانه است؛ چون به جغرافی اهميت نمی‌دهد، و حتّی پايتخت‌ها را هم از بَـر نيست. و از کنار برف و علف، به یک سان عبور می‌کند، به یک سان فارغ از مار و چیز و شیر دریایی. دانسته هم نيست در چه ارتفاعی روانه است؛ بر سطـر آب يا چـتر ابر، بر يـال باد يا بـال باز، يا تَركِ شهابهای در تردّد در عمق آسمان. و دانسته هم نيست مسافر كجاست- همين حالا. هميشه كه از پنجره می‌رود، به قدر كافی درود و حرف و هوا می‌بَـرَد با خودش، برای ديرگاهان كه در سفر مانـَد، و بر زمين‌های كوبيده فرا رَود. و دلش می‌خواهد در لحظـه‌ی بازگشت به پنجره -كه هر بار روزنه‌ای «ديـگـر» است- گُل‌های رنگ‌پریده‌ی قـاب رنگ‌پريده را، زنده‌تر بـينـد، و سـقف چوبی كهنه را، بالاتر از اين كه هست. اين‌ست كه قلم، در دست، بر كاغذی‌ست تا ...
سرنوشت محتـوم پاييز، در پسِ پرده-ابرهای غم‌گرفته‌اش گاهی هم از «مهر»های فهميده‌تر آغاز می‌شود، گاهی در «آبان»های خوشرنگتری راه مـی‌رود، گاهی به «آذر»های غير خاكستری‌تری می‌رسد. اگرچه احتـمـال چنيـن جشنـواره‌ای اينـقدر كـم است، كه بي تقويم، سفـرها تكرار می‌شوند و مسافران تكرار.
نامه تمام است و حالِ نويسنده بهتر است. به دلش افتاده همين روزها به مقصد ميرسد؛ نـامـه نـه . مسـافـر، مسـافـری كه به ناگاه می‌رسد..

The Domino Effect

2007-07-03T14:38:00.000+10:00

.
بنـی‌آدم اعضای یک پیکرند
یکی از یکی واقعاً گــه ترند*
.
هر کدوم از ما، تـهِ تـه‌مون، نرسیده به دمبالچه یه عضو محرمانه داریم که نه ارتباطی با رختخواب داره و نه با توالت، کارش هم چیز کردنِ این چیزای مربوط به باحالی و ایناس. من علناً دارم خالی می‌بندم ولی نکته‌ش همینه که الان که من اینو گفتم و تو خوندی، شب که می‌ری خونه و پنکه رو می‌کشی رو سرت و با دستت اونجا رو می‌خارونی و هی می‌خارونی، فکرت برمی‌گرده اینجا و بدون اینکه من هنوز بهت چیزی گفته باشم، خودت اینجوری بهت القاء می‌شه که، آره، راسته‌ها انگار. شایدم. و بعد حالا به هر علتی خوابت می‌بره و پس‌فردا که با یه نفر تو ماشین نشستی و دهنتون بوی پمپ بنزین می‌ده، ‌یـهـو برمی‌گردی و می‌گی، آقا یه چیز باحالی برات بگم و بعد بدون اینکه من اصلاً در جریان باشم و بخوام از این انرژی‌های کانالای ماهواره‌ای برات بفرستم و سای‌بابا و دیوید کاپرفیلد و اینا،‌ خودت، یعنی خود خویشتنت، بازم برمی‌گردی و می‌گی، دقت کردی که هر کسی تـهِ تـه خویشتنش باور داره که از همه‌ی کائنات و محتویاتش باحال‌تره؟ همه. حتی من، حتی تو. بعد اون نفره فکر می‌کنه که این صرفاً یه دونه از همین تیریپ‌های باحال‌بازیه، به جای اینکه بگه اوتور بابا، سعی می‌کنه کـول باشه و برمی‌گرده و می‌گه، آره بابا، نرسیده به دمبالچه، اسمش هم خـِفـتـولـه، هر هر هر. حالا تیکه‌ی باحالش اینه که اسمش واقعاً‌ خفتول هست و اون یه نفر اینو همینجوری نپـّرونده و ساده‌ترین احتمالش اینه که وقتی معکوس همین جریان واسه من پیش اومد و یکی برگشت به من گفت که هر کدوم از ما توی عمق فاجعه‌ی شخصی‌مون، فکر می‌کنیم باحال‌ترین آدم دنیا هستیم که دنیا داره این مسئله رو ندیده می‌گیره و ما داریم حیف می‌شیم، من شبش که پنکه رو کشیده بودم رو سرم و داشتم با دستم اونجا رو می‌خاروندم و هی می‌خاروندم، همین خـفـتـول از مغزم گذشته بود و شما هم اگه مثل من یه مقدار از لحاظ طالع‌بینی هندی و چینی و یی‌چینگ و دژا-وو قوی باشین یا اینکه حداقل اصل بقای ماده و انرژی نیوتن رو مطالعه کرده باشین، می‌فهمین که خیلی هم عادیه این چیزا و الان هم بدون اینکه بخوام وارد مباهص درد مشترک بشم یا از ادبیات فولکلوریک وام بگیرم و بگم ظلم علی‌السویه عدله، درسته که درحال بستن این صفحه هستی، ولی خودت، که اونی نیست که پس‌فردا تو ماشین برمی‌گرده و می‌گه فلان، الردی می‌دونی که دیگه الان نمی‌تونی به روی خودت نیاری که فکر می‌کنی باحال‌ترین آدم دنیا هستی و با وجود اینکه بازم دارم بهت هشدار می‌دم که این خزعبلات رو از سر سیری تو مغزت اینستال کردم واسه اینکه خیلی باحال‌ام و [...]، ولی همین امشب که می‌ری خونه، پنکه و خارش و خفتول و ... هاها، حرصت در اومده ها.
.
.
*این تیتر در اینجا بعنوان قید استفهام انکاری به کار رفته. یه چیزی تو مایه‌های چپ می‌زد و از میانه می‌رفت.

I is a Man, You is a Woman, We is a Good

2007-07-01T17:26:00.000+10:00

.
.
فـلـسـفـه‌بـافـی
.
اگر در فاصله‌ی ۲۰ تا ۲۸ سالگی حداقل یک‌بار رابطه‌ای داشته‌اید که بدون فحش و فضیحت، حداقل ده ماه طول کشیده و در پایان به خود گفته‌اید که چقدر خوب بود، بدون خواندن نوشته‌ی زیر به خانه‌ی شماره‌ی چهل و سه بروید و دو تا طالبی در بشکه بیندازید و سه بار به نفر بغل‌دستی‌تان بگویید: فـزرتـکم قـمـصـورا.
.
.
[...] همان عشق است، یا هر چیز دستمالی‌شده یا نشده‌ی دیگری که بنامیم‌اش، علاقه، دلبستگی، ذوب شدن، رمانس، رابطه عاطفی، کمیستری دو نفره، هورمون‌پراکنی، التراگ، درگیری احساسی، محدثه، ملیکا، یا هرچی.
.
[...] نوعی بازی است که برای انجامش نیاز به وجود «دو نفر» هست، نه یک نفر، اینکه بگوییم «من عاشق فلانی هستم، ولی اون نمی‌دونه یا اون دوسم نداره یا برام مهم نیست که اون چی فکر می‌کنه یا عاشق کس دیگه‌ایه» هم از نظر زبان‌شناسی و هم از نظر مغزشناسی غلطه. عشق یکطرفه، نه اینکه غلط باشه، اصلاً وجود نداره و این وجود نداشتن‌اش اونقدر واقعیه که من زورم می‌آد حتی بگم توهمه. عشق، پینگ پنگ بازی کردنه و برای این بازی دو تا آدم، همراه با بند و بساط‌ دیگه لازمه و البته می‌تونی میز رو بچسبونی به دیوار و با خودت بازی کنی، ولی به کسی نگو این روزا زدم تو کار پینگ پنگ.
.
[...] همان چیزی‌ست که در تصویر بالایی نوشته‌ی قبلی دیده‌ می‌شود. سهل و ممتنع است. شق‌القمر نیست. به ساده‌ترین وجه ممکن باعث تمایز دو نفر از بقیه‌ی نفرات می‌شود. به همان سادگی انداختن دو دستمال سفید، و نه یک دستمال سفید، روی دو سر. آن دو نفر ذره‌ای عوض نمی‌شوند. موجودیت درونی و بیرونی‌شان با یک عکس پرسنلی دونفره‌ی معمولی هیچ تفاوتی ندارد، عاشقانه بودن تصویر آنها صرفاً به‌خاطر همین دستمال سفید است که مگریت بر سر آنها انداخته و آنها را در یک موقعیت جدید و رازآلود و غیرقابل‌توضیح داده که فقط خودشان می‌دانند واقعاً آن زیر چه خبر است. این دو نفر باور کرده‌اند که عاشق همدیگر هستند بی‌آنکه با هم یکی ‌شده باشند یا نیازی ببینند که بیشتر از آنچه می‌بینیم به ما توضیحی بدهند.
.
[...] همان چیزی‌ست که در تصویر پایینی نوشته‌ی قبلی دیده می‌شود. دو نفر یک توپ پینگ پنگ را با دو نی نوشابه‌خوری نگه‌ داشته‌اند. کاری‌ست که از همه بر می‌آید ولی مثل هر بازی کامپیوتری دیگری اینجا هم رکورد مهم است. این وضعیتی نیست که اگر سر جایت بنشینی بتوانی بیش از چند دقیقه دوام بیاوری. پس ما دانش‌اموزان عزیز از همینجا نتیجه می‌گیریم که عشق یک فرآیند صد در صد دینامیک است که در هر لحظه با شرایط تازه‌ای بازی می‌شود و شما باید قادر باشید حتی در صورت خاریدن نوک دماغ یا قلقلک‌شدن کپل‌های‌تان هم توپ نارنجی را بین نی‌های سبزرنگ زنده نگه دارید. قوانین بازی از فرط سادگی احمقانه به‌نظر می‌رسند و اگه فکر می‌کنی این‌کاره هستی، امتحانش ضرری نداره. ولی نیاز به یه هـمـبـازی داری اول، که اونم اینکاره باشه.
.
[...] همان چیزی‌ست که در هر دو تصویر نوشته‌ی قبلی دیده ‌می‌شود. قرار گرفتن در یک موقعیت خاص است. گاهی نیاز به انجام هیچ‌کار خاصی هم نیست در آن موقعیت خاص. همان فیگور گرفتن برای کائنات کافی است. گاهی هم کار نه چندان پیچیده‌ای‌ست مثل همون نی‌بازی. ولی مهم اینه که همین شرایط ساده رو، کامل قبول کرده باشی و اگه دیدی که دو تا دستمال سفید یا دو تا نی و یه توپ افتاده روی میز، راهت رو نکشی و نری. البته اگه قصد ادامه تحصیل داری یا الان بیش از حد «بـیـزی» هستی یا چی،‌ راهت رو هم کشیدی و رفتی، همین دیگه.
.
[...] موجودیت مستقل داره. و به همین دلیل به کسی، به هیچ کدوم از طرفین، تعلق نداره. یه چیزیه که مابین اون دو نفر و توسط اون‌ها تولید می‌شه و در حدفاصل اونها قرار می‌گیره و اونها رو به همدیگه ارتباط می‌ده. و در عین حال مانع از بهم چسبیدن‌شون می‌شه. عشق توی سینه نیست و با قلب و خون و هورمون و قرمز و مشکی و علی پروین ارتباطی نداره. چیزی نیست که درون آدم باشه، چون توپ پینگ پنگ رو نمی‌شه قورت داد. و نمی‌شه مالکیت‌اش رو تقسیم کرد. نه به این دلیل که توپ، پاره می‌شه. به این دلیل که «که چی بشه؟».
.
.
پ.ن: فواید بیولوژیک و آکروباتیک مباهص فوق، توسط یک تیم زبده از کارشناسان (شامل ت.ه از آمریکای شمالی، چ.گ. از چارباغ، گ.ب. از سنگاپور، ابولی از صفاسیتی و ...) تحت بررسی است.
.

2007-06-26T11:51:00.000+10:00

To The Conscience OF History

2007-06-23T12:57:00.000+10:00

نامه به سنگ صبور: پسری هستم عزب‌اوغلی، مدتی‌ست كه قلبانم ...
.
مدتيه كه لـيـمـبـو از مسير خارج شده. از موقع نوشتن پست پيژامه‌ی چاملی متوجه اين قضيه شدم. ليمبو قرار بوده يه سرگرمی شخصی باشه، ولي الان ديگه خيلي كم سرگرمم مي‌كنه. قبلاً با ذوق می‌نوشتم، چون اینجا نوشتن سرگرمم می‌کرد و با اینکه هیچ وقت تو زندگی دغدغه و خارش نوشتن نداشتم، ولی اینجا یه مدیوم جدید بود واسه «اکسپرس» کردن و بالاخره کلّی حرف بود که بیرون ریختن‌شون، یادآوری‌شون و دیدن واکنش دیگران، باعث تلطیف جو می‌شد برام. اما الان اون هدف اصلی انگار داره به حاشیه می‌ره و اینجا بیشتر «فــان» خودش رو از دست داده و تبدیل به وظیفه-تسک شده جوری‌که همه‌ش درگیرم که حتماً هر چهار-پنج روز یه بار چیزی بنویسم و مواظبم که روال اینجا ثابت بمونه و از این می‌ترسم که اون اکسپرشن، تبدیل به «اگزیـبـیـشن» بشه.
.
آدمی که اینجا رو می‌نویسه مسلماً شخصیتی کاملاً متفاوت از ازموسیس و چاملی و ابولی و اینا داره و اینا صرفاً واسطه‌هایی هستن برای بیان «بعضی» حرف‌ها،‌ که بر حسب اتفاق مهمترین حرف‌ها و مشغله‌های اون آدم نیستن. چون از اول تصمیم این بوده که اینجا از زندگی شخصی، روزمره‌ها، و اتفاقات روز ایران و کائنات چیزی نوشته نشه و لیمبو از زندگی واقعی جدا بمونه و ماهیت اسباب‌بازی بودنش رو حفظ کنه. که این، کار رو مشکل می‌کنه واقعاً. همین حالا صدتا سوژه‌ی آزارنده و دم دست توی ذهنم هست ولی ماهیت اصلی نوشته‌های اینجا «اندوه ستیزی» هست و اگر هم قرار باشه برای دردهای ملی-مذهبی-بشری که می‌بینم کاری انجام بدم، جاهای مناسب‌تری براش سراغ دارم.
.
کلاً وسواسی‌ام و مثلاً همه‌ی نوشته‌های اینجا رو از قبل روی کاغذ می‌نویسم و ادیت می‌کنم تا حداقل خودم از نتیجه راضی باشم و از اول هم به خودم قول داده بودم که اینجا چیزی ننویسم که بعداً باعث پشیمونیم بشه. ولی همین الان حداقل دو تا از نوشته‌ها روی اعصابم هستن. یکی پیژامه‌ی چاملی که بیمزه بود و بیشترش رو هم پاک کردم و یکی هم همین نوشته‌ی سیاست و دیانت که اینقدر سانسورش کردم که چیز بی‌ربطی شد و اگه احترام به کامنت‌ها نبود هر دو رو حذف کرده بودم تا الان. همین جا بگم، من اینجا محافظه‌کارم که بیشتر به‌خاطر فیلطرینگه چون اگه کسی اینجا رو نخونه که اصلاً نوشتن، موردیت خودش رو از دست می‌ده. من اینجا می‌نویسم که دیگران بخونن، وگرنه که توی دفتر می‌نوشتم و می‌ذاشتم زیر بالشم.
.
با این حال شرط اول اینه که خودم راضی باشم. سرگرم کردن و خندوندن دیگران کار سختی نیست به این شرط که خودم هم شریک باشم توش. حرف‌های باحال و جالب زدن کار آسونیه ولی باید یه چیزی هم تهش واسه خودم بمونه دیگه. و از همه مهم‌تر تکرار کردن نسخه‌هایی که قبلاً اینجا ازش جواب گرفتم و ادامه دادن نوشته‌هایی که نسبتاً موفق بودن، چیزیه که بدجوری ازش فراری هستم. الان شمردم و حدود بيست‌تا مطلب درفت شده دارم که خیلی‌ها ممکنه بخونن و خوششون بیاد، ولی برای خودم فقط در جا زدن هستن که خیلی بده.
.
چیزی که خودم دوست دارم بنویسم گیردادن به چیزهای کائناته با نوشته‌ای که حرف اصلیش پشت نئولوژی و تظاهر و دروغ و اغراق و پارادوکس پنهان شده باشه. یا نوشته‌های هجو‌آلودی که همزمان خودشون رو هم هجو کنن. یا سرخوشانه نوشتن از چیزهای معمولی و پیش‌پاافتاده. ولی از یه طرف اینجور نوشته‌ها گاهی خیلی آبسکیور و پرت می‌شن و از طرف دیگه چون نمی‌خوام نوشته‌هام واکنشی باشن به دنیای بیرون و می‌خوام صرفا حرفای ابتدا-به-ساكن-شخصی باشن، دست و بالم حیلی بسته می‌شه. و از طرف دیگه چون نمی‌خوام کسی رو ناراحت کنم مجبورم علاوه بر تظاهر مجازی‌ای که توی نوشته‌ها هست، گاهی سکوت کنم یا چرت بگم یا سعی کنم ندیده بگیرم که خودش سمّه. نمونه‌ش بعضی مطالب بی‌سروتهی‌ هست که خط‌شکنان وبلاگستان با سوادی در حد جلبک در مورد ثـکـص و حومه می‌نویسن و با اینکه بنابر مطالعه‌ی شخصی و رشته‌ی تحصیلی‌م،‌ خیلی دلم می‌خواد حرفی بزنم که حداقل دیگران گمراه نشن، ولی ترجیح می‌دم وارد این بازی‌ها نشم.
.
این یکی دیگه خیلی ضایع است و در حقیقت یه جور ضعف شخصیتیه: نوشته‌هایی که از نظر خودم خیلی عالی باشن، به‌خصوص شعر-مانندهایی که خیلی دوستشون داشته باشم رو هيچ‌وقت اینجا نمی‌ذارم، از ترس اینکه واکنش دیگران به اونها منفی باشه و به قول معروف بخوره تو پوزم. درسته که اونها رو برای خودم نوشتم و مهم اینه که خودم خوشم بیاد، ولی وقتی اینجا بذارمشون به این معنیه که دیگران هم شریکن و بازخوردی که می‌دن اهمیت پیدا می‌کنه. آدمیزاده دیگه، هزار و یک عیب داره. مسئله‌ی دیگه اینه که بامزه‌ترین چیزها، ابزورد هستن، دلقک‌بازی و آکروباسی صرف هستن که خیلی هم حال می‌ده ولی خب، جاشون اینجا نیست، یعنی سعی می‌کنم نباشه.
.
حالا ممکنه خیلی‌ها بگن اوووو چقدر جدی گرفته قضیه رو. خب درسته، جدی گرفتم چون اينجا قانون «همه یا هیچ» هست و حتی کار کم‌اهمیتی مثل لیمبونویسی رو هم اگه نتونم درست انجام بدم، ترجیح می‌دم کلاً بذارمش کنار. و با اینکه اصولاً آدم آزاداندیشی نیستم همین‌جا از همه‌ی دوستان و دشمنان می‌خوام که هر جا لازم دیدن ایراد بگیرن و از کامنتدونی فقط برای کمپلیمان دادن استفاده نکنن و کلاً رودرواسی نداشته باشن و حرف راست رو بزنن. من صلح‌طلب‌تر از اون هستم که نتونم اين حرفا رو تحمل كنم. اینجا هم هرگز تعطیل نمی‌شه ولی بعد از این با فرکانس کمتری آپدیت می‌شه.
.
اين متن براي ثبت در تاريخ و پاسخ به نسل‌های آينده نوشته شده و ارزش حقوقي خاصی ندارد و قطعاً در آينده كم و زياد خواهد شد

Sleep is an eight-hour peep show of infantile erotica.

2007-06-18T16:26:00.001+10:00

با صدای آلن دلون: لامصصصب ...چشاتو باز کن، یخ می‌زنی! [شترق]

شبـی خيـال تو گفتـم ببـينم انـدر خـواب
ولی ز فـكر تو خواب آيـدم، خيالست ايـن

بابابزرگم اون زمانا كه ساعت مچی هنوز چيز مهمی بود، يه ساعت «وست اِند واچ» بهم داده بود كه غيرممكن بود حتي توی «سياه بيشه» هم باهاش بری ته درّه، از بس كه شبرنگش نور داشت. ولی حالا اين ساعت مسی‌رنگ، اين‌همه گرون، چار-پنج دقيقه بايد بهش زل بزنی تا آخر بفهمی كه مجری ريش‌خوشگل شبكه‌ سه داره می‌گه «درست ده دقيقه‌س كه وارد روز جمعه شديم». بلوزم رو –بعداً می‌فهمم كه پشت و رو- می‌پوشم و از روی [...] كه داره تند تند پلك می‌زنه، می‌پرم و با زانوم يه كــَمكی هم بالشتك ساقش رو له می‌كنم كه يه «ش» طولانی (نه مثل سوزان روشن) به نشانه‌ی فحش می‌گه و همين‌جوری كه تخت داره قيژ قيژ می‌كنه، به شيوه‌ی شهودی توی تاريكی راهم رو به سمت توالت كورمال می‌كنم. چهل وات نور و لذتی ولرم و سيال. عرق چربی كه روی پوستم نشسته بخار می‌شه و چشمای مچاله‌م رو كم‌كم رو به كائنات باز می‌كنم. الان يادم نمی‌آد كه «ضمن»، به چی فكر می‌كردم ولی می‌تونم برای قشنگی، «مراعات نظير» كنم كه كرم شب‌تاب وجود نداره. كسی رو می‌شناسين كه خودش يا بستگان درجه يكش (به جز دومادشون) تو عمرشون كرم شب‌تاب واقعی ديده باشن؟ همينه ديگه. همه‌ش چاخانه؛ كارتونه.

بر ديده‌ی صا‌حب‌نظران خواب ببستی
ترسی كه ببينند خـيال تـو به خـوابی

می‌رم تو يخچال . چشمم به طالبی‌ها كه می‌افته، لعنت می‌فرستم به «كلاً» كه هنوز صدای آبميوه‌گيری از موتور ماشين چهار سيلندر بيشتره. با يه شليل و يه نون خامه‌ای و يه مشت پسته‌ی تازه می‌آم بيرون و وقتی می‌افتم رو مبل، تازه می‌بينم كه «كنترل» روي تلويزيونه و به همين مجله‌ی تبليغاتی كه مجانی می‌آد دم خونه و از زير تنم می‌كشم بيرون، بسنده می‌كنم و آذوقه رو سر فرصت می‌خورم و بعد طبق عادت معهود از كودكی، رگ و پی هسته‌ی شليل رو با خلال دندون، با دقت هرچه تمام‌تر پاكسازی می‌كنم و می‌ندازمش توی لپم. بعد از كلی كش و قوس، موفق می‌شم شست پام رو از بند دوربين كه روی ميز كوچيكه بود رد كنم و بكشمش دم دست و عكس‌های امشب رو نگاه كنم كه با چيز اينا رفته‌بوديم «چلوكباب» و طبق معمول من توی همه‌ی عكسا چشمام مثل «هيزا» خمار بود و با خيال راحت داشتم هی «ديليت» می‌كردم كه از اتاق اومد بيرون و همون‌جوری كه نوك پا داشت می‌رفت طرف توالت، گفت «تخته رو بچين تا بيام». ملافه سرخپوستيه رو پيچيده بود دور خودش.

هر شبم زلف سياه تـو نمايند به خواب
تا چه آيـد به من از خواب پريشان ديدن

چهار تا بالش اوردم. گوجه سبز اوردم (مطمئن نيستم كه با پسته تازه و شليل هم‌فصل باشه، حالا)، تخمه ژاپونی اوردم، مهره‌ها رو چيدم و دعا كردم امشب زياد «خوش‌تاس» نباشم كه نه بخواد حرصش بگيره و بازی رو بريزه به هم، نه بخوام عمداً الكی بازی كنم كه بفهمه و بازی رو بريزه به هم. تا وقتی دندونام شروع كرد به خاريدن، داشتم گوجه سبز نمك‌زده می‌خوردم و اگه فرض كنيم كه اون لحظاتی كه همه‌ش پنج و يك می‌اوردم، فكرم جاهای يادبادآن‌روزگاران‌تری بوده، ممكنه اون آخر هفته‌های قديمی رو يادم اومده باشه كه از بين بچه‌ها فقط من بودم كه مستقل از خونواده زندگی می‌كردم و ديزنی‌لند و چمستان و اينا، و صبحای پنج‌شنبه براي هركس ليست چيزهايی كه بايد می‌خريد و می‌اورد رو «تقرير» می‌كردم (اس.ام.اس بعد از فارغ‌التحصيلی كشف شد) و هرگز كاری فراتر از فيلم و «بحص» و شلم نكرديم، مگر وقتايی كه پای ديگران، پای پاشنه‌بلند ديگران، در ميون بود كه بزن و برقص و شلوغ‌كاری و جـِلفورگي هم اضافه می‌شد. ولی خب، من آدمی‌ام كه جنبه‌ی باخت ندارم و نمی‌دونم چرا هرجوری تاس می‌ريزم همون پنج و يك می‌آد و تنها راهش اينه كه «هفته‌ی ديگه نامزدی چيز، چي می‌پوشي؟» و بعد همون‌جور كه با دقت گوش می‌دم، اونقدر طبيعی برم قولوپ قولوپ آب بخورم و بعد، از همون آشپزخونه برم تو بالكن و بگم «بيا ببين چه هواييه»، كه حتی به ذهنش نرسه كه بگه «با دهن؟».

شكايت پيش از اين حالت به نزديكان و غمخواران
ز دست خـواب می‌كردم، كنـون از دست ناخفتن

ولی جداً چه هواييه. يعنی هوا كه گرمه، چه آسمونيه. از اون شبا كه نسلشون داره مثل نسل فالوده‌ی خوشمزه كه هيچ‌كس يادش نيست آخرين باری كه فالوده‌ی خوشمزه خورده كی‌ بوده، منقرض می‌شه. از اون شبا كه هر سی ثانيه‌ای كه به آسمون خيره بشی ستاره‌هايی كه می‌بينی دو برابر می‌شن و كم‌كم جوری می‌شه كه سفيدیا بيشتر از سياهيا می‌شن مگر اين‌كه وسطش بگه يه چيزی بخون و من تو دلم يه «پوووف» ناجور بگم و به‌جاش همون آهنگه رو سوت بزنم كه می‌گه «همكلاس قديم من، رفيق حرف و قصه‌م ...» و قطعاً هيچ‌كدومتون (كـيـا؟) نشنيدينش چون خودم ده-دوازده سالی هست كه دنبال «نوار»ش‌ می‌گردم. بعدش اگه امشب تازه آشنا شده بوديم، می‌رفتم پـيـپ‌ام رو می‌اوردم و براش پيپ می‌كشيدم. آخه من هيچ‌وقت واسه خودم پيپ نمی‌كشم، حتی همون روز اولی كه زيباترين پيپ كائنات بود كه شانسی تو «بازار» پيداش كردم و دقيقاً خريدمش هشتاد هزار تومن. يعنی كل ماجرا نود درصد قـــيـــف بود و بقيه‌ش واسه اينكه همه‌ی بچه‌ها سيگاری بودن و من هيچی. حالا پيپ و بيل و كلنگش هميشه توی كيفشه و هر جا صلاح بدونه می‌گه «پيپت رو می‌خوای؟». در ضمن اينو بايد بعد از سوت می‌گفتم كه الان چند دقيقه‌ای هست كه همون‌جا تو بالكن روی يه زيلو (زيلو!) دراز كشيديم و در مورد سوسك حرف می‌زنيم و هر دو موافقيم كه جيرجيرك بهتره ولی زيادی فـرّاره.

شهری به گفت و گوی تو در تنگنای شوق
شب، روز می‌كنند و تـو در خواب صبحـگاه

بعد از اينكه سه دور همه‌ی كانالا رو زير و رو كرديم و فقط يه بار واسه اون كليپ «ريـديـوهـد» كه مرده تو تونل راه می‌ره و ماشينا هی می‌زنن بهش، زديم بغل و من برای بار هزارم گفتم كه فقط كافكا از تام يورك افسرده‌تره، گفت خوب فيلم پارتی رو بذار ببينيم. توی اين فيلم پارتی البته يه صحنه هم از پارتی «پيتر سلرز» هست، ولي كلاً يه فيلم سه ساعته‌س كه به همت يكی از دوستان اهل ذوق كه از راه دور دستش رو می‌فشارم، برای پنج‌شنبه شب‌ها مونتاژ شده و سرشار از صحنه‌های مفرح و ‌دل‌انگيزه. از اون صحنه‌ی «گربه سياه؛ گربه سفيد» كه نارنجك‌ها از دست «دادان» می‌افته، تا اون صحنه‌ي كنسرت و رقص «جان تورتورو» توی «ای برادر تو كجايی»، تا اون صحنه‌‌ی (واقعاً منظورم صحنه‌س) «بزرگراه گمشده» جلوی ماشين، و البته چند دقيقه‌ی پايانی «شهر زنان» فلينی و البته سكانس‌هاي متعددی از ژانگولرهای شخصی بروبكس (اوغ، چرت گفتم. اون موقع هنوز اين كلمه نبود). خودش هم خيلی خونسرد داره بستنی يخی‌ش رو می‌خوره و اصلاً هم من رو نگاه نمی‌كنه و منم كه بستنی‌م رو همون عصر قبل از اينكه بريم، خوردم و زورم می‌گيره و هشدار می‌دم كه «ساعت چهار و نيمه ها». خب كه چی؟ فعلاً كه نه من پلك‌هام سنگينه، نه اون، و كنترل هم دست خودشه و بعضی تيكه‌ها رو می‌زنه جلو و بعضی تيكه‌ها رو می‌زنه عقب و اين صفحه‌ها رو هم الان می‌زنم عقب و می‌بينم كه اُه، خيلی طولانی شده. فقط جلدی بگم كه يه ساعت بعد، بعد از اين‌كه هی چونه‌ش می‌افتاد رو سينه‌ش و هی كنترل از دستش ول می‌شد، گفت «شب بخير، خواستی بخوابی كولر رو خاموش كن» و منم حدود صد تا گوسفند براش شمردم و اول رفتم يه ليوان شيرقهوه‌ی تگری درست كردم و بعد كامپيوتر رو روشن كردم و چند دست «اسنود» زدم و بعد تازه اومدم اينجا كه بنويسم «پنج‌شنبه شب، موجودی‌ست كه برای خـفـتـن اختراع نشده» (اين پايان‌بندی اينقدر روش كار شده كه نمی

*ابيات از آقای سعدی

Morality + Rituals = ?

2007-06-15T13:28:00.000+10:00

.
.
[...] ما، عین [...] ماست و [...] ما، عین [...] ماست
.
راهنمایی یک: اسکناس ده تومانی

راهنمایی دو: مدرس، شمال به جنوب، حدفاصل صدر تا حکیم، سنگین